III SA/Wa 1955/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty targowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. 1. Decyzją z [...] czerwca 2009 roku Prezydent miasta P. określił Pani M. S. wysokość zaległości z tytułu opłaty targowej w kwocie 500 złotych jak również określił wysokość odsetek za zwłokę na kwotę 14.28 złotych za okres od 28 lutego 2009 roku do dnia wydania decyzji to jest do [...] czerwca 2009 roku. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 27 lutego 2009 roku Skarżąca prowadziła sprzedaż nabiału bez zezwolenia, co potwierdza notatka służbowa M. W., funkcjonariusza straży miejskiej oraz wyjaśnienia strony zawarte w notatce służbowej z 31 marca 2009 roku. Organ wskazał, że strona w powyższych pismach przyznaje, że 27 lutego 2009 prowadziła sprzedaż nabiału przy ul. R.. 2. W odwołaniu od powyższej decyzja Skarżąca zakwestionowała ustalenia faktyczne poczynione przez organ pierwszej instancji. Wyjaśniła, że prowadziła sprzedaż w miejscu wyznaczonym. Podniosła, że zdjęcie zostało wykonane tak, że nie widać części handlowej, a przecież obok stoi stragan z biżuterią Pani K. i stragan z warzywami Pani M.. Wskazała, że funkcjonariuszka straży miejskiej nie chciała od niej żadnej opłaty. 3. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] września 2009 roku rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało utrzymane w mocy. Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ drugiej instancji w pełni podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez organ pierwszej instancji na podstawie notatki sporządzonej przez funkcjonariuszkę straży miejskiej oraz notatki z 31 marca 2009 roku i uznał, że prawidłowo ustalono Skarżącej zobowiązanie z tytułu opłaty targowej za prowadzenie sprzedaży 27 lutego 2009 roku w P. przy ul. R.. 4. W skardze złożonej do tutejszego Sądu Skarżąca zakwestionowała ustalenia faktyczne, które legły u podstaw rozstrzygnięcia organu pierwszej i drugiej instancji, to jest zakwestionowała ustalony przez organy fakt prowadzenia przez nią sprzedaży poza wyznaczonym terenem targowiska. 5. W odpowiedzi na Skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. 6. W aktach administracyjnych przekazanych Sądowi nie znajdował się ani dowód doręczenia decyzji organu pierwszej instancji ani też koperta, w której nadane zostało odwołanie. Sąd w konsekwencji zobowiązał organ drugiej instancji do nadesłania dowodu doręczenia decyzji organu drugiej instancji jak również koperty, w której nadesłane zostało odwołanie. Organ przekazał dowód doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, z którego wynika, że decyzja organu pierwszej instancji doręczona została Skarżącej 10 czerwca 2009 roku. Zamiast koperty, w której wystosowane zostało odwołanie, organ nadesłał poświadczoną za zgodność kserokopię książki korespondencji, z której wynika, że pismo Skarżącej, określone jako "prośba" wpłynęło 26 czerwca 2010 roku, przy czym znajduje się przy nim, adnotacja R [...], oraz pismo wystosowane przez Naczelnika Urzędu Pocztowego B. z informacją, że w dniu 25 czerwca w okienku nr 1 nadano listy polecone o numerach od [...] do [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : 7. Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 § 1 i 2 ustawy 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 256 poz. 1269). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zmianami, zwana dalej p.p.s.a.) podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem. Skarga oceniana według powyższego kryterium okazała się uzasadniona. 7. W pierwszej kolejności Sąd rozważyć musiał czy odwołanie Skarżącej wniesione zostało w terminie, gdyż okoliczność ta ma istotne znaczenie dla ustalenia czy organ drugiej instancji postąpił prawidłowo rozpoznając merytorycznie odwołanie Skarżącej, czy też powinien był wydać postanowienie o niedopuszczalności odwołania z uwagi na ewentualne uchybienie terminowi. W aktach postępowania administracyjnego brak jest koperty, w której nadesłane zostało przez Skarżącą odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Dokumenty przekazane przez organ nie mogą w ocenie Sądu stanowić dowodu pozwalającego na jednoznaczne ustalenie w jakiej dacie wniesione zostało przez Skarżącą odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, odwołanie skarżącej wpłynęło do organu za pośrednictwem