III SA/Wa 1945/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Asesor WSA Hieronim Sęk (spr.), Protokolant Emilia Kasperowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] grudnia 2004 r., którą to decyzją organ pierwszej instancji odmówił umorzenia A. S. – Skarżącemu w niniejszej sprawie, zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 9.000 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 1.594,40 zł, z tytułu sprzedaży w 2002 r. własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego. Wnosząc o umorzenie ww. zaległości Skarżący wskazał, iż sprzedał mieszkanie przed upływem pięciu lat od jego nabycia z uwagi na bardzo trudną sytuację rodzinną i osobistą. Argumentował, że w 1992 r. zmarł mu ojciec, a 2002 r. zmarła matka w wyniku bardzo ciężkiej choroby. Konieczność pomocy oraz próba ratowania życia matki była jedną z przyczyn sprzedaży mieszkania. Skarżący podniósł również, że w 1999 r. stwierdzono u niego cukrzycę, która uniemożliwia mu podjęcie pracy. Wskazał też na rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej w 2001 r., która jednak nie przynosiła odpowiednio dużego dochodu, a wiązała się ze stałymi opłatami. Z powodu nieopłacalności działalności gospodarczej dokonał z dniem 6 września 2004 r. jej zawieszenia na czas nieograniczony. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. działając na podstawie art. 67 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; powoływanej dalej jako "ord. pod.") odmówił umorzenia ww. zaległości. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż Skarżący sprzedając mieszkanie w lipcu 2002 r. osiągnął przychód w kwocie 90.000 zł i jest mało prawdopodobne, aby taka kwota została wydatkowana w ciągu miesiąca na leczenie matki, która zmarła na początku sierpnia 2002 r. Również leczenie cukrzycy nie wymaga ponoszenia wielotysięcznych kosztów. Organ podatkowy wywodził, że Skarżący jest osobą młodą, niemającą nikogo na utrzymaniu, a z prowadzonej działalności gospodarczej uzyskiwał przychody na stosunkowo wysokim poziomie. Otrzymywał też przychody z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Ponadto, według ustaleń organu podatkowego Skarżący w październiku 2004 r. dokonał zbycia zakupionego rok wcześniej samochodu osobowego. W ocenie organu okoliczności te sprawiają, że nie sposób uznać iż Skarżący nie uregulował podatku z uwagi na brak środków finansowych. Przepis art. 67 § 1 ord. pod. może natomiast znaleźć zastosowanie w wyjątkowych przypadkach, zwłaszcza w okolicznościach losowych, na które podatnik nie może mieć wpływu i które nie zależą od sposobu jego postępowania. W sprawie nie spełnione zatem zostały warunki, o których mowa w powołanym przepisie. W odwołaniu z dnia 7 stycznia 2005 r. Skarżący wniósł o umorzenie zaległości, ewentualnie o odroczenie spłaty tej zaległości. Stanął na stanowisku, iż choroba, która go dotknęła oraz śmierć matki są dostatecznymi zdarzeniami losowymi uzasadniającymi umorzenie zaległości podatkowej. Ponownie podkreślił, iż sprzedaż nieruchomości była spowodowana trudną sytuacją rodzinną i osobistą. Zwrócił uwagę na koszty koniecznego leczenia cukrzycy, w tym wydatki na lekarstwa i konsultacje lekarskie. Odnośnie do sprzedaży samochodu wyjaśnił, że powodem jego sprzedaży był fakt kosztownego jego utrzymania z uwagi na stan techniczny. Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej w W. w decyzji z dnia [...] maja 2005 r. wskazał między innymi, że zgodnie z art. 67 § 1 ord. pod. organ podatkowy, ze względu na ważny interes podatnika, na jego wniosek, może umorzyć zaległości podatkowe oraz odsetki za zwłokę od tych zaległości. Umorzenie zaległości podatkowej jest więc instytucją wyjątkową, obwarowaną spełnieniem przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Przez interes publiczny należy rozumieć dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego ogółu społeczeństwa, takich jak na przykład sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli od organów władzy, czy korekta błędnych decyzji. Natomiast o istnieniu ważnego interesy podatnika nie decyduje subiektywne przekonanie podatnika, lecz kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zaległość podatkowa powstała w związku z nieuregulowaniem przez Skarżącego podatku z tytułu sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. Na powstanie tej zaległości w ocenie organu Skarżący miał wpływ, bowiem w momencie sprzedaży mieszkania przy uzyskaniu kwoty 90.000 zł istniała możliwość pokierowania swoimi wydatkami w taki sposób, aby nie powstała zaległość podatkowa. Dyrektor Izby Skarbowej w W. przyznał, iż zdarzenia i wypadki losowe takie jak śmierć matki i własna choroba mogą stanowić przesłankę do umorzenia zaległości podatkowych. Jednakże wydatki związane z chorobą powinny być odpowiednio udokumentowane. W przedmiotowej sprawie ani na etapie postępowania przed organem pierwszej instancji, ani w postępowaniu odwoławczym żadnych dowodów związanych ze znacznym pogorszeniem się stanu zdrowia i koniecznością ponoszenia znacznych wydatków Skarżący nie przedstawił. Inicjatywa dowodowa w tym zakresie obciąża natomiast podmiot wszczynający postępowanie, gdyż to on ma "ważny interes" mający przemawiać za zastosowaniem ulgi podatkowej. Ponadto, organ odwoławczy nie dał wiary, iż cała kwota 90.000 zł została przeznaczona na leczenie, skoro przychód uzyskano w lipcu 2002 r., matka zmarła na początku sierpnia 2002 r., a chorobę u Skarżącego stwierdzono w 1999 r. Organ wywodził także, iż należności względem Skarbu Państwa mają pierwszeństwo w zaspakajaniu przez innymi należnościami. Tymczasem Skarżący w 2003 r. dokonał zakupu samochodu za kwotę 13.000 zł. Sposób w jaki Skarżący dysponuje swoimi środkami finansowymi nie może więc uzasadniać ulgowego traktowania. Odmienne stanowisko stawiałoby Skarżącego w pozycji uprzywilejowanej wobec innych podatników tego podatku dochodowego, którzy wywiązują się w ustawowym terminie z obowiązków podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył ponadto, że Skarżący pozostaje bez pracy, zawiesił prowadzoną działalność gospodarczą, mieszka u brata w mieszkaniu stanowiącym jego własność, który posiada stałe źródło dochodu. Skarżący jest osobą samotną, nie posiada majątku, a samochód zakupiony w 2003 r. sprzedał w październiku 2004 r. za kwotę 10.000 zł. Miesięczne wydatki stanowią kwotę 950 zł (czynsz, leki i spłata kredytu konsumpcyjnego). Zdaniem organu odwoławczego poziom wydatków Skarżącego związanych z utrzymaniem świadczy również o jego kondycji finansowej. Przy podnoszonych powyżej okolicznościach sytuacja finansowa Skarżącego nie może stanowić podstawy do udzielenia wnioskowanej ulgi. Ochronie prawnej podlega bowiem tylko taki interes, który w granicach uznania administracyjnego można uznać za "ważny". Za ważny należy uznać interes podatnika, który w żaden sposób nie może zostać zaspokojony bez pomocy ze strony organów podatkowych. Uzasadniać to mogą sytuacje wyjątkowe niezależne od sposobu postępowania podatnika i które zagrażają jego egzystencji. W przedmiotowej sprawie takie okoliczności zdaniem organ nie wystąpiły. Na ww. decyzję pismem z dnia 18 lipca 2005 r. Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o umorzenie przedmiotowych zaległości podatkowych. W skardze oraz jej uzupełnieniu z dnia 11 sierpnia 2005 r. zasadność umorzenia motywował analogicznie jak w toku postępowania podatkowego, tj. bardzo trudną sytuacją osobistą i rodzinną, w szczególności chorobą i brakiem zatrudnienia oraz wcześniejszymi kosztami leczenia matki. W ocenie Skarżącego organ podatkowy nie podjął niezbędnych działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a przedstawiony przez organ stan faktyczny nie jest zgodny z prawdą. Skarżący wskazał bowiem, że nie ponosi wydatków związanych z utrzymaniem oraz spłatą kredytu konsumpcyjnego, gdyż koszty te ponosi brat. Zwrócił też