III SA/Wa 1976/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sobocha, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. P. o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. postanawia umorzyć postępowanie wszczęte wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi W rozpoznawanej sprawie Skarżący – P. P. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2015 r. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Pismem z 31 sierpnia 2015 r. Skarżący cofnął wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Postępowanie w sprawie o przywrócenie terminu należało umorzyć. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu, jeżeli postepowanie stało się bezprzedmiotowe. Za takie właśnie Sąd uznał postępowanie w sprawie o przywrócenie terminu, wywołane wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Składanie wniosków w postępowaniu sądowym należy do czynności dyspozytywnych stron, tzn. zależnych wyłącznie od ich woli. Dlatego też, jeżeli strona cofa złożone uprzednio żądanie, Sąd zaniecha orzekania w przedmiocie takiego wniosku, chyba że okoliczności sprawy wykażą, że czynność ta prowadzi do obejścia prawa. Ocena okoliczności dokonana w sprawie uzasadniała przyjęcie, że takie okoliczności w sprawie nie wystąpiły, a zatem cofnięcie przez Skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi należało uznać za skuteczne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązany był do umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania wywołanego tym wnioskiem, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.