III SA/Wa 200/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie Sędzia WSA Hieronim Sęk, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi W. U. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił wysokość zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2001 i 2002 r. powstałej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przez "E." sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz orzekł o odpowiedzialności Skarżącej – W. U. jako członka zarządu za ww. zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę. Pismem z dnia 14 października 2008 r. złożonym osobiście w Urzędzie Skarbowym W. Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji. Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Wskazała, iż od początku 2003 r. nie pełniła już w spółce funkcji prezesa, nie pracowała też w spółce w innym charakterze. Siedziba spółki przestała być dla niej adresem do doręczeń jakichkolwiek pism. W tej sytuacji nie wiedziała, że dwa lata po zaprzestaniu działalności wszczęto przeciwko spółce a później przeciwko niej postępowanie podatkowe. Zdaniem Skarżącej błędem jest wysyłanie na adres spółki decyzji skierowanej do niej. Z powyższych względów zdaniem Skarżącej nie można uznać, że decyzja orzekająca o odpowiedzialności za zobowiązania spółki została prawidłowo doręczona. W imieniu Skarżącej decyzja ta została odebrana dopiero w dniu 8 października 2008 r. Skarżąca zaznaczyła także, iż co prawda jest zobowiązana do informowania organów o zmianie adresu, lecz obowiązek ten dotyczy wyłącznie okresu, w którym prowadzone jest postępowanie. Takie postępowanie nie toczyło się w okresie, w którym zmieniły się władze spółki, nie miała ona więc obowiązku informowania organów o zmianie adresu. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie uwzględnił wniosku Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja ta została wysłana na adres zamieszkania Skarżącej, nie została podjęta w trybie art. 150 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.), co zgodnie z art. 150 § 2 O.p. oznacza, że doręczenie zostało dokonane. Przesyłkę awizowano dwukrotnie w dniu 5 maja 2005 r. oraz 12 maja 2005 r. Jako niepodjętą w terminie uznano ją za doręczoną w dniu 19 maja 2005 r. Dalej organ wskazał, iż zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Zgodnie natomiast z art. 162 § 2 O.p. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. W ocenie organu Skarżąca podając we wniosku o przywrócenie terminu jako przyczynę jego uchybienia wysłanie na adres spółki decyzji skierowanej do Skarżącej nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. O braku winy można mówić tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. została wysłana na adres zamieszkania, będący jednocześnie adresem do korespondencji wskazanym przez Skarżącą w formularzu NIP-3 złożonym w dniu 25 sierpnia 2003 r., tj. na ul. B., [...] W.. Organ wskazał ponadto, że z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 3 listopada 2006 r. wynika, że Skarżąca od 31 października 2006 r. zamieszkuje pod adresem [...] L., ul. W.. W związku z powyższym organ pierwszej instancji prawidłowo wysłał decyzję z dnia 28 kwietnia 2005 r. na aktualny na dzień jej wydania adres: ul. B., [...] W.. W związku z powyższym organ za niezasadne uznał stanowisko Skarżącej, iż decyzja z dnia [...] kwietnia 2005 r. została odebrana dopiero w dniu 8 października 2008 r. Jednocześnie wskazał, że podatnik jest zobowiązany do poinformowania urzędu skarbowego o każdej zmianie adresu, nie tylko w trakcie toczącego się postępowania – jak twierdzi Skarżąca. Obowiązek ten wynika z przepisów ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2004 r. Nr 269, poz. 2681 ze zm.). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej Skarżąca nie spełniła wymogu, o którym mowa w art. 162 § 1 O.p. W konsekwencji odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła rażące naruszenie: - art. 146 § 1 O.p. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że miała obowiązek powiadamiania organu o zmianie swego adresu zamieszkania w sytuacji, gdy nie została powiadomiona o wszczęciu wobec niej postępowania podatkowego z urzędu; - art. 121 § 1 i art. 148 § 1 O.p. poprzez nieuwzględnienie zasady, że organ podatkowy powinien dołożyć szczególnej staranności podczas dokonywania doręczeń decyzji orzekającej odpowiedzialność za zobowiązanie podatkowe osoby trzeciej w sytuacji, gdy osoba trzecia nie miała innej możliwości uzyskania informacji o wydaniu decyzji. Zdaniem Skarżącej uprawdopodobniła ona brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Uprawdopodobnienie to polegało na wskazaniu, że decyzja nie została jej doręczona w sposób określony w art. 148 O.p., tj. na prawidłowy adres zamieszkania. Od 21 maja 2004 r. (a