poczty. Ani organ pierwszej ani też organ drugiej instancji nie kwestionowały terminowości złożenia odwołanie przez Skarżącą. W konsekwencji okoliczność, że koperta, w której Skarżąca przekazała odwołanie nie została zachowana przez organy administracji nie może obciążać Skarżącej i powodować powstania dla niej negatywnych skutków w postaci przyjęcia, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. W konsekwencji, Sąd stwierdza, że organ drugiej instancji postąpił prawidłowo rozpoznając merytoryczne odwołanie wniesionego przez Skarżącą od decyzji Prezydenta miasta P.. 8. Sąd stwierdza jednak, że decyzja organu drugiej instancji narusza przepisy postępowania to jest narusza przepisy art. 122, 187 §1 i 191 o.p w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe określiły skarżącej wysokość zaległości podatkowej z tytułu opłaty targowej za prowadzenie sprzedaży przy ul. R. za dzień 27 lutego 2009 roku w kwocie 500 złotych. Powołana przez organy jako podstawa prawna uchwała Rady Miasta P. z 30 września 2008 roku przewiduje wymierzenie opłaty w takiej wysokości w razie prowadzenia sprzedaży w innym miejscu niż wymienione w punktach I-III uchwały. Oznacza to, że w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji określającej wysokość opłaty targowej organy zobowiązane były przede wszystkim ustalić, czy Skarżąca istotnie dokonywała sprzedaży a jeżeli tak to w jakim miejscu. 9. Organ pierwszej instancji ustalając, że Skarżąca sama przyznała, że prowadziła sprzedaż nabiału przy ul. R. pominął jednak tę część notatki z 31 marca 2009 roku, w której Skarżąca wskazywała, że handlowała w miejscu do tego wyznaczonym na terenie targowiska. Organ drugiej instancji, akceptując ustalenia faktyczne poczynione przez organ pierwszej instancji również pominął powyższy fragment notatki z 31 marca 2009 roku. Dodatkowo podnieść należy, że w odwołaniu Skarżąca podtrzymywała swoje zastrzeżenia, co do prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ pierwszej instancji, wskazując m.in. że nawierzchnia widoczna na zdjęciu wykonanym przez funkcjonariusza straży miejskiej wskazuje, że handel prowadzony był na targowisku. Skarżąca powoływała się w odwołaniu na okoliczność, że obok jej "stoiska" prowadziły sprzedaż inne osoby, w tym osoba sprzedająca biżuterię oraz osoba mająca stragan z warzywami. 10. Zgodnie z uchwałą Rady Miasta P. nr 388/XXVII/08 z 30 września 2008 roku w razie dokonywania sprzedaży na targowisku przy ul. R. stawka opłaty targowej przy sprzedaży naręcznej i obnośnej (z ręki, torby, pudełka, kosza wiadra, łubianki) wynosi 1 złoty, a gdy powierzchnia stoiska handlowego przewyższa 2m2, za każdy rozpoczęty dodatkowo zajęty 1m2 powierzchni – 2 złote. Organ drugiej instancji przyjął jednak, że prowadzenie handlu przy ul. R. podlega opłacie w wysokości 500 złotych przewidzianej w punkcie § 3 punkt IV przywołanej wyżej uchwały, uznając tym samym ul. R. za "inne miejsce sprzedaży nie wymienione w punktach I –III". 11. Podsumowując tę część rozważań wskazać należy, że organy obu instancji nieprawidłowo oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy, gdyż pominęły tę część zebranego w sprawie materiału (notatki z 31 marca 2009 roku), z którego wynika, że Skarżąca prowadziła handel na wyznaczonym targowisku przy ul. R.. Jednocześnie, organy nie przeprowadziły żadnego postępowania mającego na celu wyjaśnienie rozbieżności pomiędzy treścią notatki sporządzonej przez funkcjonariusza Straży Miejskiej a informacją zawartą w notatce z 31 marca 2009 roku. Powyższe uchybienia skutkowały naruszeniem zasad prowadzenia postępowania określonych w art. 122, 187 § 1 i 191 o.p. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. 12. W konsekwencji, rozpoznając ponownie sprawę organy podatkowe rozważą możliwość przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie rozbieżności oraz dokonają ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem wskazań zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W sytuacji, w której okaże się, że wyjaśnienie rozbieżności w zebranym materiale dowodowym nie jest możliwe organy rozważą zastosowanie w sprawie zasady in dubio pro tributario. 13. Uznając, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O zakresie w jakim uchylona decyzja nie może być wykonana sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.