III SA/Wa 1994/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia WSA Bożena Dziełak, Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2008 r. sprawy ze skargi M. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia[...] marca 2007 r., nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz M. sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 200 zł (słownie: dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Decyzją z dnia [...] listopada 2000 r. Urząd Skarbowy w S. określił Spółce M. Sp. z o.o. (dalej w skrócie "Spółka" lub "Skarżąca") za grudzień 1999 r. i za styczeń 2000 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym, zaległość podatkową, odsetki za zwłokę od tych zaległości oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe. II. Izba Skarbowa w W., po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 2001 r. utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2000 r. III. Pismem z dnia 21 listopada 2005 r. Spółka wniosła o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2001 r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej w skrócie "O.p.", w związku z wystąpieniem przesłanek wynikających z art. 130 tej ustawy. W piśmie tym przedstawiła relacje pomiędzy Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w S. i Urzędem Skarbowym oraz wskazała na konflikt pomiędzy Naczelnikiem tego Urzędu i Prezesem Spółki M. M.. IV. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r. wznowił postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2001 r. stwierdzając brak przesłanek określonych w art. 240 § 1 O.p. Nie uznał bowiem, aby decyzja Urzędu Skarbowego w S. została podpisana przez osobę, która podlegała wyłączeniu stosownie do art. 130-132 O.p. V. W wyniku rozpoznania sprawy w trybie odwoławczym, Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] maja 2006 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2006 r. VI. Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt. III SA/Wa 2066/06 uchylił decyzję z dnia [...] maja 2006 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] lutego 2006 r. Wskazując na moment zaistnienia okoliczności, w związku z którymi wszczęto postępowanie karne przeciwko Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w S., Sąd uznał, iż w sprawie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania, o której stanowi art. 240 § 1 pkt 3 O.p. VII. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., powołując się na art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p., odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2001 r. Stwierdził, iż w sprawie zakończonej tą decyzją zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 3 O.p., skutkująca wznowieniem postępowania. Decyzja Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2000 r. została bowiem podpisana przez pracownika organu podatkowego, który z mocy prawa podlegał wyłączeniu. W ocenie jednak Dyrektora Izby Skarbowej w W. wada ta nie stanowiła okoliczności uzasadniającej uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2001 r. Nie miała ona bowiem wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, gdyż nie doszło do naruszenia zasady bezstronności i rzetelności. W tej sytuacji należało odmówić uchylenia dotychczasowej decyzji, bowiem w wyniku jej uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa. VIII. W odwołaniu z dnia 28 marca 2007 r. od decyzji z dnia [...] marca 2007 r. Spółka zarzuciła naruszenie prawa przez niewłaściwą interpretację art. 240 § 1 pkt 3 O.p. Jej zdaniem, Dyrektor Izby Skarbowej w W. bezzasadnie przyjął, iż postępowanie prowadzono bezstronnie i rzetelnie. Wadliwie też ocenił, że mimo podpisania decyzji z dnia [...] listopada 2000 r. przez osobę, która podlegała wyłączeniu, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2001 r. wydanoby takie samo rozstrzygnięcie. Spółka podkreśliła, że to właśnie Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., który wydał decyzję z dnia [...] listopada 2000 r. decydował o tym, jaki stan faktyczny w rozstrzyganej sprawie należało uznać za udowodniony. Tymczasem, w ocenie Spółki, materiał dowodowy zebrany przez Urząd Skarbowy w zakresie dotyczącym daty otrzymania przez Spółkę faktur z B. S.A. w B. nie przesądza o właściwym ustaleniu stanu faktycznego. Pominięto bowiem fakt, że w sprawie daty wysłania faktur VAT i sposobów oraz formy wysłania faktur występują rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym przedstawionym przez Urząd Skarbowy, a zeznaniami świadków, w tym Prezesa Zarządu Spółki z B.. IX. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2007 r. X. W wyniku rozpoznania skargi Spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 1317/07 uchylił decyzję z dnia [...] maja 2007 r. W uzasadnieniu wyroku wskazał, iż przedmiotem do rozważenia w ramach oceny zaskarżonej decyzji była kwestia zasadności odmowy uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2001 r., mimo wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania, z powołaniem się na art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p., tj. możliwość wydania w wyniku uchylenia decyzji dotychczasowej wyłącznie decyzji rozstrzygającej istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa. W ocenie Sądu odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej dopuszczalna jest wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa. W sytuacji, gdy nie został zebrany w sprawie pełny materiał dowodowy, nie można przyjąć, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana we wniosku o wznowienie postępowania. Sąd podkreślił, iż przesłanka z art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p. obejmuje tylko sytuacje, gdy organ ponownie dokonuje rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. W ocenianej zaś sprawie, ani w decyzji z dnia [...] maja 2007 r., ani w decyzji ją poprzedzającej nie dokonano ponownego rozpoznania sprawy. Jedynie ogólnikowo i bez uzasadnienia wywiedziono, że wystąpienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 3 O.p. nie miało wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Nie wskazano przepisów prawa materialnego, które miały zastosowanie w sprawie oraz nie wykazano dlaczego zdaniem organu nie doszło do naruszenia przepisów tego prawa. Zdaniem Sądu, dokonana w innym postępowaniu odmowa stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2001 r. przez Ministra Finansów, ze względu na brak rażącego naruszenia prawa nie oznacza, że decyzja nie została wydana ze "zwyczajnym" naruszeniem przepisów prawa, które to naruszenie mogło zdecydować o sposobie rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji okoliczność ta nie zwalniała Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie od zbadania, czy w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego. Nadto, Sąd stwierdził, iż trudno przyjąć, aby organ podatkowy zbadał, czy decyzja ta narusza przepisy prawa, skoro nie dał temu wyrazu w uzasadnieniu decyzji, a poprzestał na gołosłownym twierdzeniu. Brak uzasadnienia rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia [...] maja 2007 r., w szczególności brak analizy całego materiału dowodowego, oceny, czy materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący oraz kwalifikacji stanu faktycznego do przepisu prawa materialnego, w ocenie Sądu uniemożliwił kontrolę prawidłowości tego rozstrzygnięcia. Reasumując, Sąd stwierdził, iż organ podatkowy nie może odmówić uchylenia ostatecznej decyzji (w postępowaniu prowadzonym w trybie wznowienia postępowania) na podstawie art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p., jeżeli nie dokonał ponownego rozpoznania sprawy, czyli w szczególności nie poddał ocenie całego zebranego materiału dowodowego, nie zajął stanowiska co do kompletności tego materiału, nie dokonał oceny prawidłowości subsumcji. Dodał, że powyższe stanowisko Sądu powinno zostać uwzględnione przy ponownym rozpoznaniu sprawy. XI. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2007 r. W uzasadnieniu podkreślił, iż poddał ocenie zebrany materiał dowodowy i ponownie rozpoznał sprawę. Dokonując tej oceny stwierdził, że bezsporne jest, iż w grudniu 1999 r. Spółka bezpodstawnie obniżyła podatek należny o kwoty podatku naliczonego wynikające z faktur wystawionych w tym miesiącu przez B. S.A. w B.. Powołując się na książkę korespondencji tego podmiotu, treść zapisów na fakturach (widniejące na nich podpisy wystawcy i odbiorcy) oraz ustalenia w zakresie doręczenia przesyłki Spółce, organ przyjął, iż rzeczone faktury Spółka otrzymała w styczniu 2000 r. Za niewiarygodne uznał odmienne tłumaczenia Spółki. Tym samym uznał, że nie miała ona prawa obniżyć podatku należnego za grudzień 1999 r. o podatek naliczony z nich wynikający. Wskazując z kolei na dokumentację źródłową B. S.A. wywiódł, iż wystawienie przez tegoż sprzedawcę podwójnych faktur dokumentujących tę samą transakcję (różniących się jedynie określeniem odbiorcy), skutkowało także pozbawieniem Spółki prawa do ich uwzględnienia w ramach rozliczenie podatku należnego. W tym zakresie organ za bez znaczenia dla sprawy uznał wyjaśnienia Spółki dotyczące powstania podwójnych faktur z uwagi na ich przepisywanie przez sprzedawcę i pomyłkę magazyniera wydającego towar. Uzgodnienia telefoniczne Spółki z B. S.A. w kwestii wycofania podwójnych faktur przez zniszczenie, organ zakwalifikował jako nie mające oparcia w przepisach, gdyż tak wystawione faktury należało anulować lub skorygować. Organ ocenił także zeznania S. B. konkludując, iż nie mogą one świadczyć o otrzymaniu przez Spółkę faktur z grudnia 1999 r. w tymże miesiącu. Brak złożenia przez Spółkę oświadczenia o liczbie kas rejestrujących i miejscu ich używania skutkował natomiast, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., bezpodstawnym odliczeniem w grudniu 1999 r. oraz w styczniu 2000 r. od podatku należnego części kwot wydatkowanych na nabycie kasy fiskalnej. Według ustaleń organu Spółka nie wykazała również w deklaracji VAT-7 za styczeń 2000 r. sprzedaży zwolnionej z tytułu przekazania towarów na potrzeby reprezentacji oraz sprzedaży udokumentowanej fakturami wystawionymi przez M.. Nadto, w rejestrach sprzedaży VAT i deklaracji VAT-7 nie wykazała sprzedaży dla L. [...] ZPChr Z. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. zebrany materiał dowodowy potwierdza prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego przez Urząd Skarbowy w S.. Odnośnie do zarzutu nieprzesłuchania pracowników Spółki, organ wyjaśnił, iż złożony na tę okoliczność wniosek był warunkowy, nie wskazywał, których pracowników należy przesłuchać oraz czy przedmiotem dowodu są okoliczność mające znaczenia dla sprawy, a ponadto w sprawie faktur wypowiadał się w formie wyjaśnień i oświadczeń dyrektor Spółki. Konkludując, Dyrektor Izby Skarbowej w W. podniósł, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy w oparciu o przepisy prawa materialnego nie stwierdził, aby przesłanka wznowienia, która zaistniała w sprawie, miała wpływ na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. i styczeń 2000 r. XII. Na decyzję z dnia [...] maja 2008 r. Spółka wniosła skargę. W skardze z dnia 2 lipca 2008 r. zarzuciła decyzji naruszenie: - prawa procesowego przez nie dopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowym między innymi z mocy art. 122 i art. 187 § 1 O.p.; - nie zastosowanie się do oceny prawnej wyrażonej w wyroku z dnia 10 grudnia 2007 r. zobowiązującej do wznowienia postępowania i uchylenia przedmiotowych decyzji. W oparciu o tak sformułowane zarzuty Spółka wniosła o uchylenie decyzji z dnia: [...] maja 2008 r., [...] marca 2007 r., [...] lutego 2001 r. oraz [...] listopada 2000 r. Skarżąca podtrzymała dotychczasową argumentację, którą podnosiła w toku postępowania. W jej ocenie rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym, a tym samym jest nieobiektywne, nielogiczne, sprzeczne z prawem oraz oceną prawną sformułowaną przez Sąd we wskazanym wyżej wyroku. XIII. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie "P.p.s.a.", ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W tym kontekście podnieść zatem trzeba, że Sąd w wyroku z dnia 10 grudnia 2007 r., poczynił szereg uwag związanych z aspektami materialnoprawnymi sprawy oraz dopuszczalnością odmowy uchylenia decyzji dotychczasowej dopiero po zbadaniu, czy w sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego. Wskazał, że wynik tego badania, dokonywany jest w ramach rozpoznania sprawy i dopiero on decyduje o zasadności takiej odmowy. W powyższym wyroku Sąd zwrócił równocześnie uwagę na aspekty procesowe. Jest przecież oczywiste, iż dokonanie prawidłowej oceny sprawy z punktu widzenia prawa materialnego może być dokonywane wtedy, gdy stan faktyczny został w sposób należyty ustalony, a więc oparty na zupełnym materiale dowodowym. I tak, przypomnieć trzeba, że Sąd uchylając decyzję z dnia [...] maja 2007 r. wywodził, iż aby możliwa była odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego muszą przemawiać za tym, że nie ma żadnych podstaw do tego, aby po uchyleniu mogła zapaść decyzja o innej treści niż zawarta w decyzji dotychczasowej. W sytuacji natomiast, gdy w sprawie nie został zebrany pełny materiał dowodowy, nie można przyjąć, że nie mogłaby zapaść inna decyzja niż kwestionowana we wniosku o wznowienie postępowania. W te uwagi Sądu wpisywała się także jego ocena uzasadnienia decyzji z dnia [...] maja 2007 r. Brak uzasadnienia rozstrzygnięcia w niej podjętego, w szczególności brak analizy całego materiału dowodowego, oceny, czy materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący oraz kwalifikacji stanu faktycznego do przepisu prawa materialnego, Sąd uznał za uniemożliwiającą kontrolę prawidłowości odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2001 r. W takim stanie rzeczy w pierwszej kolejności Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zobligowany był zbadać, jak Dyrektor Izby Skarbowej w W. ocenił kompletność, a tym samym użyteczność materiału dowodowego zebranego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2001 r. Wydanie bowiem rozstrzygnięcia odmawiającego uchylenia decyzji dotychczasowej (tj. decyzji z dnia [...] lutego 2001 r.) musiało być poprzedzone także taką oceną. Jedynie uzasadnione przyjęcie, iż materiał dowodowy, którym dysponował organ wydający decyzję ostateczną co do której toczyło się wznowione postępowanie, został zebrany w sposób kompletny (wyczerpujący), uprawniało do dokonania jego oceny, a następnie sformułowania wniosków materialnoprawnych (kwalifikacji materialnoprawnej). Powyższe było niezbędne do sformułowania konkluzji, iż w razie uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 2001 r. organ podatkowy miałby podstawę do tego, aby wydać