III SA/Wa 1984/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Jarosław Trelka, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Anna Barska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2016 r. oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. D. i S. K. od decyzji Wójta Gminy S. (dalej: Wójta Gminy, organ I instancji) z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie 525,00 zł (działka nr [...]) na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: O.p.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 O.p., stwierdziło niedopuszczalność odwołania S. K. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Wójt Gminy decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. ustalił wymiar podatku od nieruchomości na rok 2016 za nieruchomość opisaną jako: "[...] I., K., ul. [...], nr obrębu: [...], nr działki: [...], nr JR: [...]; nr obrębu: [...], nr działki: [...], nr JR: [...], nr KW: [...]" w kwocie 647,00 zł. Decyzję skierowano do: Pana S. K. i Pani J. D. W wyniku rozpatrzenia odwołania J. D. i S. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r nr [...] uchyliło w całości ww. decyzję Wójta Gminy wskazując m.in. na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego oraz wyjaśnienia kwestii podnoszonych przez strony w odwołaniu. Następnie Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., działając z urzędu, wszczął postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego za 2016 r. za działkę nr [...]. Następnie Urząd Gminy S. pismem z dnia 30 września 2016 r. wezwała J. D. do przedłożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 17 października 2016 r. poinformował, że do dnia dzisiejszego inwestor nie wystąpił ze zgłoszeniem o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania, ani nie złożył wniosku o udzielnie pozwolenia na użytkowanie budynku jednorodzinnego mieszkalnego na działce nr [...] realizowanego w oparciu o decyzję Starosty W. Z. z dnia 23 maja 2011 r. nr [...]. Pismem z dnia 26 października 2016 r. Wójt Gminy S. zawiadomił stronę o prawie wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego w sprawie działki nr [...], w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma. Następnie Wójt Gminy decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] ustalił zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie 525 zł za działkę nr [...], która to decyzja jest decyzją I instancji w niniejszej sprawie. Jako podstawę prawną tej decyzji wskazano art. 21 § 1, art. 207 i art. 210 O.p., art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, oraz art. 6 ust. 1, 2 i 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716), dalej: u.p.o.l., uchwałę Rady Gminy S. Nr XII/93/15 z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2015 r., poz. 9999). Z akt sprawy wynika, że ww. decyzja z dnia [...] listopada 2016 została doręczona tylko J. D. w dniu 3 listopada 2016 r. W dniu 22 listopada 2016 r. do Urzędu Gminy S. wpłynęło w terminie odwołanie J. D. i S. K. od decyzji powyższej Wójta Gminy. SKO rozpatrując powyższe odwołanie – jak wskazano na wstępie - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2016 r. i stwierdziło niedopuszczalność odwołania S. K.. Organ odwoławczy powołując się na art. 1c, art. 3 ust. 1 pkt 4, jak i art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wskazał, że z akt spawy wynika, że decyzją Wójta Gminy z dnia 3 listopada 2016 r. ustalono zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie 525,00 zł. Do opodatkowania przyjęto grunty pozostałe o pow. 1.500,00 m: tj. działkę nr [...] obręb nr [...]. W materiale dowodowym znajduje się zaświadczenie Starostwa Powiatu W. Z. z dnia 8 listopada 2016 r. nr WG.6621.2.60.2016.MGO informujące o stanie w rejestrze gruntów, co do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] z obrębu K. na dzień 31 grudnia 2015 r., z którego wynika, że działka ta jest sklasyfikowana w ewidencji jako tereny mieszkaniowe (B) i stanowi własność J. D.. Z akt sprawy nie wynika zatem, by S. K. legitymował się jakimkolwiek tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości. W tej sytuacji organ uznał, że odwołanie wniesione przez niego było niedopuszczalne, gdyż nie legitymował się on tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości, która stanowi własność J. D.. Podsumowując SKO wskazało, iż Wójt Gminy w niniejszej sprawie prawidłowo ustalił przedmiot opodatkowania, przyjmując jako podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości grunty pozostałe - działkę [...] o pow. 1500.00 m, sklasyfikowaną w ewidencji jako tereny mieszkaniowe (8) i ustalił stawkę podatku w oparciu o uchwałę Rady Gminy S. Nr XII/93/15 z dnia 19 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2015 r., poz. 9999). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. D. (dalej: Skarżąca, Strona) podniosła, że organ odwoławczy w swojej decyzji nawet nie wspomniał, że Skarżąca wraz z mężem posiada 9.75 ha gruntów rolnych i leśnych, od których wraz z działką [...] opłacają podatek rolny, działka [...] stanowiła dla Skarżącej i męża siedlisko rolnicze. Poza tym organ zignorował fakt, że na przedmiotowej działce Skarżąca wraz z mężem przed wybudowaniem budynku mieszkalnego, rozebrali usytuowane tam budynki gospodarcze, jak i to, że do przedmiotowej działki przekwalifikowanej z rolnej na budowlaną, nie posiadają dostępu do drogi publicznej, nie mają możliwości doprowadzenia sieci energetycznej, wody i innych mediów. Ponadto Strona wskazała, że od 5 lat w Sądzie Rejonowym trwa postępowanie o doprowadzenie do nieruchomości urządzenia wodociągowego sieciowego, które blokuje Wójt Gminy, a dokładnie Gminne Przedsiębiorstwo Wodociągowe. Wyjaśniła także, że z braku dostępu do drogi publicznej od 15 lat, posiadają prywatną linię energetyczną, bez możliwości jej przekazania do Zakładu Energetycznego. Strona zarzuciła również, że przez Wójta Gminy nie jest traktowana tak samo, jak inni mieszkańcy w kwestii wymiaru podatku od nieruchomości, jak i wykupu gruntu pod drogę. Poza tym ma wątpliwości, czy jej nieruchomość, która jest nie w pełni wyposażona w media, może być traktowana jako nieruchomość budowlana, mimo ponoszenia niewspółmiernie wysokich obciążeń, jak i podlegać najwyższemu wymiarowi podatkowemu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W dniu 24 kwietnia 2018 r. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnymi w Warszawie pełnomocnik Skarżącej oświadczył, że popiera skargę, jak i wskazał powołując się na okoliczności powołane już w skardze, że powinien płacić podatek rolny, a nie podatek od nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Dokonując kontroli, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. W ocenie Sądu analiza zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wskazanych wyżej kryteriów prowadzi do wniosku, że wbrew podniesionym w skardze zarzutom nie została ona wydana z naruszeniem prawa. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyka problemu prawidłowości podstaw przyjętych przy wydawaniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca przede wszystkim neguje prawidłowość zapisów z rejestru ewidencji gruntów i budynków. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm., dalej: p.g.k.) podstawą wymiaru podatków i świadczeń są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Z brzmienia powołanego wyżej przepisu jednoznacznie wynika, że podstawę wymiaru podatków - w tym podatku od nieruchomości - stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy więc podzielić stanowisko organu odwoławczego, że podatek od nieruchomości ustalany jest o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, co do klasyfikacji tych gruntów oraz ich powierzchni, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Pogląd ten znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2017 r., II FSK 1600/17, z dnia 15 listopada 1994 r., SA/Ka 2592/93, z dnia 11 kwietnia 1995 r., SA/Wr 1703/94, NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, jak i WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1810/09, CBOSA). W niniejszej sprawie organy ustalając wymiar podatku od nieruchomości na rok 2016 r. prawidłowo orzekały na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków sporządzonych na dzień 31 grudnia 2015 r. (pismo Starosty z dnia 8 listopada 2016 r.). Z pisma tego wynika, że działka nr [...] o powierzchni 1500 m2 należąca do Skarżącej została sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe oznaczone lit. "B", a w związku z tym podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako tereny mieszkaniowe. Organy ustaliły także, że inwestor nie wystąpił ze zgłoszeniem o zakończeniu budowy budynku jednorodzinnego prowadzonej na przedmiotowej działce, jak i zamiarze przystąpienia do jego użytkowania (pismo PINB z dnia 17 października 2016 r., nr