więc również w dacie doręczania decyzji) adresem tym był L., ul. W.. Skarżąca podkreśliła ponadto, że decyzja określająca jej odpowiedzialność za zobowiązania spółki została wydana w okresie, kiedy nie była ona już członkiem zarządu i wysłana na adres wskazany w dokumentacji podatkowej spółki. W ocenie Skarżącej termin "uprawdopodobnienie", którym posługuje się ustawodawca w art. 162 § 1 O.p. oznacza, że strona nie musi przeprowadzać dowodu na daną okoliczność – jak sugeruje to organ w zaskarżonym postanowieniu. W niniejszej sprawie brak winy Skarżącej został co najmniej uprawdopodobniony poprzez wskazanie, że przesyłka została wysłana na nieaktualny adres. Obowiązek ustalenia prawidłowego miejsca zamieszkania Skarżącej w postępowaniu wszczętym z urzędu leżał – jej zdaniem – po stronie organu. Twierdzenia zawarte w treści zaskarżonego postanowienia, iż strona ma obowiązek zawiadamiać organ o zmianie adresu, byłyby zasadne, gdyby przez wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. wszczęto postępowanie podatkowe i strona zostałaby o tym fakcie skutecznie zawiadomiona. Wówczas prawidłowe byłoby twierdzenie, że Skarżąca nie zastosowała się do normy zawartej w art. 146 § 1 O.p. i nie zawiadomiła organu o zmianie swojego adresu. Ponieważ jednak w niniejszej sprawie Skarżąca nie miała żadnej wiedzy co do wszczętego postępowania podatkowego w celu ustalenia jej odpowiedzialności za zobowiązania spółki, nie miała obowiązku stosować się do normy zawartej w art. 146 § 1 O.p. Na potwierdzenie swojego stanowiska Skarżąca powołała się na wyroki sądów administracyjnych. Zdaniem Skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu swojego stanowiska nie uwzględnił również zasady wyrażonej w art. 121 § 1 O.p., zgodnie z którym postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Za niezasadne Skarżąca uznała ponadto powoływanie się przez organ na przepisy ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, z uwagi na uregulowanie kwestii obowiązku podatnika do informowania organu o zmianie adresu w postępowaniu podatkowym w rozdziale 5 O.p., która stanowi w tym zakresie lex specialis w stosunku do ogólnych zasad wyrażonych w ww. ustawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z dnia 17 sierpnia 2009 r. pełnomocnik Skarżącej dodatkowo zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 150 O.p. Wskazał, iż w przypadku braku możliwości doręczenia pisma bezpośrednio adresatowi pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. (art. 149 § 1 O.p.) Dopiero w razie niemożności doręczenia pisma w powyższy sposób można stosować tryb doręczenia określony w art. 150 O.p., tj. zastosować metodę tzw. podwójnego awiza. Z powyższego wynika, iż w razie nieobecności adresata w miejscu zamieszkania osoba doręczająca powinna czynić starania doręczenia pisma dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu. Jeśli osoby te nie podejmą się doręczenia dopiero wówczas można skorzystać z trybu wskazanego w art. 150 O.p. Z akt sprawy nie wynika, że organ doręczający podjął próbę doręczenia dorosłym domownikom lub sąsiadowi Skarżącej. Okoliczności sprawy wskazują natomiast, że takie doręczenie było zasadne i możliwe. W okresie od września 2003 r. do kwietnia 2004 r. Skarżąca była w ciąży. Ciąża ta była ciążą zagrożoną, w związku z czym Skarżąca kilkukrotnie przebywała w szpitalu. Okres pobytu w szpitalu przypada m.in. na okres kiedy awizowano postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2003 r. W tym czasie w domu przy ul. B. w W. przebywał mąż Skarżącej oraz jej rodzice. Akta sprawy nie zawierają dokumentów, z których wynika, że podjęto próbę doręczenia ww. postanowienia wskazanym osobom lub że osoby te uchyliły się od przyjęcia tego pisma. W trakcie postępowania w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia odwołania sprawa ta nie została wyjaśniona. Ponadto pełnomocnik Skarżącej wskazał, że od 21 maja 2005 r. Skarżąca na stałe mieszkała w L., przy ul. W.. Co prawda nie dopełniła ona obowiązków wynikających z ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, jednak postanowienie o odmowie przywrócenia terminu w sposób nadmierny sankcjonuje to zachowanie, pozbawiając podatnika prawa do ponownej merytorycznej kontroli decyzji wymiarowej. Analiza systemowa przepisów ww. ustawy prowadzi do wniosku, iż jej celem jest porządkowanie kwestii ewidencyjnych a nie realizacja funkcji represyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. określającej wysokość zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług powstałej w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przez "E." sp. z o.o. oraz orzekającej o odpowiedzialności Skarżącej za te zaległości, Skarżąca jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania wskazała na nieprawidłowości