III SA/Wa 1949/09

PostanowienieWSA w Warszawie2010-10-21

Skład orzekający: Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy adwokatowi wyznaczonemu z urzędu w sprawie ze skargi na czynności egzekucyjne przysługują koszty nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości wynikającej ze stawek minimalnych określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości, powiększone o podatek VAT?
Ratio decidendi
Adwokatowi wyznaczonemu z urzędu w sprawie ze skargi na czynności egzekucyjne przysługują koszty nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości stawki minimalnej określonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości, powiększonej o obowiązujący podatek od towarów i usług, zgodnie z przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie.
Stan faktyczny
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu. Wcześniej sąd przyznał skarżącemu prawo do pomocy prawnej, a następnie wyznaczono adwokata. Pełnomocnik złożył wniosek o przyznanie kosztów, które nie zostały zapłacone. Wyrokiem z 30 sierpnia 2010 r. sąd oddalił skargę skarżącego na postanowienie Ministra Finansów.
Rozstrzygnięcie
Przyznano ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 292,80 zł, w tym 240 zł opłaty i 52,80 zł podatku VAT.

Pełny tekst orzeczenia

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 21 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi W. P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu 292,80zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote 80/100) Postanowieniem z 20 kwietnia 2010 r. Sąd przyznał Skarżącemu W.P. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Pismem z 21 czerwca 2010 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała adwokata M. K., iż wyznaczyła go pełnomocnikiem z urzędu dla wyżej wymienionego. W piśmie z 30 sierpnia 2010 r. pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wniosek ten ponowił w piśmie z 3 września 2010 r., które potraktowano jako uzupełnienie wspomnianego wniosku o przyznanie kosztów. Wyrokiem z 30 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego na wskazane w sentencji postanowienie. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.), zwane dalej: "rozporządzeniem". Stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa § 18 rozporządzenia. W niniejszej sprawie stawka ta wynosi 240 zł, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia nie jest bowiem należność pieniężna. Jednocześnie stawka ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło