III SA/Wa 1949/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba (sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Owsiak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi N.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, wrzesień, październik 2014 r. oraz styczeń i luty 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę N.K. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy") z [...] lipca 2020 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, wrzesień, październik 2014 r. oraz za styczeń i luty 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. 1.1. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. (dalej: "NUS", "Organ pierwszej instancji") wszczął postępowanie podatkowe w zakresie odpowiedzialności Skarżącej jako prezesa zarządu B. Sp. z o.o. (dalej: "Spółka") za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, wrzesień, październik 2014 r. i styczeń, luty 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. 1.2. Decyzją z [...] sierpnia 2019 r. NUS orzekł o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej wraz ze Spółką za zaległości tej Spółki w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, wrzesień, październik 2014 r. i styczeń, luty 2015 r. w łącznej wysokości 614 733,80 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 253 479,00 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 16 034,14 zł. 1.3. Nie zgadzając się z zapadłym w sprawie rozstrzygnięciem Skarżąca złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie decyzji Organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 122 w zw. z art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "O.p."), art. 123 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p., art. 197 § 1 w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 O.p., art. 191 O.p., art. 210 § 4 O.p., art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. Skarżąca pismem z 6 lipca 2020 r. podtrzymała złożone dotychczas wnioski dowodowe: - o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka M.J. na okoliczność sytuacji finansowej Spółki w okresie jej funkcjonowania, wierzytelności i majątku Spółki, przyczyn niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki oraz faktycznej roli Strony w funkcjonowaniu Spółki; - o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości celem ustalenia właściwego czasu do ogłoszenia upadłości Spółki lub wszczęcie postępowania układowego, co niewątpliwie wymaga wiadomości specjalnych, a jednocześnie warunkuje odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Biegły winien się wypowiedzieć odnośnie "właściwego czasu" po zapoznaniu się z aktami sprawy i mając również na względzie toczące się postępowanie karne, w którym dokonano blokady środków finansowych Spółki a następnie ich zaliczenie na określony decyzją podatek od towarów i usług. 1.4. Decyzją z [...] lipca 2020 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że odpowiedzialność Strony orzeczona zaskarżoną decyzją dotyczy zaległości podatkowych Spółki w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, 2014 r., których prawidłowa wysokość została określona decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z [...] czerwca 2016 r. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniem z 31 lipca 2017 r. odrzucił skargę. Zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień, październik 2014 r. i styczeń i luty 2015 r. wynikają ze złożonych przez Spółkę deklaracji podatkowych. W związku z nieuregulowaniem powyższych zobowiązań NUS wystawił tytuły wykonawcze: [...] - obejmujący zaległości w podatku od towarów i usług za 09/2014 r., którego odpis doręczono Spółce w dniu 22.12.2014 r.; [...] - obejmujący zaległości w podatku od towarów i usług za 10/2014r., którego odpis doręczono Spółce w dniu 30.01.2015 r.; [...] - obejmujący zaległości w podatku od towarów i usług za 01, 02/2015 r., którego odpis doręczono Spółce w dniu 12.08.2015 r. Odnosząc się do kwestii przedawnienia przedmiotowych zobowiązań DIAS podkreślił, że 9 kwietnia 2014 r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj 2014 r., z uwagi na zaistnienie przesłanki wynikającej z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., tj. wszczęcia wobec Spółki postępowania o przestępstwo bądź wykroczenie skarbowe. O powyższej okoliczności, zgodnie z art. 70c O.p., Spółka została zawiadomiona pismem z 6 sierpnia 2019 r. Przedmiotowe postępowanie nie zostało jeszcze zakończone. Z dniem 17 kwietnia 2015 r. zawieszeniu uległ zaś bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2014 r. O powyższej okolicznościach, zgodnie z art. 70c O,p. Spółka została zawiadomiona pismem z 12 października 2018 r. Przedmiotowe postępowanie zostało zakończone w dniu 30 listopada 2017 r., zatem, zgodnie z art. 70 § 7 pkt 1 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2014 r. biegnie dalej od 1 grudnia 2017 r. W konsekwencji powyższego DIAS stwierdził, iż według stanu na dzień wydania niniejszego rozstrzygnięcia, stanowiące przedmiot sprawy zobowiązania podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, wrzesień i październik 2014 r. pozostają wymagalne. Zaskarżoną decyzję Organ pierwszej instancji wydał [...] sierpnia 2019 r., tj. przed 31 grudnia 2019 r., co oznacza, że 5 letni termin na wydanie decyzji orzekającej o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej został zachowany. Rozważając przesłanki określone w art. 116 § 1 i § 2 O.p. DIAS stwierdził, że NUS prawidłowo wykazał, że Strona może ponosić odpowiedzialność za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług w ww. okresie. Z akt sprawy wynika bowiem, że Skarżąca pełniła funkcję prezesa jednoosobowego zarządu Spółki w terminach płatności ww. zobowiązań, które upływały odpowiednio w okresie od 25 kwietnia 2014 r. do 25 marca 2015 r. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że Strona została powołana do pełnienia funkcji prezesa zarządu Spółki na mocy uchwały Nr 5 Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z 12 lipca 2013 r. Okoliczność tę potwierdza odpis pełny z rejestru przedsiębiorców według stanu na dzień 8 lutego 2019 r., z którego wynika, że Strona została wpisana jako prezes zarządu Spółki 30 sierpnia 2013 r. (brak danych o wykreśleniu). O pełnieniu przez Stronę funkcji członka zarządu Spółki świadczą również, opatrzone podpisem Strony dokumenty w postaci sprawozdania finansowego Spółki 2014 r. oraz deklaracje VAT-7 za styczeń i luty 2015 r. Zatem okoliczność pełnienia przez Stronę funkcji członka zarządu w czasie upływu terminów płatności zobowiązań podatkowych Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień, maj, wrzesień, październik 2014 r. i styczeń, luty 2015 r. została udowodniona, tym samym spełniona została przesłanka odpowiedzialności, o jakiej mowa w art. 116 § 2 O.p. Dokonanych powyżej ustaleń Strona nie kwestionuje. Organ odwoławczy zaznaczył, że postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...], [...], [...], obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2014 r. oraz styczeń i luty 2015 r. zostało umorzone z uwagi na bezskuteczność egzekucji postanowieniem z [...] września 2015 r. Z treści ww. postanowienia (potwierdzonej materiałem dowodowym) wynika, że w toku prowadzonego postępowania na podstawie ww. tytułów wykonawczych dokonano zajęcia rachunku bankowego w banku I. SA. W odpowiedzi Bank zawiadomił, że nie prowadzi rachunków bankowych dla Spółki. Dokonano również zajęcia rachunku bankowego w Banku P. SA. Zajęcie okazało się skuteczne, jednak nie doprowadziło do zaspokojenia zaległości z uwagi na brak dostatecznych środków na zajętym rachunku bankowym. W związku z dokonaniem skutecznej czynności egzekucyjnej w postaci zajęcia rachunku bankowego, nastąpił zbieg egzekucji sądowej i administracyjnej. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w G. z [...] kwietnia 2015 r., sygn. akt [...] łączną egzekucję przejął Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w J.. W dniu 19 sierpnia 2015 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło zawiadomienie od Komornika Sądowego, o bezskuteczności egzekucji i umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, nie ustalono mienia dłużnika nadającego się do zajęcia. Ponadto tytuły wykonawcze były przydzielone do służby poborcy skarbowemu, spisano relacje o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych, z powodu braku kontaktu z jakąkolwiek osobą uprawnioną do reprezentowania spółki. Z ustaleń poborcy z właścicielką wynajmującą Spółce nieruchomość wynika, iż Spółka zakończyła działalność. Z informacji odnotowanej w KRS wynika, że Spółka zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej na czas nieoznaczony. W związku z powyższym, pomimo podjętych prób podjęcia czynności egzekucyjnych zmierzających do wyegzekwowania zaległości, prowadzone postępowanie nie doprowadziło do realizacji obowiązku. Bezskuteczne okazało się również postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i maj 2014 r. W związku z powyższym NUS postanowieniem z [...] marca 2017 r. postępowanie umorzył. W toku ww. postępowania, poprzez system OGNIVO wystąpiono do ponad 600 banków z zapytaniem o rachunek bankowy którego posiadaczem jest Spółka, jednak nie uzyskano odpowiedzi pozytywnych. Ustalono, że pod wskazanym adresem Spółki nie jest prowadzona działalność gospodarcza od 2 lat, nikt tam nie przebywa, umowa najmu lokalu została wypowiedziana ze względu na brak opłat. Ponadto ustalono, że Spółka posiada ruchomości w postaci samochodu osobowego S. oraz samochodu ciężarowego I., jednak nie udało się dokonać ich zajęcia ponieważ nie jest znane miejsce parkowania ww. pojazdów. Pismem z 10 listopada 2016 r. i 9 stycznia 2017 r. wezwano Skarżącą do wskazania miejsca parkowania w/w pojazdów, jednak niepodjęta korespondencja została zwrócona do organu. W celu poszukiwania majątku wystąpiono do wszystkich urzędów skarbowych jednak nie ustalono żadnych składników majątku. W Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych nie znaleziono nieruchomości, których właścicielem byłaby Spółka. Ponadto na podstawie bazy Czynności Majątkowe nie odnaleziono informacji o posiadanych nieruchomościach, z których można byłoby prowadzić skuteczną egzekucję. W związku z ujawnieniem należnych Spółce wierzytelności w kwocie 610 zł ponownie wszczęło egzekucję na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego okres za marzec 2014 r. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności Izby Administracji Skarbowej w W.. W wyniku podjętej czynności uzyskano kwotę 610 zł, którą w całości zaliczono na koszty egzekucyjne. Postanowieniem z [...] listopada 2018 r. umorzono jednak powyższe postępowanie egzekucyjne ponieważ dalsze prowadzenie egzekucji wobec braku majątku Spółki okazało się niecelowe, gdyż generowałoby tylko wydatki egzekucyjne. Dodatkowo, ustalono, że [...] września 2014 r. NUS wydał decyzję, w której określił dla Spółki przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do maja 2014 r. oraz orzekł o zabezpieczeniu ww. zobowiązań na majątku Spółki. Na podstawie powyższego orzeczenia [...] września 2014 r. wydano zarządzenia zabezpieczenia, na podstawie których 25 września 2014 r. dokonano zajęcia rachunku bankowego w Banku P. w T.. W wyniku zajęcia Bank przekazał kwotę 379.677,21 zł. celem zabezpieczenia, która została zaliczona na zaległości w podatku VAT za styczeń 2014 r. w kwocie należności głównej 33.210 zł, odsetek w kwocie 2.988 zł, na miesiąc luty, na należność główną 171.086 zł, odsetki 14.081 zł oraz na miesiąc marzec na należność główną 90.749,38 zł oraz odsetki w kwocie 6.697,96 zł. Pozostałą kwotę tj. 60.864,87 zł zaliczono na koszty egzekucyjne. W kontekście przesłanek egzoneracyjnych DIAS stwierdził, że w sprawie nie zaistniała okoliczność wyłączająca odpowiedzialność Strony dotycząca zgłoszenia wniosku o upadłość, bowiem wniosek taki nie został w ogóle złożony, co potwierdza odpis pełny KRS według stanu na dzień 8 lutego 2019 r. Co więcej ze sprawozdania finansowego Spółki za 2014 r. wynika, że Spółka na koniec 2014 r. odnotowała stratę w wysokości 64.432,98. Aktywa ogółem Spółki stanowiły kwotę 655.276,84 zł zaś zobowiązania ogółem stanowiły kwotę 594.493,90 zł. Zauważyć jednak należy, iż bilans ten nie uwzględniał zobowiązania w podatku od towarów i usług, którego prawidłową wysokość określono w decyzji wymiarowej. Przy uwzględnieniu prawidłowej wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług tylko za marzec, kwiecień i maj 2014 r., które wynosi 687.775 zł, na koniec 2014 r. zobowiązania ogółem Spółki przerosłyby wartość jej majątku, co implikuje do stwierdzenia, że w na początku 2015 r. wystąpiłaby również przesłanka niewypłacalności w postaci przewagi zobowiązań Spółki nad jej majątkiem. Wobec powyższego podstawy do ogłoszenia upadłości Spółki zaistniały w czasie sprawowania funkcji w zarządzie Spółki przez Skarżącą. Skarżąca nie wykazała jednak, aby niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jej winy. Fakt, iż w czasie kiedy Strona pełniła swoją funkcję w zarządzie, Spółka nie posiadała żadnego majątku, pozwalającego zdaniem Strony na skuteczne wszczęcie postępowania upadłościowego, nie zwalnia Skarżącej z obowiązku wynikającego z art. 21 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze. DIAS zgodził się również ze stanowiskiem NUS, zgodnie z którym Strona nie wskazała mienia Spółki z którego egzekucja pozwoli na zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Organ pierwszej instancji wskazał, iż majątek ruchomy, który wskazała Strona, w postaci zbiornika na paliwo (o bliżej nieokreślonej pojemności czy wartości) i wierzytelności u trzech kontrahentów, nie stanowi mienia, z którego egzekucja doprowadzi do zaspokojenia znacznej części zaległości. Jak bowiem wykazano, w sprawozdaniu finansowym za 2014 r. wartość aktywów trwałych wykazana przez Spółkę była zerowa, a już na początku 2015 r. Spółka zawiesiła działalność. Wskazane zaś przez Stronę wierzytelności, nawet jeśli nadal pozostają wymagalne (faktury z 2013 r. i 2014 r.) opiewają na łączną kwotę 38. 257,70 zł. Organ egzekucyjny poszukiwał majątku Spółki, a następnie podejmował czynności mające na celu uzyskanie zaspokojenia zaległości z majątku Spółki, które nie doprowadziły jednak do ujawnienia majątku Spółki pozwalającego na skuteczną egzekucję. Na końcu DIAS dodał, że wnioski dowodowe zawarte w piśmie Strony z 6 lipca 2020 r. były przedmiotem rozpatrywania przez Organ odwoławczy. Przyczyny, dla których organ odmówił ich przeprowadzenia wskazane zostały w uzasadnieniu postanowienia DIAS z [...] lipca 2020 r. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 122 w zw. z art. 188 O.p. poprzez brak przeprowadzenia dowodów wskazanych przez Stronę, podczas gdy okoliczności, na jakie przedmiotowe dowody były powoływane mają istotne znaczenie dla sprawy i nie zostały dotychczas wystarczająco stwierdzone innymi dowodami; - art 123 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez uchylenie się od obowiązku zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez uniemożliwienie stronie podjęcia realnej polemiki ze stanowiskiem Organu poprzez nierozpoznanie zgłoszonych przez Stronę wniosków dowodowych; - art. 197 § 1 w zw. z art. 116 § 1 O.p. poprzez uchylenie się od obowiązku powołania biegłego z zakresu rachunkowości celem ustalenia właściwego czasu do "zgłoszenia wniosku" o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, co niewątpliwie wymaga wiadomości specjalnych, a jednocześnie warunkuje odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością; - art. 191 O.p. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, która przybrała cechy oceny dowolnej, w szczególności w poprzez dowolne przyjęcie momentu powstania stanu niewypłacalności Spółki wynikające z nieprawidłowej metodologii badania momentu niewypłacalności Spółki; - art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. poprzez orzeczenie o odpowiedzialności Skarżącej za zaległości podatkowe Spółki, w sytuacji, gdy Strona wskazywała na okoliczności, świadczące o wystąpieniu przesłanki egzoneracyjnej, tj. braku winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki we właściwym czasie. 2.2. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, zwanej dalej: "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 4. Rozstrzygnięcia wymaga, czy istniały przesłanki do orzeczenia odpowiedzialności Skarżącej, tj. czy w czasie pełnienia przez nią funkcji członka zarządu istniały przesłanki wnioskowania o ogłoszenie upadłości Spółki. Sporne jest też, czy Skarżącej można przypisać winę za niezgłoszenie wniosku o upadłość we właściwym czasie z uwagi na to, że osobiście nie wykonywała swoich obowiązków w Spółce. 5. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony, mimo że Spółka posiada wymagalne zobowiązania, których nie zapłaciła ani dobrowolnie ani w postępowaniu egzekucyjnym. Organ prawidłowo ustalił moment niewypłacalności Spółki. To, że Strona osobiście nie wykonywała swoich obowiązków Spółce, a upoważniła do tego inne osoby nie stanowi o tym, że nie pełniła obowiązków zarządczych w Spółce i nie znosi jej winy za niezgłoszenie wniosku o upadłość we właściwym czasie. 6.1. Wyjaśniając podstawy prawne wyroku wskazać należy, że istotą postępowania w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółek kapitałowych jest badanie przesłanek pozytywnych i negatywnych mających znaczenie dla określenia istnienia odpowiedzialności konkretnego członka zarządu. Przesłanki odpowiedzialności osób trzecich - członków zarządu spółek z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe tych spółek określa art. 116 § 1 O.p. Według postanowień tego przepisu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości lub postępowanie układowe (od 1 stycznia 2016 r. także, że w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. 6.2. Pozytywną przesłanką obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu jest nieskuteczna w całości lub w części egzekucja z majątku spółki. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, przy czym może to nastąpić jedynie po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08 - wyroki sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej też CBOSA, pod adresem "orzeczenia.nsa.gov.pl"). Zatem o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego, w rozumieniu art. 116 O.p., nie musi przesądzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wydanie, w jego konsekwencji, postanowienia w sprawie umorzenia tego postępowania. Mogą za tym przemawiać inne działania organu egzekucyjnego, niekoniecznie zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Muszą one jednak nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2007 r., II FSK 233/06 i wyrok Sądu Najwyższego z 23 marca 2012 r., II UK 152/11). 6.3. Aby członkowi zarządu spółki kapitałowej można było przypisać odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki powstałe w okresie pełnienia przez niego funkcji, spółka w okresie tym musi znajdować się w stanie uzasadniającym wystąpienie o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. Wynika to z treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09, w świetle której członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może również po zakończeniu pełnienia tej funkcji uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe powstałe w tym czasie, jeżeli wykaże w postępowaniu podatkowym, że w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania zapobiegającego upadłości (postępowanie układowe). 6.4. W powołanej wyżej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził też, że: 1) w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p.; 2) odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki upadłości; 3) z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też, że ponosi winę za jego niewypełnienie; w każdym przypadku należy zatem ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony; 4) jeśli w okresie pełnienia funkcji przez członka zarządu nie zachodziły przesłanki do ogłoszenia upadłości, to późniejsze pogorszenie się sytuacji finansowej spółki w okresie, kiedy już tej funkcji nie pełnił, powoduje uwolnienie tego członka zarządu od odpowiedzialności ukształtowanej w art. 116 § 1 O.p.; 5) w decyzji podjętej na podstawie art. 116 § 1 O.p. organ podatkowy zobowiązany jest wskazać istnienie przesłanek odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zaległości podatkowe oraz zbadać, czy nie zachodziły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. W przypadku orzeczenia odpowiedzialności byłych członków zarządu tych spółek, badanie przesłanek wyłączających tę odpowiedzialność z uwagi na podstawy ogłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego może dotyczyć wyłącznie okresu, w którym osoby te pełniły obowiązki członka zarządu i dotyczyć zobowiązań podatkowych powstałych w tym okresie (art. 116 § 2 O.p.); 6) badanie przez organ podatkowy "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustaloną w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy. Przesłanki związane z odpowiedzialnością osób trzecich można więc podzielić na dwie kategorie: a) przesłanki pozytywne orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu, które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe, b) przesłanki negatywne (egzoneracyjne), które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności. Warunkiem sine qua non orzeczenia względem konkretnej osoby odpowiedzialności za zaległości spółki kapitałowej jest wykazanie przez organy obu przesłanek pozytywnych. Dopiero wówczas, gdy obie te przesłanki są spełnione, należy dodatkowo rozważyć czy dana osoba nie uwolniła się od odpowiedzialności poprzez złożenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wskazała majątek spółki, z którego możliwe byłoby zaspokojenie zaległości podatkowej w całości lub w znacznej części. 6.5. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 kwietnia 2011 r., I GSK 1033/12, ciężar wykazania istnienia przesłanek negatywnych odpowiedzialności członka zarządu spółki spoczywa na osobie, która zmierza do uwolnienia się od odpowiedzialności. Istnienie lub nieistnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. nie ma charakteru okoliczności uzupełniającej, lecz jest okolicznością zasadniczą, która podlega badaniu na etapie postępowania zakończonego decyzją organu, a następnie jest w postępowaniu sądowym kontrolowana, zaś ciężar dowodu ich istnienia spoczywa wyłącznie na członku zarządu (por. wyrok Sądu Najwyższego z 10 grudnia 2009 r., III UK 51/09, LEX nr 578159; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 515/12). 7. Przenosząc na grunt rozpatrywanej sprawy powyższe poglądy odnośnie do prawa materialnego, które Sąd podziela i przyjmuje za własne, podkreślenia wymaga to, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych toczy się z uwzględnieniem zasad ogólnych Ordynacji podatkowej. Oznacza, to, że organ podatkowy prowadzący postępowanie obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.), a także do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 O.p.). 8. 1. Nie będąc związanym zarzutami skargi Sąd zbadał legalność skarżonej decyzji pod kątem przedawnienia oraz przesłanek formalnych wszczęcia postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej. W tym zakresie decyzja jest prawidłowa, a analizowane poniżej kwestie nie są sporne. 8.2. Część zobowiązań w podatku od towarów i usług (za marzec, kwiecień i maj 2014 r.) objętych skarżoną decyzją wynika z decyzji wymiarowej wydanej wobec Spółki. W tym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] listopada 2016 r., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z [...] czerwca 2016 r. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. jest decyzją ostateczną. Skarga została prawomocnie odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie. Z tych względów w zakresie odpowiedzialności podatkowej za przedmiotowe zaległości Spółki zastosowanie znajduje art. 108 § 2 pkt 2 lit. a) O.p. W odniesieniu do zobowiązań w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i maj 2014 r., przed wszczęciem postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej doszło bowiem do wydania ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Z kolei zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2014r. oraz styczeń i luty 2015 r. wynikają ze złożonych przez Spółkę deklaracji podatkowych. W tym zakresie zgodnie z art. 108 § 2 pkt 3 w związku z art. 108 § 3 O.p. doszło do uprzedniego wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec Spółki. 8.3. Wyżej wskazane zobowiązania Spółki nie były przedawnione w dacie wydawania zaskarżonej decyzji. Doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w związku z art. 70c O.p. Zarówno zobowiązania Spółki wynikające z decyzji wymiarowej jak i z deklaracji były przedmiotem postępowań egzekucyjnych. Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego sprawy stosowane wobec Spółki były środki egzekucyjne, które mocą art. 70 § 4 O.p. przerywają bieg terminu przedawnienia, jakkolwiek tylko w niewielkim zakresie środki te okazały się efektywne. 8.4. Orzeczenie odpowiedzialności podatkowej Strony decyzją NUS wydaną w 2019r. nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 118 § 1 O.p. 9. Ewidentne jest, że Strona pełniła funkcję prezesa jednoosobowego zarządu Spółki w czasie upływu terminów płatności zobowiązań. Tę funkcję pełniła także na datę wydania decyzji NUS (organy ustaliły, że w Krajowym Rejestrze Sądowym jest brak danych o jej wykreśleniu z zarządu). 10. 1. Kolejną przesłanką orzeczenia odpowiedzialności wymagającą analizy, jakkolwiek nieobjętą zarzutami skargi, jest uznanie bezskuteczności egzekucji wobec Spółki. Pojęcie "bezskutecznej egzekucji" w rozumieniu art. 116 § 1 Op, to sytuacja, w której nie zachodzi możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki. Bezskuteczność egzekucji oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucji skierowanej do majątku podatnika (spółki), nie doszło do przymusowego zaspokojenia roszczeń wierzyciela. Zgodnie natomiast z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08, stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. W toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych Spółki, ale te środki egzekucyjne okazały się tylko w niewielkim zakresie bezskuteczne. Ujawniono brak środków na niektórych rachunkach oraz zbieg egzekucji administracyjnej oraz sądowej. Okazuje się, że Spółka nie ma nieruchomości. Spółka zawiesiła działalność gospodarczą i nie funkcjonuje pod zgłoszonym adresem (wypowiedzenie umowy najmu). Jakkolwiek udało się ustalić organom egzekucyjnym, że Spółka posiada ruchomości w postaci samochodu osobowego oraz samochodu ciężarowego to jednak nie udało się dokonać ich zajęcia, ponieważ nie jest znane miejsce parkowania pojazdów. Skarżąca nie ujawniła organom miejsca ich parkowania; wezwanie organu egzekucyjnego nie zostało podjęte. W postępowaniu egzekucyjnym początkowo nie ujawniono wierzycieli Spółki. Powstały przesłanki do umorzenia postępowań egzekucyjnych; w zakresie zaległości wynikających z deklaracji podatkowych umorzono je [...] września 2015 r., a w zakresie zobowiązań określonych decyzją postępowanie egzekucyjne umorzono [...] marca 2017 r. W związku ujawnieniem należnych Spółce wierzytelności w kwocie 610 zł ponownie wszczęło egzekucję na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego zaległości za marzec 2014 r. Wyegzekwowaną kwotę zaliczono na koszty egzekucyjne. Postanowieniem z [...] listopada 2018r. umorzono jednak powyższe postępowanie egzekucyjne. 10.2. Z tych względów organ miał podstawy przyjąć, że dalsze prowadzenie egzekucji wobec braku majątku Spółki okazało się niecelowe gdyż generowałoby tylko wydatki egzekucyjne. Egzekucja wobec Spółki okazała się więc bezskuteczna. 11.1. Rozstrzygnięcia wymagają zarzuty skargi co do negatywnych kryteriów odpowiedzialności, tj. niezgłoszenia we właściwym czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania upadłościowego. W ramach wyjaśnienia podstaw prawnych wyroku w tej materii należy przywołać orzeczenia sądów administracyjnych, które zapadały na gruncie art. 116 § 1 O.p. W pierwszej kolejności należy wskazać na wyrok z 14 stycznia 2016 r., II FSK 3063/13, w którym Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że "współstosowanie z art. 116 § 1 ust. 1 lit. a) Ordynacji podatkowej oraz odpowiednich przepisów ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze jest niezbędne i uzasadnione, ponieważ przepis ten nie definiuje i nie wyjaśnia terminów i pojęć: zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości - zagadnienia te są natomiast całościowo uregulowane w powoływanym Prawie upadłościowym, tak więc bez odwołania się do niego zastosowanie wymienionego na początku przepisu prawa podatkowego nie byłoby możliwe". Definicja pojęcia niewypłacalności została unormowana w przepisach ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze. Przesłanka, na którą powołały się organy w kontekście stwierdzenia niewypłacalności Spółki, dotyczyła sytuacji, w której dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, o czym stanowi art. 11 ust. 1 P.u.n. Natomiast w ust. 2 tego przepisu jest mowa o zobowiązaniach przekraczających wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Użycie w art. 11 ust. 2 P.u.n. sformułowania "dłużnika (...) uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy (...)" prowadzi do wniosku, że nie mamy tu do czynienia z rozwinięciem ust. 1, lecz z dwiema odrębnymi przesłankami, z których pierwsza nie odnosi się do sytuacji materialnej dłużnika. Istotne znaczenie ma wyrok z 15 listopada 2017 r., II FSK 46/16, w którym NSA przypomniał, że "obie sformułowane w nich (art. 11 ust. 1 i 2 P.u.n.) przesłanki mają charakter alternatywny i dlatego zaistnienie chociażby jednej z nich pozwala na ogłoszenie upadłości (...) podmiotu. Jak bowiem wynika z art. 10 P.u.n., upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny, a z kolei stosownie do art. 21 ust. 1 P.u.n., dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.(...) Dodać też należy, że określone w art. 11 ust. 1 oraz ust. 2 P.u.n. przesłanki niewypłacalności dłużnika, stanowiące zarazem podstawę do ogłoszenia jego upadłości, normują dwie różne sytuacje. Nie można ich więc ujednolicać i łączyć w ramach ogólnej oceny stanu finansowego dłużnika (tu - Spółki), lecz muszą być one analizowane i oceniane oddzielnie (...)". Stąd też uprawniony jest wniosek, że sam fakt nieregulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 P.u.n.) był wystarczający do uznania, iż dłużnik będący osobą prawną jest niewypłacalny, co powinno skłonić jego zarząd do podjęcia stosownych kroków przewidzianych w powołanej ustawie. 11.2. W zakresie przesłanki, o której mowa w art. 11 ust. 1 P.u.n., dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Niewypłacalność dłużnika istnieje zawsze, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań (tak np. wyrok NSA z 11 kwietnia 2014 r., I FSK 656/13). Przywołać należy wyrok NSA z 11 lipca 2017 r., I FSK 2229/15, w którym sąd argumentował, że "(...) prawidłowa jest ocena dokonana przez organy, a następnie zaakceptowana przez Sąd I instancji, że wniosek o ogłoszenie upadłości winien być złożony w sytuacji niewypłacalności rozumianej jako niewykonywanie przez dłużnika jego wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust. 1 P.u.n.). Jeżeli zatem dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalny, co stwarza podstawę ogłoszenia go upadłym. Przy czym nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich zobowiązań czy też tylko niektórych z nich. (...) Nieistotny też jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań. Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu art. 11 P.u.n. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia też jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Niewypłacalność dłużnika istnieje zawsze, gdy nie wykonuje on swoich wymagalnych zobowiązań.". Podsumowując tę kwestię, dla określenia, czy istnieją podstawy ogłoszenia upadłości, fundamentalne znaczenie ma wyłącznie ustalenie, czy dłużnik nie wykonuje tych zobowiązań, które są wymagalne i to bez względu na ich wysokość (zob. A. Jakubecki, F. Zedler, Komentarz do art. 11 P.u.n., LEX 2011 nr 95901 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 maja 2016 r., II FSK 798/14; z 24 lutego 2016 r., I FSK 1864/14). Sąd orzekający w niniejszej sprawie identyfikuje się z przytoczonymi poglądami. 11.3. Niezależnie od zobowiązań objętych skarżoną decyzją Spółka miała też zaległości w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2014 r. Te zobowiązania były przedmiotem zarządzenia zabezpieczenia; w wyniku zajęcia bank przekazał kwotę 379 677,21 zł celem zabezpieczenia, która została zaliczona na zaległości w podatku VAT za styczeń 2014 w kwocie należności głównej 33.210 zł, odsetek w kwocie 2.988 zł oraz za miesiąc luty 2014 r., na należność główną 171.086 zł, odsetki 14.081 zł. Zajęte kwoty zaliczono też na miesiąc marzec 2014 r. (a więc objętych już w niezaspokojonej części zaskarżoną decyzją) na należność główną 90.749,38 zł oraz odsetki w kwocie 6.697,96 zł. Pozostałą kwotę tj. 60.864,87 zł zaliczono na koszty egzekucyjne. Jakkolwiek wskazane zobowiązania nie były przedmiotem decyzji określającej ich wysokość to jednak zobowiązania za te okresy powstały. Z uwagi na to, że są to zobowiązania powstające z mocy prawa (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.) nie oznacza, że nie były wymagalne do czasu określenia ich w decyzji. Niewypełnienie obowiązków w terminie i we właściwej (przewidzianej przepisami prawa) wysokości uzasadnia wydanie decyzji przez organ podatkowy na podstawie przepisu art. 21 § 3 O.p. Nie zmienia to jednak oceny, że zobowiązanie to już powstało wcześniej i powinno zostać wykonane w terminach przewidzianych w przepisach prawa. Organ trafnie przyjmuje więc, że stan niewypłacalności wystąpił z upływem terminu płatności podatku od towarów i usług za luty 2014 r. (z upływem terminu płatności drugiego z kolei zobowiązania) i został utrwalony w kolejnych okresach rozliczeniowych. Powyższe wyczerpuje przesłankę, o której mowa w art. 11 ust. 1 P.u.n, pozwalającą uznać Spółkę za dłużnika niewypłacalnego. Powyższe w istocie czyniło zbędnym ustalanie, czy zaistniała też dodatkowo przesłanka upadłościowa, o której mowa w art. 11 ust. 2 P.u.n. Sąd zgadza się z organem w kwestii ustalenia momentu niewypłacalności Spółki. Strona pełniąc funkcję członka zarządu Spółki powinna była zatem złożyć w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki. 11.4. Skarżąca zarzuca, że organ nie podaje daty kalendarzowej właściwego czasu na wnioskowanie o upadłość. Organ podaje jednak wszystkie dane, z których taka data wynika, a którą można z łatwością obliczyć. Taki wniosek należało więc złożyć w połowie kwietnia 2014 r.; termin płatności podatku za luty to 25 marca 2014r., od którego należy liczyć dwutygodniowy okres (art. 21 ust. 1 P.u.n.) na wnioskowanie o upadłość. Kwestia precyzyjnego wyznaczania daty na wnioskowanie o upadłość mogłaby by mieć znaczenie, gdyby Strona złożyła wniosek, np. w pierwszej połowie 2014 r. Faktem bezspornym jest jednak, że Strona wniosku o upadłość Spółki nie złożyła ani w 2014 r., ani też później do daty wydania decyzji NUS w 2019 r. Nie tylko zaległości za styczeń i luty 2014 r., ale także systematycznie narastające zaległości Spółki w kolejnych okresach, w tym zaległości wynikające z nieopłaconych deklaracji podatkowych także nie zmobilizowały Strony, aby krytycznie i obiektywnie poddać analizie sytuację Spółki i wnioskować o upadłość. Takie działanie podjęte najpóźniej w kwietniu 2014 r. zapobiegłoby generowaniu kolejnych zaległości, za które Skarżąca obecnie musi osobiście (solidarnie ze Spółką) odpowiadać. Nie jest tak, jak wywodzi Spółka, że teza o jej trwałej niewypłacalności opiera się na jednym zobowiązaniu. Ewidentne jest, że większość zobowiązań Spółki w podatku od towarów i usług od stycznia 2014 r. do lutego 2015 r. nie zostało wykonanych w prawidłowej wysokości i w terminie, nawet wtedy gdy Spółka sama je zadeklarowała. Twierdzenie, że Spółka w 2014 r. "świetnie prosperowała" nie może się utrzymać w zestawieniu z tym, że właśnie wtedy Spółka nie miała już zdolności do dobrowolnego zabezpieczenia wykonalności zabezpieczanych zobowiązań i organ zmuszony był dokonywać zabezpieczenia w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Można przyjąć, że owo "świetne prosperowanie" odbywało się kosztem unikania przez Spółkę wykonywania należnych zobowiązań podatkowych. 