III SA/Wa 2009/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Marek Krawczak, Protokolant starszy referent Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2015 r. sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień, czerwiec, lipiec 2008 r. oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wszczął wobec S.W. (dalej Skarżący) postępowanie w sprawie orzeczenia o jego odpowiedzialności za zaległości Spółki H. w podatku od towarów i usług za 04,06,07/2008 r. w łącznej wysokości 86.216,00 zł. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. orzekł o solidarnej ze Spółką PPUH H. odpowiedzialności Skarżącego za zaległości tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług: 1) za 04/2008r. w kwocie należności głównej 85.146,00 zł, odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie 57.868,00 zł i koszty egzekucyjne w wysokości 7.290,10 zł, 2) za 06/2008r. w kwocie należności głównej 630,00 zł, odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie 413,00 zł i koszty egzekucyjne w wysokości 52,30 zł, 3) za 07/2008r. w kwocie należności głównej 440,00 zł, odsetki za zwłokę od tej zaległości w kwocie 283,00 zł i koszty egzekucyjne w wysokości 36,70 zł. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania podatkowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niesłusznym uznaniu, że w okresie powstania zaległości podatkowych Skarżący pozostawał prezesem zarządu Spółki H. i może zostać uznany za solidarnie zobowiązanego wraz ze Spółką, 2) naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Ordynacja podatkowa poprzez nieuwzględnienie, że niezgłoszenie wniosku o upadłość Spółki H. nastąpiło bez winy Skarżącego, z uwagi na fakt jego rezygnacji z funkcji prezesa zarządu, 3) naruszenie przepisów procesowych polegające na niewskazaniu, kiedy dokładnie, tj. w jakim dniu wystąpiły okoliczności uzasadniające wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki H. . Do odwołania dołączył pismo z dnia 12 maja 2008r., skierowane do Zgromadzenia Udziałowców H. Sp. z o.o., w którym wskazał, iż w związku z brakiem możliwości realizacji swoich obowiązków oraz brakiem realizacji zobowiązań Spółki wobec Skarbu Państwa, ZUS i innych kontrahentów składa rezygnację z pełnionej funkcji. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, iż zaległości podatkowe, za które orzeczona została odpowiedzialność Skarżącego jako osoby trzeciej, wynikają z nieuregulowania przez Spółkę H. należnych kwot podatku od towarów i usług wykazanych w deklaracjach VAT-7 za 04,06,07/2008r., złożonych przez Spółkę do [...] Urzędu Skarbowego W. . Na powyższe zaległości zostały wystawione następujące tytuły wykonawcze: 1) [...] z dnia [...].12.2011r. na zaległość za 04/2008r., 2) [...] z dnia [...] .12.2010r. na zaległość za 06/2008r., 3) [..] z dnia [...] .12.2011r. na zaległość za 07/2008r. Ww. tytuły wykonawcze zostały doręczone zobowiązanej Spółce w dniu 11 stycznia 2012r. w trybie art. 44 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.). Zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.). W świetle powyższego organ uznał, iż w dacie doręczenia zobowiązanej Spółce ww. tytułów wykonawczych doszło do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Organ zaznaczył, iż postępowanie w sprawie odpowiedzialności Skarżącego, jako osoby trzeciej za zaległości wynikające z ww. deklaracji, wszczęte postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. doręczonym Stronie w dniu 9 grudnia 2013 r. W związku z tym stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie spełniony został warunek określony w art. 108 § 2 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem przed wszczęciem postępowania w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne do pierwotnego