uwagę, że przy ocenie ważnego interesu podatnika organ powinien mieć na względzie sytuację materialną istniejącą w chwili podejmowania rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do treści skargi zwrócił uwagę, że stan faktyczny sprawy ustalono w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy i w tym zakresie w ocenie organu nie naruszono przepisów postępowania podatkowego. Wysokość miesięcznych obciążeń rodziny wynika z protokołu o stanie majątkowym z dnia [...] listopada 2004 r. i koszty te związane są z opłatami eksploatacyjnymi mieszkania - 400 zł ( czynsz, gaz, energia, telefon ), odpłatnym leczeniem i zakupem leków - 100 zł oraz innymi obciążeniami takimi jak spłata kredytu konsumpcyjnego w wysokości 450 zł. Okoliczności te w sytuacji Skarżącego, który nie posiadając źródła utrzymania mieszka u brata, świadczą o kondycji finansowej i nie zagrożonej egzystencji. Natomiast bez znaczenia pozostaje fakt, kto ponosi powyższe wydatki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zarzuty w niej zawarte okazały się bezzasadne. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd nie jest natomiast uprawniony do oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia zasad słuszności, celowości, czy też przestrzegania zasad współżycia społecznego. Mając z kolei na uwadze wniosek skargi "o rozpatrzenie sprawy i umorzenie zaległości podatkowej" wyjaśnić należało, że o uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzygają organy administracji (w tym organy podatkowe), co oznacza, że sąd administracyjny nie ma uprawnień do umorzenia ww. należności, tak jak wnioskuje o to Skarżący. Sąd nie mógłby tego uczynić nawet w sytuacji uwzględnienia skargi. Sąd administracyjny bada bowiem wyłącznie legalność zaskarżonego aktu - w tej sprawie decyzji z dnia [...] maja 2005 r. - nie może natomiast orzekać za organ podatkowy w sposób merytoryczny, przyznając określone uprawnienia lub zwalniając z nałożonych obowiązków. Zważyć należało, że stosownie do przepisu art. 67 § 1 ord. pod. w interesie publicznym i szeroko rozumianym interesie podatnika leży regulowanie należności podatkowych, a także prowadzenie swoich spraw w zgodzie z przepisami prawnymi regulującymi w danym przypadku zasady opodatkowania. W myśl natomiast art. 59 § 1 pkt 8 ord. pod. umorzenie zaległości podatkowej jest sposobem wygaśnięcia zobowiązania podatkowego, którego istotą jest ostateczne odstąpienie od poboru podatku po upływie terminu jego płatności. Decyzja o umorzeniu (lub o odmowie umorzenia) zaległości podatkowej wraz z odsetkami, wydawana na podstawie art. 67 ord. pod. ma charakter uznaniowy. Oznacza to, iż do organu podatkowego należy wybór jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy. Nadto, użyte w tym przepisie pojęcia "ważny interes podatnika" oraz " interes publiczny" mają charakter niedookreślony, a ich interpretacji na użytek danej sprawy dokonuje każdorazowo organ podatkowy. Organ ten dysponuje pewnym marginesem swobody w odniesieniu do zaistniałej w danej sprawie sytuacji faktycznej, która może uzasadniać wystąpienie przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Badając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził, aby naruszała ona prawo w stopniu wymagającym jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Organ podatkowy, wbrew temu co twierdzi Skarżący, przy wydawaniu decyzji wziął pod uwagę podnoszone przez niego okoliczności i zgromadzone dowody, a odnosząc je do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia sformułował wnioski, które mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów. Sytuacja w której dokonana przez organ ocena odbiega od samooceny dokonanej przez Skarżącego nie świadczy, iż ocena ta jest wadliwa (dowolna). Sąd nie podziela zarzutu skargi, że poczynione w sprawie ustalenia oparte zostały na wadliwie zinterpretowanym materiale dowodowym i bez wyczerpującego przeprowadzenia postępowania