11.5. W ocenie Sądu, do ustalenia, kiedy Skarżąca powinna była złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości nie był konieczny dowód z opinii biegłego, który zgodnie z art. 197 § 1 O.p. może być przeprowadzony, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Z uwagi na istnienie niewypłacalności Spółki opieranej na treści art. 11 ust. 1 P.u.n. nie była konieczną opinia biegłego z zakresu rachunkowości. Popadnięcie w zaległości podatkowe jest okolicznością obiektywną, ustaloną w oparciu o rzeczywiste zdarzenia potwierdzone treścią baz danych organów podatkowych. To organy mają wiedzę specjalistyczną, aby ustalić istnienie zaległości podatkowych. Wbrew twierdzeniu Skarżącej w tej kwestii organy podatkowe są kompetentne, aby oceniać sporną kwestię. Nie ma też znaczenia, z jakich powodów Spółka uchylała się od terminowego i rzetelnego wywiązywania się ze swoich wymagalnych zobowiązań. W realiach tej sprawy opinia biegłego nie mogła wnieść niczego istotnego dla oceny właściwego czasu na wnioskowanie o upadłość. Tak samo wskazywany przez Stronę świadek M.J., która miałaby zeznawać na okoliczność sytuacji finansowej Spółki i przesłanek upadłościowych nie mogła wnieść żadnej istotnej wiedzy w kwestii powstania i wysokości zaległości podatkowych Spółki, bo na tym organ opiera twierdzenie o powstaniu niewypłacalności Spółki. Zarówno NUS postanowieniem z [...] sierpnia 2019 r. jak i DIAS postanowieniem z [...] lipca 2020 r. zasadnie odmówił prowadzenia wnioskowanych dowodów. 12. 1. W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko organów, że Skarżąca nie wykazała braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość Spółki. Według Sądu organy prawidłowo przyjęły, że Skarżąca nie wykazała, aby wystąpiły przeszkody uniemożliwiające jej złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. 12.2. Nie przekonują Sądu dywagacje Strony w przedmiocie tego, jak na wniosek o upadłość zapatrywałby się sąd upadłościowy. Organ podatkowy słusznie wywodzi, że fakt, iż Spółka nie posiadała już żadnego majątku, pozwalającego - zdaniem Strony - na skuteczne wszczęcie postępowania upadłościowego, nie zwalniał jej z obowiązku wnioskowania o upadłość. Nawet w przypadku - tak jak podnosi to Strona - braku możliwości skutecznego wnioskowania o upadłość z uwagi na niemożność pokrycia kosztów tego postępowania i nieprawdopodobieństwo ogłoszenia upadłości Spółki, Strona nie może znaleźć się w uprzywilejowanej pozycji. Art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. nie można rozumieć w ten sposób, że członkowie zarządu spółek doprowadzonych do tak złej sytuacji, iż faktycznie nie mają one zdolności pokrycia kosztów postępowania upadłościowego są zwolnieni z odpowiedzialności, bo składanie wniosku o upadłość nie może już okazać się skuteczne. Strona nie może skutecznie podnosić, że w takiej sytuacji nie można przypisać jej winy w braku wnioskowania o upadłość Spółki. Nie jest tak, że powinność wnioskowania o upadłość spoczywa na członku zarządu tylko wtedy, gdy spółka jest w stanie pokryć koszty postępowania upadłościowego, a powinność ta wygasa wraz z utratą zdolności do pokrycia przez spółkę tych kosztów. Absurdalne byłoby wykładanie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p. w ten sposób, że im gorsza sytuacja finansowa Spółki tym lepiej dla członka jej zarządu, bo przestaje być winnym za niezgłoszenie wniosku o upadłość. 12.3. Chybioną jest też próba obarczania organów odpowiedzialnością za to, że środki finansowe Spółki zostały we wrześniu 2014 r. zajęte na poczet jej zaległości za styczeń-marzec 2014 r., a przez to Spółka utraciła środki na ewentualne pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Argumentacja Strony prowadzi do tego, że organy podatkowe nie powinny zabezpieczać swoich należności, mimo że mają uzasadnioną obawę niewykonania zobowiązań, a zamiast tego pozostawić w Spółce środki na poczet ewentualnego pokrycia kosztów postępowania upadłościowego, na wypadek gdyby Skarżąca doszła jednak do wniosku o potrzebie zabiegania o ogłoszenie upadłości Spółki. Skarżąca nie może jednak skutecznie oczekiwać, że organy podatkowe powstrzymają się z zabezpieczaniem należnych im zobowiązań, tylko dlatego, aby zapewnić Spółce odpowiedni komfort finansowy i utrzymywać ją w zdolności do skutecznego wnioskowania o upadłość. 13. Organ słusznie podnosi, że umorzenie wobec Strony przez Prokuraturę Okręgową w P. postępowania karnego, które dotyczyło udziału Strony w zorganizowanej grupie przestępczej nie przekłada się na przesłanki jej odpowiedzialności podatkowej za zaległości Spółki. Inaczej niż w sprawie karnej, odpowiedzialność podatkowa członka zarządu dotyczy bowiem zarówno winy umyślnej jak i nieumyślnej. Fakt umorzenia wobec Strony postępowania karnego nie przekłada się więc na przesłanki odpowiedzialności podatkowej w rozpatrywanej sprawie. 14. 1. W rozpoznanej sprawie Skarżąca twierdzi też, że nie ponosi winy w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości (wszczęcie postępowania układowego), gdyż nie wykonywała faktycznie funkcji członka zarządu Spółki, albowiem Skarżąca upoważniła do tego inne osoby (męża oraz księgową), które faktycznie zajmowały się sprawami Spółki. 14.2. Zważyć w związku z tym należy, że zgodnie z brzmieniem art. 116 O.p. odpowiedzialność podatkowa członka zarządu jest uzależniona od kryterium formalnego, jakim jest pełnienie funkcji członka zarządu. Nie jest ona uzależniona w żaden sposób od zakresu (rodzaju) osobiście, faktycznie wykonywanych przez niego czynności. Obowiązkiem Skarżącej jako członka zarządu w organie zarządzającym Spółki było monitorowanie zadłużenia Spółki w sposób pozwalający na ocenę zgłoszenia w odpowiednim czasie wniosku o upadłość lub wszczęcie postępowania układowego. Skarb Państwa nie może ponosić negatywnych konsekwencji za brak podjęcia przez członka zarządu odpowiednich środków przeciwdziałających złej sytuacji finansowej Spółki. Zaniechanie podjęcia przez Stronę odpowiednich działań, wynikających z istoty pełnionej funkcji zarządczej, nie może prowadzić do zwolnienia z odpowiedzialności opartej o art. 116 O.p. W związku z powyższym wskazywana przez Skarżącą okoliczność, że faktycznie nie zajmowała się sprawami Spółki nie może stanowić przesłanki uwalniającej ją od solidarnej odpowiedzialności za zaległość podatkową Spółki. To, czy członek zarządu miał świadomość i posiadał stosowną wiedzę na temat finansów spółki nie ma znaczenia dla jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe, bowiem rolą członka zarządu jest monitorowanie stanu finansowego spółki, nawet jeżeli pozornie kondycja spółki nie jest zagrożona. Skarżąca była jedynym członkiem zarządu, to winna znać sytuację finansową Spółki. 