dłużnika, Spółki H. . Organ podniósł, iż w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku Spółki H. na podstawie wskazanych powyżej tytułów wykonawczych, zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. dokonano skutecznego zajęcia rachunku bankowego w [...] S.A., obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 04,06,07/2008r. Zawiadomienie zostało doręczone do Banku w dniu 23 grudnia 2011r. O zastosowaniu środka egzekucyjnego Spółka została powiadomiona w dniu 11 stycznia 2012 r., poprzez doręczenie ww. zawiadomienia, w trybie art. 44 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy stwierdził należy, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań Spółki H. w podatku od towarów i usług za 04,06,07/2008 r. został przerwany w dniu 23 grudnia 2011 r., zaś nowy termin przedawnienia tych zobowiązań nastąpi nie wcześniej niż z dniem 23.12.2016 r. w związku z powyższym Organ stwierdził, iż do chwili obecnej zobowiązania te nie uległy przedawnieniu i pozostają wymagalne. Organ wskazał, iż uchwałą Nr 2 Zgromadzenia Wspólników Spółki H. z dnia [...] listopada 2005 r, z dniem [...] .11.2005 r. Skarżący został powołany na stanowisko prezesa zarządu tej Spółki. Zarządzeniem Sądu Rejonowego dla W. w W. Sąd Gospodarczy Krajowy Rejestr Sądowy z dnia [...] .01.2013 r. sygn. [...] Skarżący został wykreślony z KRS jako prezes zarządu Spółki H. . W uzasadnieniu zarządzenia Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia [...] lipca 2008 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla W. w W. skazał Skarżącego za przestępstwo z art. 205 § 1 kodeksu karnego (obecnie art. 286). Orzeczenie uprawomocniło się 15.05.2009 r. Zaznaczył, iż zgodnie z art. 18 § 2 i 3 ustawy Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1030) osoba skazana prawomocnym wyrokiem za ww. przestępstwo, nie może być członkiem zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej albo likwidatorem, a zakaz ten ustaje z upływem piątego roku od dnia uprawomocnienia się wyroku skazującego, jednakże nie może zakończyć się wcześniej niż z upływem trzech lat od dnia zakończenia okresu odbywania kary. W świetle powyższego uznał, że z dniem [...] maja 2009 r. Skarżący utracił prawo pełnienia funkcji członka zarządu Spółki H. . Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż w zaskarżonej decyzji organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że Skarżący był członkiem zarządu Spółki H. od [...].12.2007 r. do [...] .01.2013 r., co wynika bezpośrednio z zapisów w rejestrze przedsiębiorców [...] , natomiast z akt sprawy wynika, że rzeczywisty okres sprawowania tej funkcji trwał od [...] listopada 2005 r. do [...] maja 2009 r. Zobowiązania Spółki H. z tytułu podatku od towarów i usług za 04,06,07/2008r. powstały z mocy prawa, zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania. Tak więc zobowiązania te powstały w okresie od kwietnia do lipca 2008 r. Organ uznał, iż pomimo różnicy w ustaleniach dotyczących terminu pełnienia przez Skarżącego funkcji członka zarządu Spółki H. , dokonanych przez organ podatkowy pierwszej instancji i przez organ odwoławczy, daty wykazane powyżej wskazują, że w okresie powstania zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za 04,06,07/2008 r. bezspornie był on członkiem zarządu tej Spółki. W związku z tym stwierdził, że dokonano prawidłowych ustaleń w zakresie pierwszej z pozytywnych przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu, o której mowa w art. 116 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2008 r. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dowodu przedstawionego przez Stronę nie wynika, że w dniu [...] maja 2008 r. doszło do złożenia przez Skarżącego skutecznej rezygnacji z funkcji członka zarządu Spółki H. . Organ zaznaczył, iż na przywołanym piśmie widnieje potwierdzenie wpływu pisma do E. Sp. z o.o., ul. [...] , [...] W. z nieczytelnym podpisem oraz bez wskazania daty wpływu. Według organu na podstawie znajdującego się w aktach sprawy pełnego odpisu KRS Nr [...] , prowadzonego dla Spółki H. nie można stwierdzić, że Spółka E. kiedykolwiek była wspólnikiem tej Spółki lub była z nią powiązana w inny sposób. Organ zauważył, iż wprawdzie w dniu 02.07.2008 r. sporządzony został plan połączenia Spółek E. i H. , jednakże brak jest informacji w sprawie realizacji tego planu, natomiast według wpisu Nr 5 we wskazanym KRS od dnia 27.12.2007 r. jedynym wspólnikiem tej Spółki jest P. Sp. z o.o. W świetle powyższego w niniejszej sprawie Organ uznał, iż brak jest dowodów na doręczenie właściwym organom Spółki pisma z dnia 12.05.2008 r., tym samym brak jest dowodów na skuteczne złożenie rezygnacji Pana S. W. z pełnionej funkcji. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie bezspornie wskazuje, iż Strona funkcję członka zarządu wykonywała faktycznie również po [...] .05.2008 r., tj. po dacie wskazanej jako dzień złożenia rezygnacji. Powyższe potwierdza np. bilans i rachunek zysków i strat stan na dzień 02.07.2008 r., na którym widnieje podpis z imienną pieczątką o treści "Prezes zarządu S.W. ". Zaważył również, że wspomniany plan połączenia Spółek H. i E. z dnia [...] .07.2008r" sygnowany został przez Skarżącego, jako osobę reprezentującą zarząd spółki przejmowanej - PPUH H. Sp. z o.o. Skarżący występował także jako osoba uprawniona do reprezentowania Spółki przed Sądem Rejonowym dla W. [...] Wydział Gospodarczy KRS, o czym świadczy pismo z dnia 03.10.2008r., pod którym widnieje podpis prezesa zarządu - Skarżącego. W związku z powyższym stwierdził, że Skarżący korzystał w pełni z uprawnień członka Zarządu, reprezentował Spółkę wobec organów administracji, a także wobec kontrahenta w procesie zmian własnościowych. W ocenie Organu brak jest uzasadnienia do uznania, że mandat członka zarządu Skarżącego wygasł wskutek złożenia rezygnacji w dniu [...] .05.2008 r., Organ podniósł, iż zaległości Spółki H. z tytułu podatku od towarów i usług za 04,06,07/2008 r. zostały objęte tytułami wykonawczymi Nr SM [...] , SM [...] , SM [...] . W oparciu o ww. tytuły wykonawcze dokonano szeregu czynności zmierzających do zidentyfikowania majątku Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych. Zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego z dnia 19.01.2011 r. podjęto próbę zajęcia rachunku bankowego w [...] w K. . Pismem z dnia 26.01.2011 r. Bank poinformował, że nie prowadzi rachunku dla zobowiązanej Spółki. Następnie zawiadomieniami z dnia 19.12.2011r. podjęto próbę zajęcia rachunków bankowych w kolejnych bankach: [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A., [...] S.A[...] S.A., [...] S.A., oraz w [...] S.A. W odpowiedzi na powyższe jedynie [...] S.A. pismem z dnia 02.01.2012 r. potwierdził prowadzenie rachunku dla Spółki H. , ale z uwagi na zbieg egzekucji istnieje przeszkoda w realizacji tego zajęcia. Ponadto wnioskiem z dnia 29.03.2011r. oraz z dnia 6.08.2013r. wystąpiono do MSWiA o udzielenie informacji czy Spółka figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Pismem z dnia 27.04.2011r. uzyskano informację, że Spółka jest posiadaczem samochodu [...] rok prod. 1994, natomiast pismem z dnia 29.03.2013r. stwierdzono, że Spółka nie figuruje w rejestrze. Ponadto w wyniku wizji lokalnej przeprowadzonej pod adresem siedziby Spółki w W. , ul. [...] przez pracowników Działu Kontroli Podatkowej ustalono, że Spółka H. nie przebywa pod wskazanym adresem siedziby, jak również nie prowadzi tam działalności gospodarczej. Organ wskazał również, iż w stosunku do majątku Spółki H.. prowadzone były sądowe postępowania egzekucyjne przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. w W. – M. B. (sygn. [...] ) oraz Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla W. – A. K. (sygn. akt [...] ). Ww. postępowania zostały umorzone. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, że z uwagi na fakt, iż z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych, Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla W. , postanowieniem z dnia [...] .04.2011r. sygn. akt [...] umorzył prowadzoną przeciwko Spółce egzekucję. Powyższe zostało potwierdzone wpisem nr 6 w KRS nr [...] . Wobec powyższego Dyrektora Izby Skarbowej w W. , uznał za bezsporne, że Spółka nie posiada majątku, z którego egzekucja pozwoliłaby na zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki, a zatem Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. zasadnie przyjął w zaskarżonej decyzji, iż w niniejszej sprawie została spełniona druga z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu, jaką jest całkowita bezskuteczność egzekucji z majątku podatnika (spółki). Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odniesieniu do przesłanek egzoneracyjnych wskazał, iż organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji oceny kondycji finansowej Spółki H. . W oparciu o dane zawarte w sprawozdaniu finansowym, według stanu na dzień 02.07.2008r. stwierdzono, że zarówno na dzień 01.01.2008r., jak i na 02.07.2008r. wysokość zobowiązań Spółki przekraczała wartość jej majątku. Ponadto stwierdzono, że strata na 01.01.2008r. wynosiła 1.563.325,26 zł, zaś na dzień 02.07.2008r. 1.275.025,32 zł, a 50% kapitału Spółki (kapitału zapasowego, rezerwowego i zakładowego) wynosi 211.950,59 zł, co oznacza, że wysokość niepokrytej straty z lat poprzedzających 2008r., łącznie z wynikiem finansowym za 2008r. znacznie przekraczała 50% wartości kapitału zarejestrowanego. Organ wskazał, że poziom wskaźników ekonomicznych dla Spółki H. był w zasadzie na bezpiecznym poziomie, chociaż zadłużenie Spółki H. znajdowało się poniżej bezpiecznej wartości wskaźnika. Podniósł, że Spółka H. zalega z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za pracowników za okresy 07-08/2003 r., 03,12/2005 r., 03-06,09,12/2006 r. i 01-08/2007 r. Ostatni dokument rozliczeniowy złożono za 08/2007 r., a Spółka nie dopełniła obowiązku wyrejestrowania z ubezpieczeń. Mając na względzie ustalenia w powyższym zakresie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. stwierdził ogólnie, że okoliczności uzasadniające wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości Spółki H. wystąpiły w 2008 r., a więc w okresie, kiedy Skarżący był prezesem zarządu Spółki H. . Dyrektor Izby Skarbowej w W. podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w powyższym zakresie. Ponadto zaznaczył, iż pomimo dobrego poziomu wskaźników ekonomicznych, na co wskazał Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. w zaskarżonej decyzji, sytuacja ekonomiczna Spółki H. w rzeczywistości nie była korzystna. Z danych zawartych w bilansie na 01.01.2008r. i 02.07.2008r. wynika, że Spółka posiadała ujemny kapitał własny, który na koniec 2007r. wynosił - 851.124,15 zł, zaś na dzień 02.07.2008r. już - 1.139.424,9 zł. Organ podniósł, iż ujemny kapitał oznacza zagrożenie kontynuacji działalności spółki, może również doprowadzić do niewypłacalności spółki. W świetle powyższego, precyzując ustalenia organu pierwszej instancji w zakresie momentu zaistnienia przesłanek upadłościowych Spółki H. , w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. Spółka stała się niewypłacalna najpóźniej w styczniu 2008 r. Organ zaznaczył, iż zgodnie z art. 21 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze, w terminie 14 dni od tego momentu, zarząd