III SA/Wa 1987/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Monika Świercz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi P. s.r.o. sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za listopad 2016 r. oddala skargę 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi wniesionej przez P. s.r.o. sp. z o.o. Oddział w Polsce z siedzibą w W. (dalej: Strona/Skarżąca/Spółka) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS/organ odwoławczy) z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika P. M. Urzędu Skarbowego w W. (dalej: NUS/organ pierwszej instancji) z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za listopad 2016 r. 1.2. Jak wynika z akt sprawy NUS postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. przedłużył Spółce do dnia 20 kwietnia 2017 r., 60-dniowy termin dokonania zwrotu różnicy podatku od towarów i usług w kwocie 826.737 zł wykazanej w deklaracji VAT-7 za listopad 2016 r. Organ pierwszej instancji, powołując się na art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej: u.p.t.u.) oraz art. 274b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, dalej: O.p.), z uwagi na to, że weryfikacja rozliczenia za listopad 2016 r. nie została zakończona przed terminem zwrotu, uznał za zasadne przedłużenie terminu dokonania zwrotu podatku od towarów i usług za ww. miesiąc do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia. NUS wskazał, iż w związku z koniecznością dokonania czynności sprawdzających potwierdzających zasadność wykazanej w deklaracji VAT-7 za listopad 2016 r. kwoty zwrotu podatku VAT w wysokości 826.737,00 zł w dniu 5 stycznia 2017 r. wezwał Stronę o przedłożenie wybranych dokumentów potwierdzających transakcje wykazane w deklaracji. Z dokumentów przedłożonych przez Spółkę wynika, iż Strona dokonała transakcji zakupu od D. T. Sp. z o.o. w likwidacji o wartości brutto 5.792.539,59 zł. W ocenie NUS biorąc pod uwagę fakt, iż kwota zwrotu wykazana w deklaracji za listopad 2016 r. wynika głównie z transakcji z ww. kontrahentem, zaistniała konieczność zweryfikowania rozliczenia ww. podmiotu oraz sprawdzenia zgodności tego rozliczenia z faktycznym przebiegiem transakcji, co w konsekwencji spowodowało niemożność dokonania wnioskowanego zwrotu w ustawowym terminie. 1.3. Strona pismem z dnia 23 lutego 2017 r. wniosła zażalenie, zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie art. 274b, 120-121 O.p. oraz art. 87 ust. 1 i 2 u.p.t.u., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. przedłużenie terminu dokonania zwrotu różnicy podatku w kwocie 826.737,00 zł, wykazanej w deklaracji VAT-7 za listopad 2016 r. do dnia 20 kwietnia 2017 r., pomimo, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki i okoliczności faktyczne uzasadniające przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT. Spółka podkreśliła, że dochowała należytej staranności weryfikując swojego kontrahenta oraz przedłożyła organowi pierwszej instancji wszelkie dokumenty źródłowe, potwierdzające faktyczny przebieg transakcji gospodarczych dotyczących rozliczeń podatku od towarów i usług za listopad 2016 r. Ponadto wskazała, że NUS regularnie dokonuje czynności sprawdzających dotyczących jej rozliczeń podatkowych, a z uwagi na fakt że kwestionowany kontrahent jest jej stałym dostawcą, wiarygodność transakcji w kolejnych okresach rozliczeniowych nie powinna budzić wątpliwości. 