14.3. Niesporna jest okoliczność, że Skarżąca powierzyła prowadzenie spraw Spółki osobom trzecim. Organy tego co do zasady nie negują. Z drugiej jednak strony są dowody, że Skarżąca w pewnym zakresie zajmowała się jednak sprawami Spółki osobiście. Świadczą o tym opatrzone podpisem Strony dokumenty w postaci sprawozdania finansowego Spółki 2014 r. oraz deklaracje VAT-7 za styczeń i luty 2015 r. Nieangażowanie się osobiste w prowadzenie spraw Spółki i powierzenie przez członka zarządu prowadzenia spraw Spółki innym osobom nie zwalnia członka zarządu z odpowiedzialności. Wbrew zarzutom skargi, prowadzenie dowodów na tę okoliczność było zbędne. Podkreślenia wymaga, że przepisy art. 116 O.p. nie uzależniają odpowiedzialności członków zarządu od stanu ich wiedzy, a więc od tego, czy prawidłowo wykonywali swoje obowiązki, czy znali stan finansów spółki (do czego są zobowiązani) [zob. wyrok NSA z 15 maja 2015 r., II FSK 921/13]. Odpowiedzialność członka zarządu oparta jest na kryteriach obiektywnych, a zwolnienie od odpowiedzialności możliwe jest jedynie w przypadku wykazania jednej z przesłanek egzoneracyjnych, wymienionych w tym przepisie. W ocenie Sądu, Skarżąca nie zdołała wykazać, że nie ponosi winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Wewnętrzne układy panujące w Spółce, na które Skarżąca się godziła, a które, co trzeba podkreślić - sama ukształtowała, pozostają bez wpływu na ocenę jej odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Skarżąca stara się sprowadzić swoją rolę w Spółce do roli faktycznego figuranta. Być może takie rozwiązanie było dla Strony dogodne, umożliwiło zajęcie się sprawami rodzinnymi, ale Skarżąca nie przestała przez to być członkiem zarządu. Nieznajomość kondycji finansowej Spółki, nieinteresowanie się tą kwestią trzeba rozpatrywać jako zaniechanie obowiązków członka zarządu, które należy uznać za zawinione. Skarżąca ponosząc odpowiedzialność za zaległości Spółki obarczona jest w istocie konsekwencjami wynikającymi z nienależytego sprawowania funkcji, na którą się dobrowolnie zdecydowała. Świadome i dobrowolne oddanie faktycznego zarządzania Spółką osobom spoza zarządu nie zwalnia prezesa zarządu Spółki ani z jego obowiązków wynikających z pełnienia funkcji w tym organie, ani z odpowiedzialności za jej długi. Skarżąca, godząc się na powołanie w skład zarządu Spółki, godziła się jednocześnie na wszelkie związane z tym prawa i obowiązki, również na przyjęcie obowiązku prowadzenia spraw Spółki i związaną z tym odpowiedzialność wobec Spółki, wspólników, podmiotów trzecich, jak również Skarbu Państwa. Przyjęcie funkcji prezesa jednoosobowego zarządu zobowiązywało do dołożenia należytej staranności w wykonywaniu, wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, obowiązków związanych z tą funkcją. 14.4. Na podstawie art. 208 § 2 Kodeksu spółek handlowych każdy członek zarządu spółki posiada prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki, co jednocześnie oznacza, że odpowiada za wszystkie istotne sprawy spółki, w tym również związane z jej sytuacją ekonomiczno-finansową. To, że Skarżąca tych obowiązków osobiście nie wykonywała nie znaczy, że w sensie prawnym, takie obowiązki na niej nie ciążyły. Podkreślenia wymaga, że członek zarządu, chcąc uniknąć odpowiedzialności z powołaniem się na brak swojej winy, powinien wykazać takie okoliczności, które przy dochowaniu należytej staranności o interesy spółki, realnie uniemożliwiły mu wpływ na kondycję firmy. Okoliczności takich Skarżąca nie wykazała w postępowaniu podatkowym i nie wskazała na nie również w skardze. O braku winy Skarżącej w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie o upadłości Spółki można byłoby mówić w sytuacji, gdyby nie miała możliwości złożenia takiego wniosku z przyczyn od niej niezależnych, a nie jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, w której taką możliwość miała, jednak z niej nie skorzystała, powierzając faktyczne prowadzenie spraw Spółki innym osobom. Nie ma też dowodu, że ktoś Skarżącej uniemożliwiał prowadzenie spraw Spółki, a Skarżąca podejmowała przewidziane prawem działania, aby takiemu zachowaniu przeciwdziałać. Powodem faktycznego niezajmowania się sprawami Spółki nie są też zdarzenia losowe, na które Skarżąca nie miała wpływu. Jeżeli sprawy rodzinne nie pozwalały jej zajmować się dostatecznie wnikliwie sprawami Spółki mogła zrezygnować z funkcji zarządczej. To, że Skarżąca nie angażowała się osobiście w sprawy Spółki jest jej decyzją, jej aktem woli, a nie wynikiem działania czynników od niej niezależnych. To, że Skarżąca osobiście nie interesowała się sprawami Spółki cedując formalnie lub nieformalnie kluczowe sprawy dotyczące finansów Spółki na inne osoby nie może obecnie uwalniać jej od odpowiedzialności podatkowej. Przekładając powyższe na treść art. 116 O.p., nie stanowi to o braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość we właściwym czasie. Zarzut naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. jest więc chybiony. 14.5. Skarżąca posługuje się wyrwanym z kontekstu fragmentem uzasadnienia nieprawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu z 9 lipca 2020 r., I SA/Wr 801/19. Sąd w tym wyroku wskazał m.in., że: "(...) oceniając odpowiedzialność solidarną konkretnej osoby za zaległości podatkowe jednostki organizacyjnej, którą zarządza istotne znaczenie ma ustalenie, czy w danym czasie podejmowała ona aktywne działania z zakresu prowadzenia spraw spółki. Istota odpowiedzialności solidarnej członków zarządu za zaległości podatkowe nie opiera się bowiem wyłącznie na formalnym piastowaniu danego stanowiska, lecz również na ponoszeniu konsekwencji działań lub zaniechań (tak m.in. powołany wyrok NSA z 4 marca 2015 r. w sprawie I FSK 241/14)". Kluczowe jest jednak to, że w tamtej sprawie Sąd nie miał wątpliwości co do tego, że członek zarządu aktywnie sprawował swoją funkcję, podpisując sprawozdania finansowe Spółki, a także faktycznie sprawując obowiązki nawet po formalnym wygaśnięciu mandatu w zarządzie, którego to wygaśnięcia jednak nie uwidoczniono w Krajowym Rejestrze Sądowym. Przywołane przez Stronę poglądy orzecznicze dotyczą więc zupełnie innej kwestii – odpowiedzialności osoby faktycznie sprawującej obowiązki członka zarządu, mimo formalnego wygaśnięcia jej mandatu w zarządzie. Zaś mandat zarządczy Skarżącej nie wygasł, nie zrezygnowała z zarządu, nikt jej nie odwołał. Treść danych w Krajowym Rejestrze Sądowym, ukazująca Skarżącą jako prezesa zarządu Spółki, jest więc zgodna z wolą Skarżącej, aby taką funkcję piastować. 15. 