Spółki zobowiązany był wystąpić z wnioskiem o upadłość, czego nie uczynił. Za znamienny uznał fakt, iż sam Skarżący doszedł do wniosku, że istnieją podstawy do ogłoszenia upadłości Spółki, na co zwrócił uwagę w pismach datowanych na 27.03.2008 r. i 22.04.2008 r., skierowanych do Zgromadzenia Udziałowców H. Sp. z o.o. W pismach tych Strona wskazała, że sytuacja finansowa Spółki jest trudna. Spółka zaprzestała regulowania zobowiązań wobec Skarbu Państwa, ZUS i innych kontrahentów. Z uwagi na powyższe Skarżący wnosił "o przekazanie środków na sporządzenie wniosku o ogłoszenie upadłości". Zauważył jednak, że przyjęcie powyższych pism, podobnie jak rezygnacji z funkcji prezesa zarządu z dnia [...] .05.2008 r., zostało potwierdzone przez Spółkę E. , która nie była udziałowcem w Spółce H. . Tym samym Organ odwoławczy stwierdził, iż działania Skarżącego nie były skierowane do właściwego organu Spółki, który mógłby mieć wpływ na zasilenie budżetu Spółki H. . Pomimo to zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej treść przywołanych pism bezspornie potwierdza, że na koniec marca 2008 r. Skarżący posiadał wiedzę o sytuacji finansowej Spółki H. , która była na tyle zła, że Spółka nawet nie dysponowała środkami pieniężnymi na sporządzenie wniosku o upadłość. Z bilansu Spółki na 01.01.2008 r. wynika, że Spółka dysponowała środkami pieniężnymi zarówno w kasie jaki na rachunkach bankowych zaledwie w wysokości 215,39 zł i stan ten nie uległ zmianie na dzień 02.07.2008 r. W konsekwencji stwierdził, że stan niewypłacalności Spółki z pewnością zaistniał jeszcze przed wystąpieniem Skarżącego, w marcu 2008 r., z wnioskiem o dofinansowanie Spółki. Podsumowując Organ stwierdził, że w przypadku Spółki H. wystąpiły obydwie przesłanki o których mowa w art. 11 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w styczniu 2008 r. Spółka była niewypłacalna, ponieważ w tym okresie wartość zobowiązań przekraczała wysokość jej majątku, co wynika wprost ze wskazanego powyżej sprawozdania finansowego. Ponadto Spółka nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań, nie tylko podatkowych, ale również wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i innych kontrahentów, na co wskazuje sam Skarżący jak i informacje dotyczące egzekucji prowadzonych przez Komorników Sądowych. Organ zauważył, iż do czasu uprawomocnienia się orzeczenia Sądu Rejonowego z dnia [...] .07.2008 r. sygn. akt [...] , tj. do dnia [...]05.2009 r. Skarżący jako członek zarządu, był umocowany do reprezentowania Spółki H. , w tym również do zgłoszenia wniosku o jej upadłość. Według Organu skoro okoliczności skutkujące koniecznością zgłoszenia wniosku o upadłość zaistniały już w styczniu 2008 r., a mimo to Skarżący do końca sprawowania funkcji w zarządzie Spółki H. (do 15.05.2009r.) nie wystąpił ze stosownym wnioskiem, nie można mówić o braku jego winy w niedopełnieniu tej czynności. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił także, iż Skarżący zarówno w toku postępowania przed Organem pierwszej instancji, jak i przed organem odwoławczym nie przedstawił mienia, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 § 2 i art. 202 § 4 Kodeksu spółek handlowych, 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niesłusznym uznaniu, iż w okresie powstania zaległości podatkowych pozostawał Prezesem Zarządu i może zostać uznany za solidarnie zobowiązanego wraz ze spółką H. Sp. z o.o., 3. naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy, a to z uwagi na rezygnację z funkcji Prezesa Zarządu spółki H. Sp. z o.o.,  4. naruszenie przepisów procesowych polegające na niewskazaniu, kiedy dokładnie, tj. w jakim konkretnie dniu wystąpiły okoliczności uzasadniające wystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki H. Sp. z