1.4. DIAS zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podkreślił na wstępie, że przedmiotowe postępowanie nie dotyczy samej zasadności zwrotu podatku, lecz jedynie istnienia przesłanek uzasadniających przedłużenie terminu postępowania w tym zakresie. Powołując się na treść art. 87 ust. 2 u.p.t.u. wskazał, że zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Analizując powyższy przepis organ wskazał, iż przedłużenie terminu dokonania zwrotu różnicy podatku następuje tylko wtedy, gdy kwota zwrotu wymaga dodatkowego sprawdzenia, a zatem sprawdzenia ponad to, co było możliwe do sprawdzenia w terminie przewidzianym dla dokonania zwrotu. Jako że instytucja przedłużenia terminu zwrotu podatku jest wyjątkiem od zasady terminowego dokonywania zwrotu należnej podatnikowi różnicy pomiędzy kwotą podatku naliczonego a należnego, to w każdym przypadku jej zastosowania organ powinien prawidłowo to uzasadnić. DIAS podkreślił, że w przedmiotowej sprawie termin zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym został przedłużony w związku z koniecznością dokonania czynności sprawdzających niezbędnych do ustalenia prawidłowości wykazanej w deklaracji za listopad 2016 r. kwoty zwrotu podatku. W deklaracji za listopad 2016 r. Spółka wykazała po stronie dostaw towarów i podatku należnego wewnątrzwspólnotową dostawę towaru o wartości 10.152.354 zł, wartość zakupów 10.218.008 zł oraz podatek naliczony 826.737 zł. W odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji dotyczące przedłożenia dokumentów potwierdzających ujęte w deklaracji transakcje Spółka przedłożyła m.in. rejestr zakupu, z którego wynika, iż dokonała zakupu od D. T. sp. z o.o. w likwidacji towarów o wartości brutto: 5.792.539 zł. Mając na uwadze przepis zawarty w art. 87 ust. 2b u.p.t.u., NUS wystąpił do kontrahenta Strony o udzielenie informacji i przedstawienie dokumentów potwierdzających rzeczywisty przebieg transakcji ze Spółką, udokumentowanych fakturami wystawionymi przez ww. podmiot w miesiącach październik i listopad 2016 r. Ponadto, pismem z dnia 27 stycznia 2016 r. organ pierwszej instancji wystąpił do Naczelnika P. W. Urzędu Skarbowego w P. o udzielenie informacji dotyczących ww. kontrahenta Strony w celu ustalenia prawidłowości i rzetelności transakcji sprzedaży na rzecz Spółki. DIAS zwrócił uwagę, że w dniu 22 lutego 2017 r. do organu pierwszej instancji za pośrednictwem poczty elektronicznej wpłynęła informacja od D. T. sp. z o.o. w likwidacji, iż z uwagi na szeroki zakres badanych dokumentów, ww. kontrahent Spółki poprosił o wydłużenie terminu wysłania pocztą poleconą kompletu dokumentów do dnia 6 marca 2017 r. W ocenie organu odwoławczego, z uwagi na fakt, iż do dnia wydania postanowienia do organu pierwszej instancji nie wpłynęły stosowne dokumenty oraz wyjaśnienia kontrahenta Spółki, NUS nie mógł podjąć rozstrzygnięcia co do kwestii zwrotu nadwyżki podatku naliczonego. Dopiero po zgromadzeniu kompletnego materiału dowodowego dotyczącego prawidłowości transakcji z kwestionowanym kontrahentem Strony, organ pierwszej instancji będzie w stanie ocenić rzetelność danych zawartych w deklaracji podatkowej VAT-7 złożonej za listopad 2016 r., a w konsekwencji zasadność zwrotu podatku. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżąca nie zgodziła się z postanowieniem DIAS i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 87 § 2 u.p.t.u., art. 274b § 1 O.p. i art. 120-121 O.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie, tj. przedłużenie terminu dokonania zwrotu różnicy podatku w kwocie 826.737,00 zł w terminie 60 dni wykazanej w deklaracji VAT-7 za m-c listopad 2016 r. do dnia 20 kwietnia 2017 r., pomimo, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki i okoliczności faktyczne uzasadniające przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT. 2.2. Mając na względzie powyższe naruszenia Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie. 2.3. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 3.2. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. 3.3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. 3.4. Zdaniem Sądu w sprawie nie można uznać, że doszło do naruszenia któregokolwiek z przepisów prawa materialnego czy procesowego. Zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. 