III SA/Wa 2001/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr[...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku akcyzowym postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z 10 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. L.na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości w podatku akcyzowym. Sąd wskazał, że skarga została wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 6 czerwca 2011 r. Przy piśmie z dnia 10 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał przedmiotową skargę do Dyrektora Izby Celnej w W.. Sąd uznał, że za datę wniesienia skargi należy przyjąć dzień przekazania skargi Dyrektorowi Izby Celnej w W., a to oznacza, iż Skarżący wniósł skargą z uchybieniem 30-dniowego terminu. Powyższe postanowienie zostało doręczone Skarżącemu 23 listopada 2011 r. Skarżący pismem z 13 grudnia 2011 r. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wyjaśnił, że przez nieszczęśliwy zbieg okoliczności uchybił terminowi do wniesienia skargi. W jego opinii, nie jest jego winą, iż list zawierający przedmiotową skargę, wysłany przesyłką priorytetową bezpośrednio do tutejszego Sądu, pokonywał odległość 160 km przez trzy dni. Gdyby Poczta Polska dostarczyła list zgodnie z zasadami doręczania listów priorytetowych, to w tym samym dniu lub dniu następnym skarga mogłaby dotrzeć z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Izby Celnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 tej ustawy, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z treści wyżej przytoczonych uregulowań wynika, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Natomiast, zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa, brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Biorąc pod uwagę, iż o braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.), to za takie nie można uznać okoliczności podawanych we wniosku o przywrócenie terminu. Należy zauważyć, że w decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. (doręczonej 9 maja 2011 r.) Skarżący został pouczony w sposób prawidłowy, iż w przypadku uznania decyzji za niezgodną z prawem przysługuje mu prawo wniesienia skargi, w terminie 30 dni od daty jej doręczenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w W.. W ocenie Sądu, powyższe pouczenie jest jednoznaczne i nie może pozostawiać wątpliwości, co do właściwego sposobu wniesienia skargi. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Wręcz przeciwnie, wyeksponował własne zachowanie noszące cechy niedbalstwa, polegające na niedokładnym zapoznaniu się z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy, okoliczności wskazane we wniosku, związane z trybem dostarczania przesyłek przez Pocztę Polską, w żaden sposób nie wskazują na brak winy Skarżącego w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi. Tym samym w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły okoliczności, których przy dołożeniu należytej staranności w zakresie przestrzegania terminowości czynności procesowych nie można było przezwyciężyć. Uznając, że niedochowanie przez Skarżącego terminu do złożenia skargi nie jest następstwem okoliczności od niego niezależnych, Sąd uznał, iż nie wystąpiły przesłanki uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu i w konsekwencji - na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 3 i 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - postanowił jak w sentencji.