o.o. W uzasadnieniu wskazał, iż w dniu 12.05.2008 r. złożył rezygnację z funkcji prezesa zarządu, zatem w okresie powstania zaległości podatkowych nie był członkiem zarządu tej Spółki. Skarżący podkreślił, iż na podstawie przepisów art. 202 §4 ksh złożył oświadczenie woli, które spowodowało wygaśnięcie jego mandatu. W związku z powyższym, to spółka powinna wystąpić z odpowiednim wnioskiem o zmianę wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym. Skarżący nie zna przyczyn braku takiego wniosku. Zatem, już z tego tylko względu decyzja orzekająca o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki H. sp. z o.o. jest wadliwa i powinna zostać uchylona, a postępowanie umorzone. Ponadto Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 18 § 1 kodeksu spółek handlowych i z wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. z dnia [...] .07.2008 r. nie mógł skutecznie pełnić funkcji w organach Spółki, dlatego nie ponosi solidarnej odpowiedzialności za zaległości Spółki. W ocenie Skarżącego powyższe koresponduje z zarzutem naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 lit. b ustawy Ordynacja podatkowa, bowiem skoro nie miał on legitymacji do pełnienia obowiązków członka zarządu PPUH H. nie mógł skutecznie złożyć wniosku o upadłość tej Spółki. Skarżący wskazał, iż zarząd spółki był jednoosobowy. Jako jedyny jego członek nie mógł zatem - ze względu na utratę zdolności do pełnienia tej funkcji w wyniku uprawomocnienia się wyroku skazującego - skutecznie udzielić pełnomocnictwa adwokatowi. W ocenie Skarżącego Organ nie wskazał, kiedy dokładnie wystąpiły okoliczności uzasadniające złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Wskazał jedynie, że nastąpiło to w roku 2008. W tej sytuacji, uzasadnioną wątpliwość budzi obciążenie Skarżącego solidarną odpowiedzialnością za zaległości podatkowego spółki, w której przestał być Prezesem Zarządu przed powstaniem przedmiotowych zaległości podatkowych. Skoro wystąpiła przesłanka egzoneracyjna, brak było podstaw do wydania skarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem w rozpatrywanej sprawie wystąpiły wszelkie przesłanki konieczne dla orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego. 1. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność orzeczenia, na podstawie art. 116 § 1, § 2 i § 4 O.p., o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości w podatku od towarów i usług za 04,06,07/2008 r. spółki z o.o. H. , której był prezesem zarządu, a w szczególności prawidłowość ustaleń faktycznych co do istnienia okoliczności stanowiących o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego i braku okoliczności uwalniających go od tej odpowiedzialności. 2. Zaległości podatkowe spółki z o.o. H. za 04,06,07/2008 r. istniały na dzień orzekania o odpowiedzialności Skarżącego. Zobowiązania te nie uległy przedawnieniu i pozostają wymagalne, gdyż na powyższe zaległości zostały wystawione tytuły wykonawcze:1) SM [...] z dnia [...] .12.2011 r. na zaległość za 04/2008 r., 2) SM [...] z dnia [...] .12.2010 r. na zaległość za 06/2008 r., 3) SM [...] z dnia [...] .12.2011 r. na zaległość za 07/2008 r. Ww. tytuły wykonawcze zostały doręczone zobowiązanej Spółce w dniu 11.01.2012 r. w trybie art. 44 K.p.a., a zatem zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisów tytułów wykonawczych nastąpiło wszczęcie egzekucji administracyjnej. W toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku Spółki H. na podstawie wskazanych powyżej tytułów wykonawczych, zawiadomieniem z dnia 19.12.2011 r. dokonano skutecznego zajęcia rachunku bankowego w [...] S.A., obejmującego zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za 04,06,07/2008r. Zawiadomienie zostało doręczone do Banku w dniu 23.12.2011 r., a o