III SA/Wa 1958/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z.D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego w sprawie ze skargi Z.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. postanawia - umorzyć postępowanie w przedmiocie prawa pomocy W dniu 21 czerwca 2016 r. skarżąca – Z.D. uiściła należny w sprawie wpis sądowy w wysokości 1.500 zł. Następnie, w dniu 4 lipca 2016 r. skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od "kosztów wpisu sądowego". W piśmie tym pełnomocnik wyjaśnił, że wprawdzie skarżąca uiściła wpis od skargi, jednak ze względu na trudną sytuację materialną i rodzinną wnosi o zwolnienie z tego kosztu. Do pisma załączono wniosek złożony na urzędowym formularzu PPF oraz szereg dokumentów dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej. Odnosząc się do powyższego zauważyć należy, że na dzień złożenia wniosku skarżąca nie była obowiązana do uiszczenia wpisu sądowego bowiem wpis ten już uiściła. Z kolei zwolnienie od kosztów sądowych dotyczy jedynie tych opłat i wydatków, których uiszczenie jest aktualne na dzień złożenia wniosku o prawo pomocy (patrz. H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Warszawa 2005, str. 627). Oznacza to, że wnioskodawca, który uiścił koszty sądowe w postaci wpisu od skargi nie ma interesu prawnego w domaganiu się wydania orzeczenia o zwolnieniu go od tej uiszczonej opłaty. Z chwilą uiszczenia tych kosztów sądowych wygasa obowiązek ich ponoszenia. Miejsce wskazanego obowiązku zajmuje prawo żądania zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej – "P.p.s.a."). W konsekwencji, mając na uwadze, że skarżąca przed złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy zapłaciła wpis od skargi, nie było podstaw do merytorycznego rozpoznawania wniosku w tym zakresie. Tym samym, w sprawie znajdzie zastosowanie art. 249a P.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.