III SA/Wa 1975/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Z. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1975/09 w sprawie ze skargi A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1975/09 Wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000 rok. Pismem z dnia 10 maja 2010 r. (nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 11 maja 2010 r.) pełnomocnik Skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku oraz przedmiotowy wniosek. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wskazał, iż nie złożył wniosku o uzasadnienie w terminie ze względu na liczne obowiązki zawodowe i konieczność uczestnictwa w rozprawach sądowych odbywających się również poza W.. Nadmienił, iż od kilku tygodni boryka się z licznymi dolegliwościami zdrowotnymi, co wiąże się z przeprowadzeniem szeregu badań medycznych. Na początku maja musiał wykonać kilka analiz medycznych, których terminu nie mógł przewidzieć ani zmienić. Pełnomocnik wskazał ponadto, iż dodatkowym argumentem dla przywrócenia terminu jest fakt, iż w innej sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1976/09 o identycznym stanie faktycznym jak w niniejszej sprawie wydano rozstrzygnięcie odmienne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek pełnomocnika Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przechodząc do oceny wniosku o przywrócenie terminu wskazać należy, iż bezspornym jest, że strona, bądź jej pełnomocnik mogą domagać się przywrócenia terminu do dokonania czynności sądowej jedynie wtedy, gdy są w stanie uprawdopodobnić, że uchybienie terminu do jej dokonania nastąpiło bez ich winy, ze względu na okoliczności od ich niezależne, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie byli w stanie przeciwdziałać (por. postanowienia NSA z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04 oraz z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 809/2004). Podkreślić należy, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony (pełnomocnika ją reprezentującego) dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie to nastąpiło wskutek przeszkody, której strona (pełnomocnik strony) nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W ocenie Sądu żadna z okoliczności wskazana we wniosku przez pełnomocnika Skarżącego nie stanowi przesłanki uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie. Z pewnością okolicznością taką nie jest nieobecność pełnomocnika, ani Skarżącego w Sądzie na ogłoszeniu orzeczenia. Profesjonalny pełnomocnik będący adwokatem winien wiedzieć, iż po pierwsze sentencji wyroku ogłoszonego nie doręcza się stronom nieobecnym, a poza tym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę jest doręczane na wniosek złożony w terminie 7 dniu od daty ogłoszenia wyroku. Skoro pełnomocnik adw. Z. K. był obecny w dniu 19 kwietnia 2010 r. na rozprawie i został poinformowany (co wynika z protokołu rozprawy k. 34), iż Sąd postanowił odroczyć termin ogłoszenia orzeczenia do dnia 30 kwietnia 2010 r., to pełnomocnik należycie dbający o interesy swojego mocodawcy winien był przewidzieć, że w tym dniu mógł zapaść wyrok niekorzystny dla Skarżącego i podjąć kroki w celu uzyskania informacji o treści orzeczenia jakie zapadło w sprawie. Nawet jeżeli w tym terminie 7 dniu na złożenie wniosku o uzasadnienie na pełnomocniku Skarżącego ciążyły liczne obowiązki zawodowe i borykał się z dolegliwościami zdrowotnymi to podnieść należy, że uzyskanie informacji o treści wyroku nie wymagało jego osobistego stawiennictwa w Sądzie, informację taką mógł uzyskać telefonicznie. Również złożenie wniosku nie wymagało jego obecności w Sądzie bowiem wniosek może być przesłany listownie, bądź w wyniku posłużenia się inną osobą. Zwłaszcza, iż w niniejszej sprawie Z. K. jest pełnomocnikiem substytucyjnym, zatem w sprawie niniejszej upoważnienie do reprezentacji miał również pełnomocnik adwokat K. B.. prowadząca wspólnie ze Z. K. Kancelarię Adwokacką. Skoro pełnomocnicy prowadzą wspólnie kancelarię, to Z. K. miał obiektywną możliwość poinformowania o ewentualnej kolizji terminów drugiego pełnomocnika i poprzez to należyte zadbanie o interesy mocodawcy. Zdaniem Sądu z wniosku pełnomocnika Skarżącego nie wynika, aby konieczność uczestnictwa w rozprawach sądowych, również poza W. była czynnością, której nie mógł przewidzieć oraz aby stanowiła przeszkodę, której nie można przezwyciężyć aby złożyć wniosek o uzasadnienie. Również liczne badania medyczne nie mogą świadczyć o braku winy w uchybieniu terminowi, bowiem z informacji przekazanych przez pełnomocnika nie wynika, aby badania te były przeprowadzane w trakcie pobytu w szpitalu, bądź zwolnienia lekarskiego, które uniemożliwiałyby pełnomocnikowi uzyskanie informacji o treści wyroku, a ponadto terminowe złożenie wniosku o uzasadnienie. Uczestnictwo w rozprawach oraz liczne obowiązki zawodowe stanowią standardowy element pracy adwokata i nie mogą być traktowane jako okoliczność nadzwyczajna, której nie można przezwyciężyć. Poza tym o terminach rozpraw sądy informują z odpowiednim wyprzedzeniem, więc pełnomocnik nie może tłumaczyć uchybienia terminowi koniecznością nagłego wyjazdu i stawienia się w sądzie.lo W ocenie Sądu, przyjmując obiektywny miernik staranności, której należy wymagać od adwokata należycie dbającego o interesy swojego mocodawcy, należy uznać, że obowiązkiem fachowego pełnomocnika jest właściwe zorganizowanie swojej pracy. W pojęciu tym niewątpliwie mieści się także zapewnienie zastępstwa na ewentualny czas braku możliwości wypełniania swoich obowiązków zawodowych. Wiąże się to przecież z odpowiedzialnością za prowadzenie spraw reprezentowanej strony, w tym także z obowiązkiem dochowania terminów. Zaistniałe w tym zakresie zaniechanie ze strony profesjonalnego pełnomocnika uniemożliwia przyjęcie, że uchybił on terminowi bez swojej winy. Pozytywną przesłanką, do przywrócenia terminu w niniejszej sprawie nie mogła być również okoliczność, iż w innej sprawie - w ocenie pełnomocnika Skarżącego - o tożsamym stanie faktycznym, Sąd wydał odmienne orzeczenie. W sprawie wszczętej wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia Sąd nie mógł badać powyższej okoliczności, zatem argument ten pozostaje bez znaczenia dla przywrócenia terminu. Okoliczność celowości sporządzenia uzasadnienia nie mieści się w ramach przesłanek ustawowych, które Sąd bada rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu. Ze względu na powyższe, powody, dla których pełnomocnik Skarżącego nie złożył wniosku o sporządzenie uzasadnienia w terminie nie miały charakteru nadzwyczajnego i nie były spowodowany żadną przeszkodą niemożliwą do usunięcia. W ocenie Sądu pełnomocnik nie wskazał okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.