zastosowaniu środka egzekucyjnego Spółka została powiadomiona w dniu 11.01.2012 r., poprzez doręczenie ww. zawiadomienia w trybie art. 44 K.p.a. Oznacza to, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań Spółki H. w podatku od towarów i usług za 04,06,07/2008 r. został przerwany w dniu 23.12.2011 r., zaś nowy termin przedawnienia tych zobowiązań nastąpi nie wcześniej niż z dniem 23.12.2016r. 3. Zgodnie z art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: • we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo • niezgłoszenie wniosku (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2 O.p.). Powyższe przepisy mają również zastosowanie do byłego członka zarządu, co zostało uregulowane w art. 116 § 4 O.p. 4. Przypomnieć trzeba, że do końca 2008 r. art. 116 § 2 O.p. (tylko w tej części przepis uległ zmianie) stanowił, że odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu. Dopiero od 1 stycznia 2009 r. przepis ten stanowi, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko przedstawione m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. III SA/Wa 2793/13, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis art. 116 § 2 O.p. w treści obowiązującej do końca roku 2008. Ustawa nowelizująca z dnia 7 listopada 2008 r. (Dz. U. Nr 209, poz.1318), którą dokonano zmiany powoływanego przepisu, w art. 8 stanowi, że do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za zaległości podatkowe powstałe przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 112, 114a oraz 115 § 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W orzecznictwie pojawił się pogląd, że skoro w omawianym przepisie ustalono zakres stosowania przepisów dotychczasowych nie obejmując tym zakresem 116 § 2 O.p., to wnioskując a contrario przyjąć należy, iż do odpowiedzialności podatkowej członków zarządu za zaległości podatkowe powstałe przed wejściem w życie ustawy zmieniającej stosuje się przepis art. 116 w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą; (por. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. II UK 87/10). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przedstawionej wyżej wykładni art. 8 ustawy zmieniającej nie podziela, zaznaczając przy tym, iż Sąd Najwyższy dokonując w powołanym wyroku prezentowanej wyżej wykładni art. 8 ustawy zmieniającej z wnioskowania a contrario, wskazał, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wykładnia ta była dla Strony bardziej korzystna. W doktrynie oraz orzecznictwie wskazuje się bowiem, że wnioskowanie z przeciwieństwa jest zasadniczo dopuszczalne w tych przypadkach, w których regulacja ma charakter zamknięty i wyczerpujący, tak, że można założyć, że dany przepis reguluje wszystkie sytuacje, z którymi ustawodawca chciał powiązać dany skutek prawny (tak: Lech Morawski w: Zasady wykładni prawa, Dom Organizatora, Toruń 2006, str. 217; uchwała SN z 7 września 1995 r. I PZP 23/95, OSNAP 1996). Powszechnie również uważa się, że gdy w kontekście danego przepisu występują zwroty typu "wyłącznie", "jedynie", "tylko", to należy zastosować wnioskowanie z przeciwieństwa, ponieważ użycie tych zwrotów sugeruje, iż intencją prawodawcy było ograniczenie danej normy wyłącznie do faktów w niej wskazanych (tak: Lech Morawski w monografii wskazanej wyżej, a także Bogumił Brzeziński w: Podstawy wykładni prawa podatkowego, ODDK, Gdańsk 2008, str. 118). Niewątpliwie w treści omawianego przepisu art. 8 ustawy zmieniającej, żaden ze wskazanych wyżej zwrotów nie występuje, co zdaniem Sądu wyraźnie osłabia zasadność stosowania w tym przypadku wnioskowania z przeciwieństwa. Przede wszystkim jednak wskazać należy, iż powszechnie za niedopuszczalne uznaje się wnioskowanie a contrario w sytuacjach określonych w regułach odstępstwa, a więc wtedy, gdyby