III SA/Wa 1949/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. spraw ze skarg D. L. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2007 r., 2008 r. i 2009 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz D. L. kwotę 1371 zł (słownie: jeden tysiąc trzysta siedemdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] maja 2010r., nr [...], [...], [...] utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2010 r. stwierdzające wygaśnięcie własnych decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2009r. nr [...] ustalających D. L. wysokość stawki karty podatkowej na 2007 r., 2008 oraz 2009 r. Jak wynika z akt sprawy D. L. – zwany dalej jako ,,Skarżący’’ prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych związanych z przewozem ładunków. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. odrębnymi decyzjami z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], z [...] lutego 2008 r, nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2009r. nr [...] ustalił Skarżącemu na 2007 r., 2008r. oraz 2009 r. wysokość stawki karty podatkowej w kwotach odpowiednio 338,00 zł miesięcznie, 345,00 zł miesięcznie, 360,00 zł miesięcznie tj. z uwzględnieniem wysokości stawki wynikającej z części V (usługi transportowe) tabeli miesięcznych stawek podatku dochodowego w formie karty podatkowej. Usługi transportowe w zakresie przewozu ładunków Skarżący wykonywał w pełnym wymiarze czasu pracy bez zatrudnienia pracownika, w związku z powyższym stawki karty podatkowej organ podatkowy zastosował w pełnej wysokości. 2. Pismem z dnia 8 grudnia 2009 r. (data wpływu do organu 9 grudnia 2009) Skarżący zawiadomił o zatrudnieniu pracownika z dniem 1 września 2007 r. Jednocześnie poinformował o opłacaniu podwyższonej o 50% stawki karty podatkowej oraz pobieraniu i odprowadzaniu od wynagrodzenia zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz należnych składek na ubezpieczenie społeczne. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzjami z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], nr [...], nr [...] stwierdził wygaśnięcie decyzji własnych z dnia [...] lutego 2007 r., z [...] lutego 2008 r. oraz z dnia [...] lutego 2009 r. Ustalających wysokość stawki karty podatkowej na 2007, 2008 i 2009 r. W uzasadnieniach decyzji wskazał, iż z uwagi na powiadomienie oragnu pismem z dnia 9 grudnia 2009 r. tj. z przekroczeniem ustawowego terminu o zatrudnieniu pracownika od dnia 1 września 2007 r. Skarżący naruszył przepis art 36 ust 1b i ust. 7 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 z późn. zm.), zwana dalej ,,u.z.p.d.". 3. Pismami z dnia 15 marca 2010 r. Skarżący złożył odowłania od powyższych decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. W treści odwołań zarzucił, że przy wydaniu decyzji nie uwzględniono stanu faktycznego, a także naruszono art. 121 i 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ( Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. ) zwana dalej ,,O.p’’. Wyjaśnił także, że od dnia 01.09.2007 r. zatrudnił pracownika w charakterze zmiennika i zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] zgłosił tę informację do urzędu skarbowego. Zgłoszenia tego dokonał jednak w formie ustnej, ustalając jednocześnie, iż powinien opłacać wyższą o 50% wysokość stawki karty podatkowej od ustalonej w/w decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Pierwszą wyższą stawkę karty podatkowej zapłacił w dniu 11 października 2007 r. Zaprowadził także niezbędną ewidencję i odprowadzał stosowne zobowiązania. Zarzucił, że będąc w urzędzie skarbowym nie został poinformowany o konieczności złożenia takiego zawiadomienia w formie pisemnej. Niemniej jednak działając w zaufaniu do organu podatkowego uznał, że ustne poinformowanie pracownika urzędu było wystarczające. Dopiero w listopadzie 2009 r. organ podatkowy pierwszej instancji zakwestionował nadpłatę występującą na karcie kontowej, a po złożeniu wyjaśnień wszczęto postępowanie i wydano decyzję o wyłączeniu z karty podatkowej. Z powyższych względów zaskarżoną decyzję uznał za krzywdzącą, a konsekwencje niewspółmierne do popełnionego uchybienia. 4. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzjami z dnia [...] maja 2010r., nr [...], [...], [...] utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2010 r. W uzasadnieniach decyzji organ wskazał, iż wyjaśnienia Skarżącego w świetle zebranego materiału dowodowego w aktach sprawy nie znajdują potwierdzenia, zaś zebrane dowody jasno wskazują, że Skarżący informację o zatrudnieniu pracownika złożył dopiero w dniu 09.12.2009 r., dlatego też zasadnie Naczelnik Urzędu Skarbowego W. stwierdził wygaśniecie decyzji przyznających prawo do karty podatkowej, bowiem naruszony został art. 36 ust. 1 pkt. 1 lit. b) i ust. 7 u.p.z.d. 5. Na powyższe decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2010 r. Skarżący złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o ich uwzględnienie. W uzasadneieniu skarg wskazał, iż nie otrzymał informacji ze strony pracownika urzędu skarbowego o konieczności złożenia pisemnej informacji o zatrudnieniu pracownika, tym bardziej że wskazał pracownikowi, iż należny podatek dochodowy opłaca w formie karty podatkowej. Z powyższych względów ustną informację potraktował jako powiadomienie organu podatkowego o istniejących zmianach do stanu faktycznego podanego we wniosku. Stwierdził również, że powiadomienia tego dokonał w terminie 7 dni od dnia powstania okoliczności powodującej zmiany, zgodnie z pouczeniem wynikającym z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].02.2007 r. Nr [...] w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok podatkowy 2007. Zaznaczył, że zasadność zajętego stanowiska potwierdza fakt opłacania podwyższonej stawki karty podatkowej w stosownym terminie i w prawidłowej wysokości, tj. o 50% wyższej od ustalonej decyzjami organu podatkowego. Zatem, skoro podwyższoną stawkę opłacał od dnia 11 października 2007 r. do końca 2009 r., a dokonywane przez ten okres wpłaty nie były kwestionowane przez urząd skarbowy, to zdaniem Skarżącego brak jest podstaw do nieuznania, iż takiej informacji w ogóle nie złożył tym bardziej, że w dniu 21 stycznia 2008 r. w związku z zatrudnieniem pracownika złożył wymaganą deklarację PIT-4R za 2007 r. Ponadto za każdy rok podatkowy składał również PIT-16A, w którym wykazywał odliczone od karty podatkowej składki na ubezpieczenie zdrowotne. Skarżący stwierdził, że niezależnie od powyższego w dniu 26.11.2009 r. złożył pismo, w którym wyraził czynny żal z powodu zgłoszenia faktu zatrudnienia pracownika w formie ustnej zamiast pisemnej. Skarżący wskazał, że swoim działaniem nie uszczuplił należności podatkowych. Podczas gdy konsekwencje jakie wynikające z utraty prawa do karty podatkowej są niewspółmierne do popełnionego uchybienia. 6. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach. 7. Pismem z dnia 11 marca 2011 r. Skarżący uzupełnił skargi zarzucając zaskarżonym decyzjom naruszenie; - art 120 oraz 121 § 1 i 2 O.p. poprzez bezzasadne uznanie przez organ podatkowy, że w przedmiotowej sprawie organy podatkowe w prowadzonym postepowaniu podatkowym udzieliły niezbędnych i prawidłowych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania, - zasad wyrażonych w art 6, art 7, art 9 i art 77 § 1 k.p.a poprzez nieuwzględnienie słusznego inetresu strony oraz interesu publicznego i niepodjęcie wszelkich działań mających na celu ochronę praw Skarżącego. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2010r oraz utrzymanych nimi w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego W uzasadnieniu pisma wskazał, iż działał zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2007 r. w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na rok 2007, nr 33103. Zaznaczył, iż pouczenie zawarte w decyzji nie wskazywało, iż podatnik powinien dokonać zgłoszenia o zmianach w stosunku do stanu faktycznego podanego we wniosku tylko i wyłącznie na piśmie. Ponadto podczas rozmowy z pracownikiem Urzędu Skarbowego skarżący nie został poinformowany o tym, że powinien taki fakt zgłosić w formie pisemnej. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 paździeernika 1993 sygn. alt II SA 1740/93 zaznaczył , iz przepisy art 214 O.p. oraz 112 k.p.a. mają faktycznie szerszy zasięg niż bezpośrednio wskazano w przedmiotowych przepisach, przy czym w szczególności odnosi się to również do błędnego pouczenia znajdującego się w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...]. Tym samym zdaniem Skarżącego zastosowanie się do błędnego pouczenia nie może wywoływać negatywnych dla niego skutków. Zaznaczył, iż przez cały okres zatrudniania pracownika wypełniał obowiązki podatkowe i odprowadzał podatek powiększony o 50% stawki ustalonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Podkreślił, iż jedyną przyczyną dokonania jedynie ustnego zgłoszenia zatrudnienia pracownika, było błędne pouczenie jakie otrzymał od organu podatkowego zarówno w formie pouczenia zawartego w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], znak sprawy [...], jak i w formie ustnej od pracownika Urzędu Skarbowego. Ponadto podniósł, iż Urząd Skarbowy W. zauważył nadpłaty dopiero po trzech latach dokonywania przez skarżącego powiększonych wpłat, pomimo że przedmiotowe wpłaty znajdowały potwierdzenie także w składanych przez skarżącego deklaracjach PIT 4R za kolejne lata. 8. Na rozprawie w dniu 24 marca 2011 r. Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) połączyć sprawy o sygnaturach III SA/Wa 1949/10, III SA/Wa 1950/10 oraz III SA/Wa 1951/10 w celu ich łącznego rozpoznania oraz rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod wspólną sygnaturą akt III SA/Wa 1949/10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 9.1. Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. 9.2. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do oceny czy organy podatkowe prawidłowo stwierdziły wygaśniecie decyzji w sprawie ustalenia Skarżącemu wysokości stawki karty podatkowej na 2007, 2008 i 2009 r. Jako uzasadnienie wydanych decyzji stwierdzających wygaśnięcie decyzji w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej organy podatkowe wskazały brak zawiadomienia przez Skarżącego w ustawowym terminie o fakcie zatrudnienia pracownika przez co zostały naruszone obowiązki wynikające z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit.b) oraz art. 36 ust. 7 u.z.p.d. Zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.z.p.d. podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej, a w szczególności o zmianach: w stanie zatrudnienia, miejsca prowadzenia działalności, rodzaju i zakresu prowadzonej działalności, liczby stanowisk na parkingu oraz liczby i rodzaju urządzeń przy prowadzeniu usług rozrywkowych, liczby godzin przeznaczonych na wykonywanie wolnego zawodu w zakresie ochrony zdrowia ludzkiego oraz wolnego zawodu w zakresie usług weterynaryjnych, liczby sprzedawanych posiłków domowych, liczby godzin sprawowania opieki domowej nad dziećmi i osobami chorymi, liczby godzin przeznaczonych na udzielanie lekcji. Dalej zgodnie z art. 36 ust. 7 u.z.p.d. o zmianach, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, podatnik jest obowiązany zawiadomić w formie pisemnej naczelnika urzędu skarbowego, najpóźniej w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności powodujących zmiany. Jeżeli zawiadomienie dotyczy zatrudnienia osoby, o której mowa w art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. d), należy w nim również podać szczegółowy zakres czynności, które osoba ta ma wykonywać. W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż Skarżący wykonujący usługi transportowe w zakresie przewozu ładunków zatrudnił pracownika na umowę o pracę z dniem 1 września 2009 r. ( w charakterze zmiennika ) natomiast pisemne zawiadomienie o fakcie zatrudnienia Skarżący złożył w organie podatkowym w dniu 9 grudnia 2009 r. tj. po upływie terminu wskazanego w powołanym art. 36 ust. 7 u.z.p.d. Z wyjaśnień Skarżącego wynika, iż w terminie złożenia zawiadomienia osobiście we właściwym urzędzie skarbowym poinformował ustnie o zatrudnieniu pracownika, jednakże nie został poinformowany, iż zawiadomienie powinien przekazać w formie pisemnej. Ponadto w urzędzie skarbowym Skarżący uzyskał informację o podwyższeniu wysokości stawki karty podatkowej o 50% w związku z zatrudnieniem pracownika. W związku z powyższym według wyjaśnień Skarżącego w październiku 2007r. dokonał pierwszej wpłaty podatku za miesiąc wrzesień 2007 r. z uwzględnieniem podwyższonej stawki karty podatkowej. Skarżący twierdzi, że również w następnych miesiącach dokonywał wpłat na rachunek Urzędu Skarbowego w wysokości 150% stawki ustalonej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego. Ponadto Skarżący wskazał, że przez cały okres organ podatkowy nie kwestionował dokonywanych wpłat, a dopiero w listopadzie 2009 r. otrzymał telefoniczną informację z Urzędu Skarbowego W. o istnieniu nadpłaty z tytułu opodatkowania w formie karty podatkowej za lata 2007, 2008 i 2009. Mając powyższe na uwadze w przedmiotowej sprawie istotnego znaczenia nabiera przepis art. 121 O.p. Przepis ten stanowi, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym są obowiązane na wniosek strony udzielać niezbędnych informacji o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania. A zatem jedną z podstawowych zasad postępowania, zawartych w Ordynacji podatkowej, jest zasada pogłębiania zaufania obywateli do całego aparatu podatkowego oraz zasada udzielania informacji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że jedną z fundamentalnych zasad, na których opiera się w Polsce porządek prawny, jest wyrażona między innymi w art. 121 § 1 O.p. zasada zaufania do organów państwa. W myśl tej zasady nie można przerzucać na podatnika błędów lub uchybień popełnionych przez samego prawodawcę (niejasność przepisów), jak i przez organ podatkowy – por. wyrok NSA z dnia 17.06.1988 r. sygn. akt 118/88, "Gazeta Prawnicza" 1989 r. Nr 20, wyrok NSA z dnia 7.06.1996 r., SA/Gd 850/95, nie publikowany. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem NSA podatnik nie może ponosić niekorzystnych konsekwencji w związku z udzieloną przez organ informacją (wyrok NSA z dnia 23.05.1997 r., sygn. SA/Lu 2249/95, System Informacji Prawniczej Lex nr 29825). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wiarygodne są wyjaśnienia Skarżącego, iż w terminie wynikającym z art. 36 ust. 7 u.z.p.d. poinformował ustnie w urzędzie skarbowym o fakcie zatrudnienia we wrześniu 2007r. zmiennika, jak również to, iż zawiadamiając organ nie uzyskał informacji o obowiązku złożenia pisemnego zawiadomienia o zmianach dotychczasowego stanu faktycznego. Potwierdzeniem jego wyjaśnień jest wskazywane zarówno na etapie postępowania podatkowego jak i sądowego dokonywanie wpłat podatku od miesiąca października 2007 r. z uwzględnieniem podwyższonej stawki karty podatkowej. Zgodnie z objaśnieniami zawartymi w części V załącznika nr 3 u.p.z.d. stawki określone w lp. 1 i 2 mogą być podwyższone, nie więcej jednak niż o 50 %, w razie wykonywania działalności ze zmiennikiem. Ponadto z akt sprawy wynika, że Skarżący składał deklaracje o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wynagrodzenia zatrudnionego pracownika ( PIT-4R ). Należy podkreślić , że organy podatkowe nie kwestionowały twierdzenia Skarżącego w zakresie dokonywania wpłat w podwyższonej wysokości za okres od września 2007 r. do listopada 2009 r. Istotne jest również to, iż w przypadku opłacania przez Skarżącego przez znaczny okres czasu podatku w wyższej wysokości niż wynikało to z decyzji ustalających wysokość karty podatkowej tj. za część 2007 jak i za 2008 i 2009 r. , organ podatkowy nie podjął żadnych działań zmierzających do wyjaśnienia tej sytuacji. Sytuacja taka mogła utwierdzać Skarżącego co do prawidłowości jego postępowania w zakresie poinformowania o zaistniałych zmianach stanu faktycznego, wysokości opłacanej stawki, jak również stanowić przyczynę, iż nie składał nowego wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej. Należy podkreślić, że konsekwencje braku terminowego zawiadomienia o zmianach stanu faktycznego, przy jednoczesnym braku reakcji organu podatkowego na opłacaną przez Skarżącego podwyższoną stawkę karty podatkowej w postaci stwierdzenia wygaśnięcia decyzji skutkowałoby opodatkowaniem dochodów Skarżącego na zasadach ogólnych za lata podatkowe 2007, 2008 i 2009. Oczywistym jest, że Skarżący jako opodatkowany w formie karty podatkowej nie był zobowiązany do posiadania dowodów potwierdzających poniesione wydatki, które niewątpliwie przy prowadzonej działalności w zakresie usług transportowych musiały mieć miejsce. Natomiast przy opodatkowaniu na zasadach ogólnych brak należytego udokumentowana wyklucza możliwość zaliczenia poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. W związku z powyższym należy stwierdzić, że brak reakcji organu podatkowego w przypadku potwierdzenia dokonywania przez Skarżącego wpłat podwyższonej stawki karty podatkowej od października 2007 r. uzasadniałoby w okolicznościach niniejszej sprawy zarzut, iż stwierdzenie na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d. wygaśnięcia decyzji ustalających wysokość karty podatkowej narusza art. 121 O.p. zawierający zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych jak i obowiązek udzielania informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego ( art. 121 § 2 O.p.) oraz art. 120 O.p. Dlatego też brak dokonania ustaleń przez organy podatkowe związanych z wysokością dokonywanych wpłat podatku z tytułu karty podatkowej przez Skarżącego w związku z zatrudnieniem zmiennika, w ocenie Sądu narusza obowiązek dotyczący podjęcia przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego wynikający z art. 122 O.p., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast bezzasadne są zarzuty naruszenia art. 6, art 7, art 9 i art 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm ), gdyż w niniejszej sprawie postępowanie prowadzone było na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, a nie k.p.a. 9.3. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ podatkowy pierwszej instancji dokona ustaleń w zakresie dokonywanych przez Skarżącego wpłat tytułem opodatkowania w formie karty podatkowej w związku z zatrudnieniem zmiennika. W przypadku potwierdzenia dokonywania przez Skarżącego wpłat od października 2007 r. oraz w latach 2008 i 2009 podwyższonej stawki karty podatkowej, organ podatkowy mając na względzie powołaną powyżej ocenę prawną umorzy postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie ustalenia wysokości karty podatkowej na 2007, 2008 i 2009 r. 9.4. W związku z tym, że wskazane powyżej wadliwości związane z prowadzonym postępowaniem w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalających wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej na lata 2007, 2008 i 2009 dotyczą decyzji wydanych w obydwu instancjach, Sąd postanowił uchylić zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Mając powyższe na względzie Sąd dokonał rozstrzygnięcia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W oparciu o przepisy art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że uchylone akty nie podlegają wykonaniu, a kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.