po raz kolejny decyzję utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2000 r. Na tym stwierdzeniu zasadzała się bowiem odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, dokonana w sprawie obecnie rozpoznawanej przez Sąd. Przed wszystkim z uzasadnienia decyzji z dnia [...] maja 2008 r. nie wynika wprost, jak Dyrektor Izby Skarbowej w W. ocenił kompletność materiału dowodowego, którym dysponował organ podatkowy wydający decyzję ostateczną z dnia [...] lutego 2001 r. Brak w nim bezpośredniego stwierdzenia, iż materiał dowodowy był zebrany prawidłowo, w sposób kompletny i wystarczający do tego, aby wskazać, iż po uchyleniu decyzji z dnia [...] lutego 2001 r. zostałaby wydana na podstawie tego materiału dowodowego taka sama decyzja, tj. decyzja utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2000 r. Z motywów decyzji z dnia [...] maja 2008 r. można jednak pośrednio wnosić, iż w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do zastosowania dyspozycji art. 245 § 1 pkt 3 lit. a O.p. Organ ten zajął bowiem stanowisko, iż po uchyleniu decyzji z dnia [...] lutego 2001 r. może zostać wydana jedynie decyzja utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2000 r. W takiej właśnie kwalifikacji tkwiła odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej. W ocenie Sądu okoliczności sprawy nie dawały wystarczających podstaw do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, jakie przyjął Dyrektor Izby Skarbowej w W.. Wadliwa była ocena, iż po uchyleniu decyzji z dnia [...] lutego 2001 r. może zapaść wyłącznie decyzja tożsama treściowo z tą decyzją uchylaną. Zauważyć bowiem należało, co już zostało wyżej omówione, że aby tak się stało organ musiałby dysponować odpowiednim materiałem dowodowym. Tymczasem wskazać trzeba, że przesłanka wznowieniowa, która zaistniała w rozpoznanej sprawie, skutkowała tym, iż wydając decyzję ostateczną organ czynił to w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. W istocie bowiem zabrakło prawidłowego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ pierwszej instancji, tj. Urząd Skarbowy w S.. Postępowanie to przeprowadzone bowiem zostało przez osobę, piastującą stanowisko Naczelnika tego Urzędu, która podlegała wyłączeniu. Tego typu wadliwość postępowania pierwszoinstancyjnego oznacza dla organu odwoławczego konieczność uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 233 § 2 O.p. W konsekwencji nie można było przyjąć, jak uczynił to Dyrektor Izby Skarbowej w W. we wznowionym postępowaniu, iż po uchyleniu decyzji z dnia [...] lutego 2001 r. zostałaby wydana decyzja o treści tożsamej z dotychczasową decyzją. Stała temu na przeszkodzie konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego. Wadliwie zatem stwierdzono, iż w rozpoznanej sprawie istniał stan uprawniający do konkluzji, iż mimo wystąpienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 240 § 1 pkt 3 O.p. należało odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż w wyniku jej uchylenia mogłaby zostać wydana decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa. Decyzja organu odwoławczego nie może utrzymać w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, jeżeli zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie większym niż uzupełniający. Niezależnie od powyższego, analogicznie jak w wyroku z dnia 10 grudnia 2007 r., podkreślić trzeba, że decyzja z dnia [...] marca 2007 r. wydana została z naruszeniem art. 245 § 2 O.p. Przepis ten stanowi, iż odmawiając uchylenia decyzji w przypadkach wymienionych w § 1 pkt 3, a z taką sytuacją mieliśmy do czynienia w rozpoznanej sprawie, organ podatkowy w rozstrzygnięciu stwierdza istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1 oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji. Tymczasem w rozstrzygnięciu decyzji z dnia [...] marca 2007 r. nie wskazano istnienia przesłanki z art. 240 § 1, pomimo stwierdzenia jej wystąpienia w uzasadnieniu decyzji, nie wskazano też okoliczności uniemożliwiających uchylenie decyzji. W postępowaniu wznowionym wskazany przepis został zatem naruszony w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy przez organ orzekający w pierwszej instancji przy wydawaniu decyzji z dnia [...] marca 2007 r. Organ ten przy wydawaniu z kolei decyzji z dnia [...] maja 2008 r. w trybie odwoławczym naruszył art. 233 § 1 pkt 1 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji obarczonej wskazaną wadą. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ podatkowy uwzględni przedstawioną ocenę Sądu. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, o czym stanowi art. 152 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 i art. 152 P.p.s.a orzekł jak w sentencji. Odnośnie do zwrotu kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis (art. 205 § 1 P.p.s.a.). Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 200 zł, stanowiącą uiszczony w sprawie wpis sądowy.