3.5. Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy zgodności z prawem postanowienia o przedłużeniu terminu dokonania zwrotu różnicy podatku za listopad 2016 r. 3.6. Na wstępie przywołać należy przepisy prawa, które stanowiły podstawę wydania skarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6 i ust. 6a, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju albo na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach (...). Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Na mocy natomiast art. 87 ust. 2b u.p.t.u. weryfikacja zasadności zwrotu różnicy podatku może obejmować sprawdzenie rozliczenia podatnika, rozliczeń innych podmiotów biorących udział w obrocie towarami lub usługami, będącymi przedmiotem rozliczenia podatnika, oraz sprawdzenie zgodności tych rozliczeń z faktycznym przebiegiem transakcji. Przywołany art. 87 ust. 2b u.p.t.u. wprowadzony został ustawą z dnia 1 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016 r., poz. 2024) i zgodnie z art. 10 tej ustawy znajduje zastosowanie również do okresów rozliczeniowych przypadających przed dniem 1 stycznia 2017 r. (czyli przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej). Podstawą procesową wydania skarżonego postanowienia był art. 274b § 1 O.p., zgodnie z którym jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających. 3.7. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy, w ocenie Sądu, organy przedłużając termin zwrotu różnicy podatku za listopad 2016 r. nie naruszyły wyżej wskazanych przepisów. Podkreślić na marginesie należy, że postanowienie organu pierwszej instancji zawiera wskazanie daty, do której dokonano przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku tj. do dnia 20 kwietnia 2017 r. oraz, że zostało ono doręczone przed upływem terminu zwrotu tj. w dniu 17 lutego 2017 r. 3.8. Zarzuty skargi wskazujące na naruszenie art. 87 § 2 u.p.t.u., art. 274b § 1 O.p. i art. 120-121 O.p. koncentrują się wokół twierdzenia, że z uzasadnienia skarżonego postanowienia nie wynika na jakiej podstawie organ podatkowy powziął wątpliwości co do przebiegu transakcji dokonywanych przez Spółkę oraz, że z całokształtu okoliczności ustalonych w sprawie nie wynikają jakiekolwiek wątpliwości co do zasadności zwrotu nadwyżki podatku. Dokonując oceny skarżonego postanowienia należy mieć na względzie, że jest ono pierwszym postanowieniem przedłużającym termin zwrotu różnicy podatku za listopad 2016 r. i choć uzasadnienie wątpliwości co do zasadności zwrotu nie jest w kwestionowanym rozstrzygnięciu organu szczególnie rozbudowane, niewątpliwie DIAS wskazał na okoliczności, które legły u podstaw konieczności dalszej weryfikacji zwrotu. DIAS wskazał bowiem, że w deklaracji za listopad 2016 r. Strona wykazała po stronie dostaw towarów i podatku należnego wewnątrzwspólnotową dostawę towaru o wartości 10.152.354 zł, wartość zakupów 10.218.008 zł oraz podatek naliczony 826.737 zł. W odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji dotyczące przedłożenia dokumentów potwierdzających ujęte w deklaracji transakcje Strona w dniu 24 stycznia 2017 r. przedłożyła m.in. rejestr zakupu, z którego wynika, iż Spółka dokonała zakupu od spółki D. T. sp. z o.o. w likwidacji towarów o wartości brutto 5.792,539 zł. Na podstawie przekazanych dokumentów NUS ustalił, że kwota zwrotu wykazania w deklaracji za listopad 2016 r. wynika głównie z transakcji z powyższym kontrahentem, wobec czego zaistniała konieczność zweryfikowania rozliczenia tego podmiotu oraz sprawdzenia zgodności tego rozliczenia z faktycznym przebiegiem transakcji. Organ pierwszej instancji niezwłocznie, pismem z dnia 27 stycznia 2017 r. wystąpił do kontrahenta Strony - D. T. sp. z o.o. w likwidacji o udzielenie informacji i