1. Sąd stwierdza, że Skarżąca nie wykazała, aby zaistniała też przesłanka egzoneracyjna przewidziana w art. 116 § 1 pkt 2 O.p. Skarżąca nie wskazała bowiem mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Wskazanie mienia możliwe jest także po stwierdzeniu bezskuteczności egzekucji. Wyjaśnić należy, że nie każdy przypadek ujawnienia mienia spółki prowadzi do uwolnienia od odpowiedzialności podatkowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest ugruntowany i jednolity pogląd (przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 maja 2017 r., sygn. akt II FSK 989/15 - CBOSA), że mienie wskazane na podstawie art. 116 § 1 pkt 2 O.p. musi: - faktycznie istnieć i nadawać się do egzekucji pozytywnie rokującej na wyegzekwowanie znacznych kwot, odnosząc to do wysokości zaległości podatkowych, - przedstawiać realną i identyfikowalną wartość finansową, co jest niezbędne dla oceny, czy egzekucja z danego mienia umożliwi zaspokojenie długów, m.in. zaległości podatkowych spółki. Możliwość uwolnienia się członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki poprzez wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych, wymaga wskazania takiego mienia, z którego egzekucja faktycznie jest możliwa i istnieją szanse jej efektywności poprzez uzyskanie zaspokojenia znacznej części zaległości spółki. Dlatego też ocena spełnienia przesłanek uwolnienia od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki powinna uwzględnić to, czy egzekucja ze wskazanego majątku jest możliwa, a nie to, czy mienie to ma jakąkolwiek wartość rynkową (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1286/16; CBOSA). Określenie "zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części" oznacza, że można przewidzieć z dużą dozą pewności, że egzekucja będzie skuteczna i doprowadzi do wyegzekwowania należności, a ich wysokość będzie miała wartość stanowiącą znaczny (duży) odsetek porównując ją z wysokością zaległości podatkowych spółki (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 15 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 899/10; z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2426/10; CBOSA). 15.2. Przenosząc powyższe poglądy, które Sąd podziela i uznaje za własne, na grunt niniejszej sprawy dostrzec należy, że Strona wskazała ruchomość w postaci zbiornika na paliwo (o bliżej nieokreślonej pojemności czy wartości) i wierzytelności u trzech kontrahentów. Co do tego zbiornika organ celnie podniósł, że w sprawozdaniu finansowym za 2014 r. wartość aktywów trwałych wykazana przez Spółkę była zerowa, a już na początku 2015 r. Spółka zawiesiła działalność. Nie ma przesłanek, aby przyjąć, że Spółka posiada nadal tę rzecz. Nie wiadomo jaką ona może mieć wartość i czy nadaje się do spieniężenia, a uzyskana z tego kwota będzie znacząca. Co do wskazanych wierzytelności istnieje zasadnicza wątpliwość, czy są one wymagalne, czy nie uległy przedawnieniu, co Skarżąca powinna była wykazać, aby to mienie uznać za realne. Okazane faktury datowane są bowiem na 2013 r. i z 2014 r. Nawet gdyby te wierzytelności okazały się wymagalne i egzekwowalne to i tak, z uwagi na ich wysokość (opiewają na łączną kwotę ok. 38 tys. zł) stanowiłyby zaledwie ok. 5% dochodzonych należności. W żadnej mierze nie można było uznać tych wierzytelności za takie, które pozwalałyby za zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Wobec tego prawidłowo organy uznały, że również przesłanka egzoneracyjna, wynikająca z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. nie została spełniona. 16. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów procesowych wskazanych w skardze. Zebrany w postępowaniu materiał dowodowy można określić mianem zupełnego i pozwalającego na podjęcie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, zostały zachowane wszystkie zasady prowadzenia postępowania dowodowego. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie nie ma znamion oceny dowolnej, została przeprowadzona w oparciu o zasady logiki i doświadczenia życiowego. Ocena ta dokonana została na podstawie całości zebranego i ujawnionego stronie materiału dowodowego. Oceniając metodykę prowadzenia postępowania, zasób zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, a także wnioski wyciągnięte na jego podstawie należy stwierdzić, że organ nie uchybił przepisom Ordynacji podatkowej regulującym zasady postępowania dowodowego. Zarzucana organom wadliwość w ocenie dowodów jest, w ocenie Sądu, wynikiem niezadowolenia Skarżącej z tego, że stan faktyczny sprawy, dokumentowany w aktach, prowadzi do niekorzystnych dla Skarżącej kwalifikacji prawnopodatkowych jej zaniechania wnioskowania o upadłość Spółki. Sąd nie dostrzega w niniejszej sprawie, aby organy przejawiały skłonność do przyjęcia pewnej wizji rzeczywistości wbrew temu, co wynika z zebranych dowodów. Nie było potrzeby prowadzenia dowodów wnioskowanych przez Stronę, bo dotyczyły one kwestii niespornych lub istotnych dla wyniku sprawy. Opinia biegłego z zakresu rachunkowości nie wpłynęłaby na wynik sprawy wobec ewidentnego niespłacania przez Spółkę wymagalnych zobowiązań w podatku od towarów i usług. Sąd stwierdza niezasadność ponoszonych w skardze zarzutów naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego oraz przepisów procesowych. Zarzuty naruszenia art. 122, art. 123 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 197 § 1 oraz art. 191 O.p. są chybione. 17. 1. Organ wykazał, że w czasie zarządzania Spółką przez Skarżącą istniały przesłanki do wnioskowania o ogłoszenie upadłości, czego Skarżąca jednak nie uczyniła. Aby zanegować podstawy swojej odpowiedzialności podatkowej Skarżąca winna była udowodnić istnienie negatywnych przesłanek, uzasadniających zwolnienie z odpowiedzialności. Wskazują na to wyraźnie sformułowania użyte w przepisie art. 116 § 1 O.p. "członek zarządu nie wykazał", "członek zarządu nie wskazuje". Wymieniony przepis przenosi więc ciężar dowodu z organu na stronę, która zobowiązana jest w związku z tym pozyskiwać i przedstawiać organowi administracji dowody na poparcie swoich twierdzeń. Skarżąca nie potrafiła takich okoliczności wskazać i udowodnić. 17.2. Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały pozytywne przesłanki orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącej, tj. pełnienie przez Stronę obowiązków w zarządzie w czasie powstania i w terminie płatności zobowiązania Spółki oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej do jej majątku. Organ wykazał, że właściwy czas na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości przypadał podczas zarządzania Spółką przez Skarżącą. Strona nie wykazała przesłanek egzoneracyjnych, których wystąpienie mogłoby uwolnić ją od obciążenia odpowiedzialnością za zaległość podatkową Spółki, tj. nie wykazała, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszeniu upadłości lub niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jej winy, ani nie wskazała mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. 17.3. Sąd stwierdza więc, że w sprawie nie zostały naruszone przepisy procesowe. Niezasadne są też zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 O.p. 18. 1. Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonej decyzji naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, a w szczególności naruszenia przepisów zarzuconych przez Skarżącego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części. 18.2. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić. 19. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374).