III SA/Wa 200/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku V. Sp. z o.o. z siedzibą W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi V. Sp. z o.o. z siedzibą W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2006 r. postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych W dniu 24 lutego 2011 r. adw. A. C. pełnomocnik V. Sp. z o.o. z siedzibą W. (dalej Skarżąca) nadał przesyłkę zawierającą wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżącej, podpisany przez Prezesa Zarządu Skarżącej Spółki K. D. We wniosku, uzupełnionym pismem z 12 maja 2011 r. wskazano, że Skarżąca nie prowadzi już żadnej działalności gospodarczej i nie posiada żadnego majątku, w tym środków trwałych. Posiadała w kasie na koniec 2009 r. kwotę 4000,00 zł, a w chwili obecnej nie posiada żadnego majątku. Ponadto Skarżąca wskazała, że w 2009 r. poniosła stratę w wysokości 46.000 zł, w 2010 r. firma nie prowadziła już działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże ona że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Przez pojęcie "środki" należy rozumieć środki finansowe gromadzone na rachunkach bankowych, a także wartość środków trwałych. Należy podkreślić, iż ogólną zasadą postępowania przed sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez strony kosztów sądowych. Jest to obowiązek strony. Przyznanie prawa pomocy jest instytucją wyjątkową, której stosowanie jest uzależnione od spełnienia ww. przesłanki. Tylko zupełny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Sąd, oceniając zasadność wniosku winien zatem ocenić, czy i jakimi środkami finansowymi bądź majątkiem strona dysponuje i porównać wysokość tych środków z wysokością kosztów, jakie strona winna ponieść na tym etapie postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2005 r. sygn. akt II FZ 620/05 niepublikowane). Skarżąca jak wynika z akt, korzystała już w sprawie z prawa pomocy, bowiem była zwolniona od uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy z 24 lutego 2011 r. Skarżącą podniosła, że nie posiada żadnego majątku, jak również nie posiada środków trwałych. Nie prowadzi ponadto działalności gospodarczej. Sąd z ww. przyczyn uznał, że Skarżąca wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca nie jest w stanie zgromadzić dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów sądowych. W świetle art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. zwolnienie od kosztów sądowych uzasadnia brak jakichkolwiek środków, które strona mogłaby przeznaczyć na opłaty sądowe. Zasadne było zatem wydanie przez Sąd, na mocy art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. postanowienia zawartego w sentencji.