w doręczeniu jej ww. decyzji, z czego wywodziła, iż decyzja ta nie została jej doręczona. Słusznie zatem Dyrektor Izby Skarbowej przede wszystkim poddał ocenie prawidłowość doręczenia ww. decyzji. Jeśli bowiem decyzja nie zostanie prawidłowo doręczona, nie wchodzi ona do obiegu prawnego (art. 212 O.p.) i tym samym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania jest bezprzedmiotowy. Przywrócenie terminu możliwe jest jedynie w odniesieniu do pism doręczonych w sposób niebudzący wątpliwości. Jedynie stwierdzenie, że pismo zostało doręczone prawidłowo pozwala na procedowanie w kwestii przywrócenia terminu. Dlatego ocena prawidłowości doręczenia decyzji (pisma) jest kwestią wstępną w stosunku do podjęcia czynności zmierzających do analizy przesłanek wynikających z art. 162 Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo uznał, iż ww. decyzja została skutecznie doręczona Skarżącej w trybie art. 150 § 2 O.p., aczkolwiek organ nie wziął pod uwagę wszystkich istniejących dowodów wskazujących na prawidłowość doręczenia tej decyzji. Sąd działając na podstawie art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej: p.p.s.a.) uwzględnił materiał dowodowy zgromadzony przez organy podatkowe w toku całego toczącego się przed nimi postępowania. Ponieważ Skarżąca kwestionowała prawidłowość doręczenia decyzji na adres ul. B., [...] W., zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy rzeczywiście skierowanie przez organ podatkowy korespondencji na ten adres było prawidłowe. W materiale dowodowym znajduje się pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 5 kwietnia 2005 r., wystosowane w związku z art. 200 O.p., informujące Skarżącą o możliwości wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania w przedmiocie orzeczenia o jej odpowiedzialności za zaległości spółki z o.o. E. w podatku od towarów i usług, które zostało skierowane na adres ul. B., [...] W.. Pismo to Skarżąca odebrała osobiście w dniu 13 kwietnia 2005 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Potwierdzenie odbioru przez Skarżącą ww. pisma wpłynęło do Urzędu Skarbowego w dniu 20 kwietnia 2005 r. (stempel na potwierdzeniu odbioru), czyli przed wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. w przedmiocie określenia zaległości w podatku od towarów i usług i orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącej za te zaległości. Odebranie przez Skarżącą pisma z dnia 5 kwietnia 2005 r., po pierwsze, obala twierdzenie Skarżącej, iż nie wiedziała o toczącym się wobec niej postępowaniu podatkowym, jasno z niego bowiem wynika w ramach jakiego postępowania został zebrany materiał dowodowy, z którym Skarżąca mogła się zapoznać. Po drugie, zważywszy na informacje jakimi dysponował organ podatkowy, osobisty odbiór ww. pisma dawał mu podstawy, by uznać, że adres do korespondencji jest właściwy. Po trzecie, Skarżąca wiedząc o toczącym się postępowaniu nie zakwestionowała prawidłowości wysyłania do niej korespondencji na wyżej wskazany adres, czyli nie dopełniła obowiązku, o którym mowa w art. 146 § 1 O.p. Przepis ten stanowi, iż w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o każdej zmianie swego adresu. Poza tym w aktach sprawy znajduje się pismo Skarżącej z dnia 29 kwietnia 2005 r. stanowiące odpowiedź na ww. pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 5 kwietnia 2005 r., w którym Skarżąca wskazała w nim swój adres: ul. B., [...] W.. Wprawdzie pismo to wpłynęło do Urzędu po wydaniu ww. decyzji, jednak obala ono twierdzenie Skarżącej, iż adres ten nie był właściwy do korespondencji, skoro sama właśnie ten adres wskazała. Co więcej, w piśmie procesowym Pełnomocnik Skarżącej poinformowała, że pod ww. adresem Skarżąca zamieszkiwała wraz z mężem i rodzicami. Nie był to zatem wyłącznie adres siedziby spółki z o.o "E." jak można było wywieźć z pism Skarżącej, szczególnie z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, w którym Skarżąca utrzymywała, że adres Spółki od początku 2003 r. przestał być dla niej adresem do doręczeń. Co najmniej więc do wskazanej w skardze daty 21 maj 2004 r., adres ul. B., [...] W. był adresem zamieszkania Skarżącej (wskazuje na to materiał dowodowy). To z kolei oznacza, że postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego wobec Skarżącej zostało skierowane na właściwy adres. Prawidłowość doręczenia tego postanowienia nie podlega kontroli Sądu w ramach niniejszego postępowania, czego zdaje się oczekiwać pełnomocnik Skarżącej, czyniąc na ten temat rozważania w piśmie procesowym. W niniejszej sprawie kontroli podlega prawidłowość odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a nie prawidłowość prowadzenia postępowania podatkowego. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym stanowisko Skarżącej, według którego nie miała wiedzy o toczącym się wobec niej postępowaniu podatkowym oraz o nieprawidłowości polegającej na skierowaniu ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. na adres ul. B., [...] W.. Podnieść też trzeba, że Skarżąca adres ten, jak słuszne zauważył Dyrektor Izby Skarbowej, podała w formularzu NIP-3 złożonym w Urzędzie Skarbowym W. w dniu 25 sierpnia 2003 r. Aczkolwiek Sąd podziela stanowisko pełnomocnika Skarżącej, iż celem ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników nie jest funkcja represyjna, to jednak w realiach niniejszej sprawy ów formularz NIP-3 mógł być wzięty pod uwagę jako jeden z dowodów na okoliczność ustalenia adresu Skarżącej. Zdaniem Sądu, niedochowanie obowiązku wynikającego z tej ustawy nie powinno rodzić konsekwencji w postępowaniu podatkowym. Takie konsekwencje nie wynikają z żadnego przepisu prawa, zaś postępowanie podatkowe determinują reguły wynikające z Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy oczywiście może skorzystać z adresu podanego w NIP-3, ale nie powinny być to jedyne działania mające na celu ustalenie prawidłowego adresu podatnika. Jeżeli okoliczności sprawy wskazują, iż adres ujawniony w NIP-3 może być nieaktualny, organ powinien podjąć wszelkie niezbędne działania w celu ustalenia prawidłowego adresu. Trzeba mieć bowiem na względzie, iż prawidłowość doręczenia np. postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego decyduje nie tylko o skuteczności wszczęcia tego postępowania, ale również umożliwia podatnikowi uzyskanie wiedzy o toczącym się wobec niego postępowaniu i daje możliwość czynnego uczestnictwa w tym postępowaniu, co z kolei może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów dołożenie należytej staranności w ustaleniu właściwego adresu jest szczególnie ważne. Wprawdzie w niniejszej sprawie organ podatkowy bazował na NIP-3 jako zasadniczym dowodzie, niemniej jednak wynik sprawy jest prawidłowy. Sąd uznał, iż skoro istnieją w aktach rozpoznanej sprawy inne dowody niż NIP-3, które zaświadczają o prawidłowości skierowania ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. na adres ul. B., [...] W., niezasadne jest eliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Sąd poddał ocenie, czy przy doręczaniu decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. został dochowany tryb przewidziany w art. 150 O.p. Przepis ten w § 1 stanowi, iż w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149: 1) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę, 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Według postanowień § 1a adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. Zgodnie zaś z treścią § 2 zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia odbioru ww. decyzji wynika, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi lub pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi albo dozorcy domu, który podjął się oddania pisma adresatowi, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP, o czym pozostawiono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Na potwierdzeniu odbioru znajduje się też adnotacja "Mieszkanie zamknięte". Przesyłkę awizowano dwukrotnie, raz w dniu 5 maja 2005 r., drugi raz 12 maja 2005 r. Przesyłka została zwrócona do Urzędu Skarbowego w dniu 20 maja 2005 r. z adnotacją "Zwrot po upływie terminu podjęcia". Zatem tryb określony w przytoczonym art. 150 O.p. został dochowany, co oznacza, iż decyzja została skutecznie doręczona w tzw. trybie zastępczym. Wobec ustalenia, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] kwietnia 2005 r. została doręczona prawidłowo, stwierdzić pozostaje, iż w niniejszej sprawie dopuszczalne było złożenie i rozpatrzenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art. 162 § 1 O.p. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. W niniejszej sprawie, jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej, Skarżąca nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Jedyną przyczyną uchybienia terminu do wniesienia odwołania wskazaną przez Skarżącą było nieprawidłowe, w jej ocenie, doręczenie decyzji. Tymczasem, jak już wyjaśniono, wniosek o przywrócenie terminu opiera się na założeniu, że decyzja, od której wniesiono odwołanie została skutecznie doręczona i że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez winy strony. Wobec nieuprawdopodobnienia przez Skarżącą braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania, organ podatkowy zasadnie odmówił przywrócenia tego terminu. W świetle powyższego zarzuty skargi należy uznać za niezasadne. Organ nie tylko nie dopuścił się rażącego naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa, ale też nie naruszył ich w stopniu mogącym mieć wpływ na wynika sprawy. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.