przedstawienie dokumentów potwierdzających rzeczywisty przebieg transakcji ze Spółką udokumentowanych fakturami wystawionymi w miesiącach październik i listopad 2016 r. Jednocześnie pismem z dnia 27 stycznia 2016 r. organ wystąpił do Naczelnika P. W. Urzędu Skarbowego w P. o udzielenie informacji dotyczących tego kontrahenta Strony w celu ustalenia prawidłowości i rzetelności transakcji sprzedaży na rzecz Spółki udokumentowanych fakturami: FA/90/10/2016 z dnia 27 października 2016 r., FA/72/20/206 z dnia 19 października 2016 r., FA/61/10/2016 z dnia 19 października 2016 r., FA/39/10/2016 z dnia 11 października 2016 r., FA/38/10/2016 z dnia 11 października 2016 r., FA/110/10 2016 z dnia 31 października 2016 r., FA/39/U/2016/SKL z dnia 29 listopada 2016 r. W dniu 22 lutego 2017 r. do NUS za pośrednictwem poczty elektronicznej wpłynęła informacja od D. T. sp. z o.o. w likwidacji, iż z uwagi na szeroki zakres badanych dokumentów, wyżej wymieniona spółka poprosiła o wydłużenie terminu wysłania pocztą poleconą kompletu dokumentów do dnia 6 marca 2017 r. Wskazany przez D. T. sp. z o.o. w likwidacji termin przekazania dokumentów uniemożliwiał weryfikację przed terminem zwrotu tj. przed dniem 20 lutego 2017 r. Organ wskazał również, że Strona wykazała w deklaracji transakcje wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, które przy spełnieniu warunków przewidzianych w art. 42 u.p.t.u. dają uprawnienie do zastosowania stawki podatku VAT 0% czyli stawki preferencyjnej. Zasadnym jest zatem ustalenie, czy dostawa towaru na rzecz Spółki, którego sprzedaż została wykazana na kolejnym etapie transakcji miała rzeczywisty charakter. Jak wskazywał bowiem organ jedynie możliwość dysponowania towarem, którego nabycia dokonano w wyniku realnej transakcji, poza spełnieniem przesłanek z art. 42 u.p.t.u.. pozwala uznać, że doszło do rzeczywistych transakcji wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na kolejnych etapach obrotu towarem. 3.9. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności i nasuwające się wątpliwości co do zasadności zwrotu negowanie na tym etapie możliwości weryfikacji prawidłowości wykazanego zwrotu uniemożliwiałoby w praktyce dokonywanie jakiejkolwiek jego kontroli przez organy podatkowe. Jednocześnie w ocenie Sądu uzasadnienie w kształcie w jakim zaprezentowały je organy w zaskarżonym postanowieniu mogłoby okazać się niewystarczające przy kolejnych przedłużeniach terminu zwrotu różnicy podatku. Sąd podziela stanowisko organu, że na tym początkowym etapie badania zasadności zwrotu wymienione okoliczności takie jak wysoka kwota zwrotu wynikająca z transakcji z jednym kontrahentem wskazywały na wątpliwości w zakresie prawidłowości rozliczeń i tym samym zasadności zadeklarowanego zwrotu, wobec czego stanowiły o zaistnieniu przesłanki do przedłużenia terminu zwrotu. Bezzasadnie Skarżący wywodzi, iż brak było podstaw do dodatkowej weryfikacji w sytuacji, gdy poprawność formalna dokumentacji nie budzi wątpliwości. Zasadność zwrotu podatku Spółce uzależniona jest nie tylko od poprawności dokumentacji podatnika, ale wymaga też pozytywnego zweryfikowania transakcji u kontrahentów. W rozpatrywanej sprawie zachodziła konieczność sprawdzenia, czy skarżąca Spółka dysponowała faktycznie towarem, co do którego następnie dokonała wewnątrzwspólnotowej dostawy, dla ustalenia rzeczywistego charakteru transakcji konieczne było więc zweryfikowanie nie tylko dokumentów podatnika ubiegającego się o zwrot, ale również kontrahenta występującego w danej transakcji, gdyż to dopiero pozwoli na ustalenie źródła pochodzenia towaru i faktycznego przebiegu transakcji. Działania organów zmierzają do ustalenia, czy wykazany przez Spółkę podatek do zwrotu wynikał z faktur dokumentujących rzeczywiste transakcje, czy też Spółka uczestniczyła w