PINB.ER-7114/678/11/16). Skarżąca również wskazała, że na tej działce znajduje się dom w budowie, ale uznała, że "opodatkowanie przedmiotowej nieruchomości jest przedwczesne". Należy wskazać, że Strona – co prawda na każdym etapie postępowania – wskazywała na trudności związane z zakończeniem budowy, podłączeniem wszystkim mediów, utrudnieniami w dostępie do drogi publicznej, jednak okoliczności te nie mają wpływu na podstawę opodatkowania w niniejszej sprawie. Jak już wcześniej wskazano w myśl art. 21 p.g.k. podstawą wymiaru podatku są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a więc dane istniejące w dacie wydania decyzji podatkowej w okresie, którego decyzja ta dotyczy. Podkreślić więc jeszcze raz trzeba, iż organ podatkowy nie może przyjąć innej podstawy opodatkowania jak ta, wynikająca ze wspomnianej ewidencji i jest nią związany do czasu zmiany danych tam zawartych (wyrok NSA z 16 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 1600/17, CBOSA). Wobec kategorycznej normy omawianego przepisu podważanie przez Skarżącą danych wynikających z ewidencji gruntów dla wymiaru podatku nie ma znaczenia. Jeżeli bowiem skarżąca nie zgadza się z tymi danymi mając ku temu stosowne podstawy prawne i faktyczne, może dążyć jedynie do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów i dopiero po jej dokonaniu może dojść do ewentualnej weryfikacji ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązania podatkowego. Skuteczne zakwestionowanie przez podatnika danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków wymaga wszczęcia przez tego podatnika procedury w celu zmiany zapisów w ewidencji i doprowadzenia do ich zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym i prawnym. W rozpatrywanej sprawie skarżący takiej procedury nie wszczął. Obowiązek taki nie spoczywa natomiast na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Tym samym, zdaniem Sądu, nie można organom podatkowym stawiać zarzutu, że ich rozstrzygnięcie opiera się na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym. Kwestionując zupełność postępowania dowodowego nie wskazano dowodów, które mogły by obalić zapisy ewidencji, a które zostały pominięte w postępowaniu przed organami podatkowymi. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, iż z wiążącego charakteru danych ewidencyjnych wynika, że brak było podstaw prawnych dla czynienia w postępowaniu podatkowym ustaleń, które podważać miałyby treść tych danych, w szczególności, co do przeznaczenia działki będącej w posiadaniu Skarżącej. Nie naruszone zostało ponadto prawo Skarżącej do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 § 1 O.p.). Strona bowiem na każdym etapie postępowania brała czynny udział w postępowania i przedkładała istotne według niej dokumenty. Biorąc pod uwagę wyżej wskazane okoliczności, Sąd stwierdził, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły wysokość zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości na 2016 rok wobec Skarżącej. Zdaniem Sądu z uwagi na to, że grunt Skarżącej nie mieścił się w innych kategoriach gruntów wymienionych w uchwale Rady G. z dnia 19 listopada 2015 r., to prawidłowo organ zakwalifikował te grunty jako "grunty pozostałe" z najniższą stawką podatkową. Poza tym nie można kwestionować stawek podatku wprowadzonych uchwałą rady gminy, której nieważność nie została stwierdzona przez właściwy organ. Odnosząc się do zarzutu Strony, że powinna płacić podatek rolny, a nie podatek od nieruchomości, z uwagi na nie zakończenie budowy budynku mieszkalnego, to należy jeszcze raz wskazać, że decydujące znaczenie przy opodatkowaniu gruntów mają dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a nie to, czy grunt ten wcześniej wykorzystywany był do innych celów. Ponadto należy zauważyć, że organ odwoławczy uchybił zasadom procesowym wynikającym z art. 228 § 1 pkt 1 O.p., ponieważ w zaskarżonej decyzji oprócz utrzymania w mocy decyzji organu I instancji (w pkt 1.), stwierdził także niedopuszczalność odwołania wniesionego przez S. K.(w pkt 2.), z uwagi na fakt, że nie posiada żadnego tytułu prawnego do działki objętej niniejszym postępowaniem. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt. 2 zaskarżonej decyzji – zgodnie z powołanym wyżej przepisem - powinno być stwierdzone postanowieniem w odrębnym postępowaniu, jednak uchybienie to – niekwestionowane przez Skarżącą – nie miało wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.