dowodowego. Organy podatkowe wskazały, jakie ustalenia faktyczne wzięto pod uwagę przy podejmowaniu decyzji i z czego one wypływały. Trudno natomiast dociec, podjęcie przez organ jakich jeszcze czynności wyjaśniających ma na myśli Skarżący w skardze, skoro ich w ogóle nie wskazuje, np. poprzez określenie źródeł dowodowych. Zwrócić przy tym należało uwagę, że to przede wszystkim Skarżący winien dążyć do wykazania podnoszonych przez siebie okoliczności. Wiedza organu na temat między innymi sposobu rozdysponowania uzyskanych ze sprzedaży mieszkania pieniędzy z istoty rzeczy mogła pochodzić tylko od Skarżącego, jako ich dysponenta. To on zatem dla wywiedzenia korzystnych dla siebie skutków powinien nie w sposób gołosłowny, lecz poparty dowodami wykazać podnoszone przez siebie twierdzenia. W okolicznościach faktycznych sprawy organy podatkowe miały zatem uzasadnione podstawy do tego, aby nie dać wiary informacjom Skarżącego, iż kwota uzyskana z tytułu zbycia własnościowego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego w tak krótkim okresie została wydana na leczenie matki. Również i nabycie pojazdu samochodowego mogło być uznane za okoliczność świadczącą o bezzasadnym pomijaniu konieczności uregulowania należnego podatku, poprzez zaspokajanie nie najbardziej niezbędnych do życia potrzeb. Takie nieuzasadnione działanie, a w toku postępowania Skarżący nie dowodził konieczności nabycia tego pojazdu jakimiś szczególnymi względami i potrzebami - jak słusznie wywiódł organ – negatywnie wpływa na możliwość umorzenia zaległości. Poza tym, rozdysponowania kwoty ze sprzedaży tego pojazdu Skarżący również nie wykazał, co zasadnie organ odczytał jako przesłankę wskazującą na dysponowanie środkami finansowymi, które pozwalały na uregulowanie zaległości. Z kolei negacja prawdziwości danych przytoczonych przez organ odwoławczy w zakresie kosztów utrzymania, nota bene mających swe potwierdzenie w aktach administracyjnych (protokół przesłuchania strony o stanie majątkowym) nie niweczyło pozostałych – zdaniem Sądu – prawidłowych ustaleń. Bez wątpienia ponoszenie wskazanych kosztów przez brata Skarżącego w żadnej mierze nie mogło mieć negatywnego wpływu na egzystencję Skarżącego, wręcz przeciwnie. Rację ma Skarżący, nawiązując pośrednio do orzecznictwa sądowego, iż przy wydawaniu decyzji w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych należy brać pod uwagę stan faktyczny z daty jej wydania. Dodać jednak trzeba, że pogląd ten w żaden sposób nie stoi na przeszkodzie do uwzględniania także okoliczności towarzyszących powstaniu tej zaległości, czy też prowadzenia analizy zachowań podatnika poprzedzających złożenia wniosku o umorzenia zaległości. Zdarzenia przeszłe także pozwalają w znacznym stopniu ocenić, czy w sprawie zachodzi potrzeba dania ochrony podatnikowi, bowiem w istocie jego aktualna sytuacja jest wynikiem określonych korzystnych lub niekorzystnych uwarunkowań lub działań mających miejsce w przeszłości. Mogą one zatem być ważkim argumentem świadczącym o istnieniu lub nie przesłanki czy to ważnego interesu podatnika, czy też interesu publicznego. Inaczej bowiem należy oceniać sytuację braku środków finansowych przez podatnika spowodowaną zdarzeniami od niego niezależnymi, a inaczej świadomym jego działaniem. Nie można zatem przyjąć, iż bez znaczenia dla sprawy są okoliczności przeszłe, gdyż przy takim rozumowaniu także argumentacja Skarżącego odnosząca się do przeszłości nie miałaby jakiegokolwiek znaczenia, a więc organy w ogóle nie poddawałyby jej analizie. Z oczywistych względów takiej interpretacji nie sposób zaakceptować. W przeciwnym razie o rozstrzygnięciu sprawy decydowałby wyłącznie stan danej chwili, co z kolei kłoci się z istotą przesłanek umorzenia i wypacza sens tej instytucji prawnej. Dodać jedynie można, że pewną granicą sięgania do przeszłości winno być istnienie bliskiego związku przyczynowo-skutkowego między zdarzeniami z przeszłości a