oszukańczych transakcjach, albo o takich działaniach kontrahentów wiedziała lub mogła się o nich dowiedzieć. Jak wskazano powyżej, już samo powzięcie przez organ uzasadnionych wątpliwości co do zasadności (wiarygodności) rozliczeń podatkowych, zasadności zwrotu, daje podstawę do przedłużenia terminu zwrotu. Przepis art. 87 ust. 2 u.p.t.u. nie nakłada na organ obowiązku wykazywania nieprawidłowości zadeklarowanego zwrotu. Wystarczające jest stwierdzenie, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do zasadności zwrotu w określonej przez podatnika wysokości. Z tych względów nie można zgodzić się ze Stroną, że organ musiałby udowodnić uchybienia, a nie uprawdopodabniać wątpliwości co do zasadności zwrotu i konieczności dalszej weryfikacji. Przy takim założeniu instytucja przedłużenia terminu zwrotu przyznana organom podatkowym przez ustawodawcę w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. nigdy nie miałaby zastosowania. Wydanie postanowienia o przedłużeniu zwrotu musiałoby być bowiem w istocie poprzedzone rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej zasadności deklarowanego zwrotu. 3.10. W kontekście powyższego, podkreślić należy, że ustawodawca przewidział w art. 87 ust. 2 u.p.t.u. rekompensatę dla podatnika z tytułu przedłużenia terminu zwrotu. W przypadku bowiem, gdy przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykaże zasadność zwrotu nadwyżki podatku, organ wypłaca podatnikowi należną kwotę powiększoną o odsetki w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia terminu płatności podatku lub rozłożenia go na raty. Gwarancję ochrony interesów podatnika stanowi też regulacja art. 87 ust. 2a u.p.t.u., w której przewidziano możliwość odstąpienia (na wniosek podatnika) od przedłużenia terminu zwrotu, jeżeli podatnik wraz z wnioskiem złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe w kwocie odpowiadającej kwocie wnioskowanego zwrotu. Z instytucji złożenia zabezpieczenia skarżąca Spółka nie skorzystała. 3.11. Reasumując, mając na względzie fakt, że kontrolowane przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku jest pierwszym wydanym w związku z deklaracją złożoną za listopad 2016 r., w ocenie Sądu, uznać należy, iż zaskarżone postanowienie zawiera wystarczające uzasadnienie ze wskazaniem okoliczności, które przesądziły o konieczności przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku VAT. Skarżąca nie podważyła twierdzenia organu, że w świetle całości tych okoliczności wniosek o zwrot różnicy podatku wymaga dodatkowej weryfikacji. W tym stanie rzeczy organ prawidłowo zastosował art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w związku z art. 274b § 1 O.p. Zarzucając naruszenie art. 120 i art. 121 O.p. Strona wskazuje, że dochowała należytej staranności w trakcie trwania czynności kontrolnych, poprzez dochowywanie terminów, dostarczanie wszelkich dokumentów źródłowych oraz wyjaśnień mających na celu weryfikację stanu faktycznego i tym samym uprawnienia Spółki do wnioskowanego w rozliczeniu za listopad 2016 r. zwrotu. W ocenie Strony przedłożone w dniu 20 stycznia 2017 r. dokumenty pozwalają na ocenę przez organ rozliczeń podatkowych Spółki, który miał wystarczająco dużo czasu, aby dokonać niezbędnych weryfikacji przebiegu transakcji zakupu towarów, tak aby weryfikacja mogła zostać zakończona przed upływem pierwotnego terminu zwrotu na rzecz spółki. Odnosząc się do tak postawionego zarzutu wskazać należy, że jak wynika z załączonych akt administracyjnych w toku prowadzonej weryfikacji organ podejmował czynności niezwłocznie a konieczność przedłużenia terminu zwrotu wynikała z nieprzekazania w wyznaczonym terminie żądanych dokumentów przez D. T. sp. z o.o. w likwidacji. 3.12. Wobec powyższego, nie stwierdzając naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a..