III SA/Wa 1954/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Protokolant referent Katarzyna Nartanowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi Z. W. i B W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO/organ odwoławczy) z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. (dalej: organ I instancji) z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] ustalającą Z. i B. W. (dalej: Strona/Skarżące) zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2015 r. 1.2. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. organ I instancji ustalił Skarżącym zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2015 r. w kwocie 877 zł. Ustalając wymiar powyższego podatku organ I instancji oparł się na wypisie z rejestru gruntów, z którego wynika, że nieruchomość, będąca współwłasnością Skarżących, położona w W. przy ul. N., działka nr [...], z obrębu [...], posiada powierzchnię 1078 m2. 1.3. Skarżące złożyły odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując powierzchnię gruntu przyjętą przez organ I instancji i przedstawiając na potwierdzenie swojego stanowiska wypis z księgi wieczystej ww. nieruchomości. Ponadto Strona podniosła, że postanowienie Sądu Rejonowego dla W. dotyczy sprawy o sygn. akt [...], którą zmieniono na sygn. akt [...] i która dotyczyła rozgraniczenia części nieruchomości. Skarżące wskazały, że zmiana geometrii działki spowodowała zmianę granic na gruncie, co potwierdza odpowiedź Burmistrza [...] z dnia [...] lutego 2002 r. [...] i z dnia [...] lutego 2015 r. [...]. Zdaniem Skarżących, podatek od nieruchomości został naliczony błędnie z powodu niezałatwionej sprawy za rok 2004 i 2007, czego dowodzi decyzja Burmistrza [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. [...]. Skarżące zarzuciły także, że wymaga się od nich złożenia aktualnego oświadczenia podatkowego, podczas gdy to Urząd Gminy dokonał wspomnianych wyżej zmian. 1.4. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy, powołując się na brzmienie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowym, wskazał, że podstawę wymiaru podatku od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków co do kwalifikacji tych nieruchomości oraz ich powierzchni. Dane te są wiążące dla organu podatkowego (tak m.in. wyrok NSA z dnia 15 listopada 1994 r., SA/KA 2592/93, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 listopada 2011 r., I SA/Rz 574/11, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 30 maja 2011 r., I SA/We 111/11). Mając powyższe na uwadze SKO wskazało, że w niniejszej sprawie z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, iż sporna nieruchomość położona w W. przy ul. N., działka nr [...], z obrębu [...] jest nieruchomością gruntową, której łączna powierzchnia wynosi 1078 m2. Organ odwoławczy zaważył, że organ I instancji, wydając zaskarżoną decyzję, przyjął dane znajdujące się w jego posiadaniu w chwili jej wydawania, tj. dane wynikające z rejestru gruntów, a także złożone przez Skarżące w dniu 20 lipca 1998 r. oświadczenia podatkowe. Zmiana powierzchni przedmiotowej nieruchomości z 1069 m2 na 1078 m2 w bazie ewidencji gruntów i budynków nastąpiła zgodnie z informacją uzyskaną z Biura [...] na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] września 2008 r. sygn. akt [...] oraz operatu geodezyjnego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...]. W tej sytuacji, zdaniem SKO, organ I instancji zasadnie oparł się o wiążące go w tym zakresie dane z ewidencji gruntów i budynków. Organ odwoławczy zaznaczył, że jeśli Skarżące uważają, że ww. dane winny być zmienione, wówczas mogą wystąpić w tym przedmiocie ze stosownym wnioskiem. Wobec powyższego, SKO nie stwierdziło naruszenia prawa w tym zakresie przez organ I instancji. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżące złożyły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję SKO, wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Strona zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 35 § 1, § 2 i § 3 oraz art. 36 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, niezałatwienie sprawy podatku od nieruchomości, brak wydania decyzji, bo taka nie istnieje za rok 2004 i 2007, działanie na szkodę interesu Skarżących, naruszenie prawa finansowego Skarżących i Skarbu Państwa. Uzasadniając swoje stanowisko Skarżące wskazały na brak podania przyczyny sporu dotyczącego granicy nieruchomości oraz na brak podania zastosowanej przez organ I instancji podstawy prawnej, którą w ocenie Skarżących złamano przepisy prawa administracyjnego, cywilnego i konstytucyjnego. Strona wskazała również, że dowodem potwierdzającym nieprawidłowe ustalenie przez organ I instancji powierzchni spornej nieruchomości jest prawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 1797/15. 2.2. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. 2.3. W piśmie z dnia 8 lipca 2016 r. Skarżące wyjaśniły, że powodem sporu w niniejszej sprawie jest niezastosowanie przepisów prawa, tj. art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) i art. 21 ust. 1 Konstytucji RP. Według Skarżących, powyższe naruszenie spowodowało utratę przez nie części majątku wzdłuż całej długości spornej działki, szczegółowo wyliczonego w przedmiotowym piśmie. Z kolei w piśmie z dnia 8 czerwca 2017 r. Skarżące ponownie podkreśliły, że, w ich ocenie, organy obu instancji nie wyjaśniły istniejącej rozbieżności w powierzchni gruntu w oparciu o posiadaną treść wypisu z księgi wieczystej dla spornej nieruchomości. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga nie jest zasadna. 3.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. b) i lit. c) p.p.s.a.). 