ich wpływem tak na powstanie zaległości, jak i na aktualną sytuację finansową podatnika ubiegającego się o jej umorzenie. Wobec powyższego granice ustaleń jakie w sprawie zostały poczynione, Sąd uznał za w pełni odpowiadające kryteriom niezbędnym do właściwego zastosowania art. 67 ord. pod. Skarżący w skardze kwestionował ustalenia faktyczne. Zwrócić jednak należy uwagę, oprócz tego co już wyżej Sąd wskazał, że poza kosztami bieżącego utrzymania nie sprecyzował, które ustalenia organu podatkowego nie przystają do jakich jego zdaniem właściwych ustaleń faktycznych. Dodać przy tym trzeba, że czym innym jest ustalenie stanu faktycznego, a czym innym formułowanie na jego podstawie skutków prawnych w ramach art. 67 ord. pod. Przyjęcie zatem przez organ orzekający, że określona sytuacja faktyczna nie może być uznana za spełniającą dyspozycję powołanego przepisu nie oznacza, że organ błędnie ustalił stan faktyczny, a zarzut oparty na takim właśnie rozumowaniu zdaje się wynikać z argumentacji prezentowanej przez Skarżącego. Ponadto, w rozpoznanej sprawie Skarżący mylnie wywodzi, iż wadliwa była ocena dokonana przez organy podatkowe w zakresie przesłanki istnienia jego ważnego interesu. Zdaniem Sądu prawidłowo w sprawie ustalono, że powstała zaległość podatkowa nie wynika ze zdarzeń od Skarżącego niezależnych. Organy w sposób spójny wywiodły argumentację odnośnie do głównych zdarzeń na które powoływał się Skarżący (choroba i śmierć matki, choroba własna). Słusznie podniosły, że o istnieniu ważnego interesu podatnika decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ rozstrzyga o umorzeniu, bądź odmowa umorzenia zaległości podatkowej. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z samym jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Zasadą jest bowiem płacenie podatków w terminach i wysokościach określonych przez prawo; natomiast umorzenie zaległości podatkowych traktowane musi być jako instytucja nadzwyczajna, gdyż prowadzi do uprzywilejowania jednych podatników kosztem pozostałych, którzy płacą podatki. Słusznie więc organy podatkowe wskazywały na wyjątkowość instytucji umorzenia zaległości podatkowej jako odstępstwa od zasady powszechności opodatkowania. Wpływy z podatków przeznaczane są na realizację różnych celów społecznych, tak więc odpowiednio do tej okoliczności, odstąpienie od ich poboru musi być uzasadnione wystąpieniem szczególnie ważnych i uzasadnionych, również z punktu widzenia obiektywnych kryteriów, przesłanek udzielenia ulgi. Analiza decyzji w sprawie wydanych oraz zarzutów przedstawionych w skardze doprowadziła Sąd do przekonania, iż organy podatkowe właściwie przyjęły, że Skarżący nie wykazał, aby w jego przypadku wystąpiły okoliczności, które uzasadniałyby umorzenie zaległości podatkowych. Sama w sobie trudna sytuacja materialna, na którą powoływał się Skarżący i jego problemy zdrowotne, nie mogą stanowić podstawy do niepłacenia podatków, tym bardziej, gdy nie wykazał on w sposób dowodowy, że rozdysponowanie środków pieniężnych, które posiadał miało miejsce w taki sposób, który mógłby ewentualnie stanowić powód skłaniający do wydania decyzji dla niego korzystnej. Reasumując, Sąd oceniając zaskarżoną decyzję nie stwierdził, aby naruszała ona przepis art. 67 ord. pod. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa procesowego, w takim stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W motywach rozstrzygnięcia organy podatkowe wskazały niezbędne elementy, a ocena tego materiału dowodowego, który został zebrany, mieściła się w ramach art. 191 ord. pod. Biorąc pod uwagę przedstawione ustalenia i wnioski Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż brak jest przesłanek do uwzględnienia skargi. W związku z tym należało ją oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wobec oddalenia skargi i niezłożenia wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, brak było podstaw do orzekania w tym przedmiocie.