III SA/Wa 199/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Maciej Kurasz, po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. [...] na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania p o s t a n a w i a sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 199/08 w ten sposób, że określenie "(spr.)" oznaczające sędziego sprawozdawcę umieścić przy nazwisku asesora WSA Macieja Kurasza zamiast przy nazwisku sędziego WSA Małgorzaty Długosz-Szyjko Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.)- zwanej P.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Instytucja sprostowania służy wyeliminowaniu z obiegu prawnego wadliwych orzeczeń, a tym samym zagwarantowaniu pewności obrotu prawnego. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być w związku z tym takie nieprawidłowości, które mają oczywisty charakter. W żadnej natomiast mierze sprostowanie nie może prowadzić do zmiany zapadłego rozstrzygnięcia. Oczywistość wadliwości może jednak wynikać tak z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. W niniejszej sprawie z zarządzenia o wyznaczeniu rozprawy i protokołu rozprawy wynika, że umieszczenie w sentencji wyroku określenia "(spr.)" oznaczającego sędziego sprawozdawcę obok nazwiska Sędziego WSA Małgorzaty Długosz – Szyjko było wynikiem oczywistej omyłki, bowiem sprawozdawcą w niniejszej sprawie był asesor WSA Maciej Kurasz. Wobec oczywistości zaistniałej omyłki, nieprawidłowe wskazanie sędziego sprawozdawcy uznać należało za błąd podlegający wyeliminowaniu w drodze sprostowania. Stosownie do tego na mocy art. 156 § 1 i 2 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.