III SA/Wa 1998/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi S. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w zakresie podatku od towarów i usług postanawia - przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych - W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł S. Z. (dalej - "Skarżący" lub "Wnioskodawca") wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, iż kwota 200 zł jest dla niego zbyt wygórowana. Wnioskodawca oświadczył, iż jest bezrobotny, nie ma majątku ani oszczędności, gdyż służby skarbowe swoimi działaniami doprowadziły go do ruiny. Stwierdził, iż nie stać go na jakiekolwiek opłaty sądowe. Pismem z 5 sierpnia 2011 r. Referendarz sądowy wezwał Skarżącego do złożenia wniosku na urzędowym formularzu oraz do nadesłania dodatkowych dokumentów dotyczących jego sytuacji majątkowej. We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazał, iż jego wydatki związane z opłatami za energię elektryczną, opał i wyżywienie są często wyższe niż dochody jego rodziny. Oświadczył, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i dwoma dorosłymi synami. Nie posiada żadnego majątku. Żona Wnioskodawcy osiąga dochód ze stosunku pracy w wysokości 1.126 zł a Wnioskodawca w wysokości 350 zł. Jeden z synów Skarżącego otrzymuje rentę w wysokości ok. 700 zł, a drugi syn jest bezrobotny. Wnioskodawca spłaca rozłożoną na raty karę grzywny i koszty sądowe (grzywna 1.000 zł, koszty sądowe 500 zł). Do wniosku załączył własne zeznanie PIT-37 za 2010 r., z którego wynika, iż za ten rok osiągnął dochód w wysokości 2.865 zł oraz zaświadczenie, że jego syn A. jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako bezrobotny. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych. W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych (podkreślenie własne) kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Rozpoznając sprawę należało zatem w pierwszej kolejności odnieść się do argumentacji przedstawionej we wniosku i dokonać analizy sytuacji majątkowej Skarżącego oraz jego zdolności płatniczych, w zestawieniu z wysokością należnych kosztów sądowych. Zauważyć należy, iż na dzień rozpoznania wniosku do kosztów sądowych zaliczyć należy wpis od skargi w wysokości 200 zł. Z kolei z oświadczeń Skarżącego wynika, iż jego czteroosobowa rodzina utrzymuje się z dochodu w wysokości ok. 2.100 zł. Całość uzyskiwanych dochodów przeznaczana jest na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych rodziny Skarżącego tj. opłaty za media i wyżywienie. Rodzina Skarżącego nie posiada żadnego majątku. Dodatkowo Wnioskodawca spłaca rozłożoną na raty karę grzywny i koszty sądowe. Zdaniem Referendarza sądowego, zestawienie wysokości dochodu, którym dysponuje rodzina Skarżącego na zaspokojenie potrzeb życiowych, z wysokością cen artykułów pierwszej potrzeby prowadzi do wniosku, że Wnioskodawca nie jest w stanie z posiadanych środków pieniężnych ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.