3.3. Kontroli sądu poddana została decyzja w sprawie ustalenia Skarżącym wymiaru podatku od nieruchomości na 2015. 3.4. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu odwoławczego wyrażonego w decyzji SKO. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej zaś wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono przepisom postępowania w sposób, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. 3.5. Z treści skargi, jak również ze stanowiska wyrażonego przez Skarżące w pismach z dnia 8 lipca 2016 r. i z dnia 8 czerwca 2017 r. wynika, że kwestionują one powierzchnię nieruchomości przyjętą jako podstawę wymiaru podatku. Podniosły, że trwa spór co do granic nieruchomości, a na skutek powstałych rozbieżności w granicach działek, nastąpiła zmiana powierzchni nieruchomości. 3.6. Na wstępie odnieść się należy do przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 3 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej: u.p.o.l.) obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obciąża m.in. osoby fizyczne będące właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości gruntowych i budowlanych albo będące użytkownikami wieczystymi gruntów. Na mocy natomiast art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm., dalej: p.g.k.) podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wskazuje bezpośrednio przepis art. 1a ust. 3 u.p.o.l. W związku z treścią powyższego przepisu jak również w związku z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ukształtowała się jednolita linia orzecznicza sądów administracyjnych wskazująca na związanie organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków jak również na brak możliwości dokonywania przez organ odmiennych ustaleń co do powierzchni i przeznaczenia gruntów niż dane zawarte w ewidencji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lutego 2009 roku, sygn. akt. I SA/Gl 7/09, czy wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt. II FSK 1136/06, z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II FSK 1522/05 oraz z 18 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 1040/10). 3.7. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że Skarżące są współwłaścicielkami nieruchomości, a zatem obciąża je obowiązek uiszczania podatku. Treść decyzji organu pierwszej instancji wskazuje, że powierzchnia nieruchomości, stanowiąca podstawę do ustalenia wysokości podatku określona została stosownie do danych z ewidencji gruntów i budynków. W aktach sprawy znajdują się między innymi wypisy z rejestru gruntów z dnia 5 marca 2015 r., według stanu na dzień 5 marca 2015 r., z którego wynika, że powierzchnia nieruchomości Skarżących wynosi 1.078 m². W konsekwencji stwierdzić należy, że zarzuty Skarżących dotyczące przyjęcia nieprawidłowej powierzchni nieruchomości dla celów wymiaru podatku od nieruchomości są nieuzasadnione. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję (art. 22 ust. 2 p.g.k.). Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. Wobec powyższego kwestionowanie w postępowaniu podatkowym powierzchni nieruchomości, gdy powierzchnia ta wynika z ewidencji gruntów, co znajduje odzwierciedlenie w materiale dowodowym zebrany w sprawie a przekazanym do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę, nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W świetle art. 21 ust. 1 p.g.k. nieuzasadnione jest oczekiwanie Skarżących, iż organ podatkowy samodzielnie ustali powierzchnię nieruchomości, np. w oparciu o dokumentację z akt sądowych dotyczących ustalenia granic nieruchomości. Możliwość taką wyklucza wskazany wyżej ustawowy nakaz uwzględnienia przez ten organ danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. 3.8. Analogiczne stanowisko wyrażone zostało w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1810/09, z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3257/11 oraz z dnia 8 maja 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 3441/12, z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1011/15 i z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 270/15 oddalających skargi Skarżących na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2009, 2010, 2012, 2013 i 2014. Jednocześnie Sąd nie może wykluczyć, że dane ewidencyjne rzeczywiście są niezgodne z prawdą, ale powtórzyć należy za SKO i wspomnianymi wyżej wyrokami, iż dopóki nie zostanie zmieniona ewidencja (inicjatywę w tym zakresie mają także Skarżące), dane z niej wynikające są wiążące w postępowaniu podatkowym. Postępowanie podatkowe nie jest natomiast odpowiednią metodą rozstrzygania sporów cywilnoprawnych, w tym dotyczących rozgraniczenia nieruchomości, a także innych spraw administracyjnych. W sprawie, która poddana została ocenie Sądu, badaniu podlegała tylko decyzja w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2015 na podstawie przedłożonych akt sprawy i nic innego nie było i nie mogło być przedmiotem analizy Sądu. 3.9. Odnosząc się do tej części decyzji, która dotyczy ustalenia podatku z tytułu budynku i budowli znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości wskazać należy, że podatek ustalony został zgodnie z treścią oświadczeń podatkowych dotyczących przedmiotowej nieruchomości, złożonych przez Skarżące w dniu 22 lipca 1998 roku i dniu 9 września 1998 r. (karty 22 i 23 akt administracyjnych). Oświadczenia te nie były przez Skarżące zmieniane. Prawidłowo zatem organ I instancji uwzględnił podane w nich dane jako podstawę wymiaru podatku. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku. 3.10. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.