prowadziło ono ad absurdum, do rezultatów rażąco niesprawiedliwych, a także do rażącej sprzeczności z zasadami konstytucyjnymi lub regułami wykładni systemowej i celowościowej (tak: Sąd Najwyższy w uchwale z 15 października 1992, I PZP 35/92, OSNC 1993/1-2/3). Bez żadnej wątpliwości, w niniejszej sprawie wnioski wynikające z wykładni przepisu art. 8 ustawy zmieniającej z zastosowaniem rozumowania a contrario stoją w oczywistej sprzeczności zasadami konstytucyjnymi, przede wszystkim z zasadą lex retro non agit. Zasada ta nie została wprawdzie wyrażona wprost w Konstytucji RP, ale jej obowiązywanie powszechnie wyprowadza się z treści art. 2, głoszącego, iż Rzeczpospolita jest demokratycznym państwem prawnym. Treścią zasady niedziałania prawa wstecz jest zakaz działania wstecz przepisów prawnych kształtujących prawa i obowiązki obywateli (prawa materialnego), jeśli prowadzi to do pogorszenia ich sytuacji prawnej w stosunku do stanu poprzedniego. Jedynie przy zmianach prawa proceduralnego (gdy brak jest przepisów przejściowych) zasadą jest, że przy wykonywaniu czynności procesowych stosuje się prawo, które obowiązuje w czasie dokonywania czynności - "reguła bezpośredniego działania prawa nowego". Reguła powyższa nie narusza jednak w swej istocie zasady niedziałania prawa wstecz. Z retroaktywnym działaniem prawa będziemy mieli do czynienia wówczas, gdy prawodawca nakaże określone fakty zaistniałe przed wejściem w życie nowych przepisów oceniać w świetle nowych przepisów. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przyjęcie jako prawidłowej wykładni przepisu art. 8 ustawy zmieniającej według, której zmieniony z dniem 1 stycznia 2009 r. przepis art. 116 § 2 O.p. (będący niewątpliwie przepisem prawa materialnego) stosuje się wobec członków zarządu pełniących swe funkcje w spółkach kapitałowych przed 1 stycznia 2009 r. prowadziłoby do kuriozalnego wniosku, iż osoby te, pełniąc swoje funkcje w latach 2004 – 2008, nie znały zasad swojej odpowiedzialności ukształtowanej przez ustawodawcę dopiero w 2009 r. inaczej niż w okresie, kiedy podejmowały decyzję o objęciu mandatu. W ocenie Sądu wykładnię taką należy uznać za niedopuszczalną. Narusza ona nie tylko zasadę niedziałania prawa wstecz, ale sprzeczna jest także z zasadą zaufania obywatela do państwa, wyprowadzaną z klauzuli demokratycznego państwa prawnego. Aspekt pewności prawa odnosi się nie tylko do względnej stabilności porządku prawnego, mający związek z zasadą legalności, lecz również do pewności prawa rozumianej jako pewność tego, że w oparciu o obowiązujące prawo obywatel może kształtować swoje stosunki życiowe (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 kwietnia 2009 r. I SA/Po 824/08). Reasumując, Sąd dokonując prokonstytucyjnej wykładni przepisu art. 8 ustawy zmieniającej, a także stosując dyrektywę rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść podatnika, stwierdza, iż do odpowiedzialności podatkowej Skarżącego, jako członka zarządu spółki kapitałowej, za zaległości tej spółki powstałe przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, stosować należy przepis art. 116 § 2 Op. w brzmieniu obowiązującym w dacie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu. 5. Zgodnie z art. 116 O.p., aby orzec o odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej konieczne jest w pierwszej kolejności ustalenie przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, tj. wykazanie bezskuteczności egzekucji wobec spółki oraz wykazanie, że zobowiązania podatkowe, za które ma być orzeczona odpowiedzialność powstały w okresie pełnienia funkcji członka zarządu, a następnie dokonanie oceny, czy w sprawie nie zachodzą przesłanki egzoneracyjne. Uwolnienie się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe jest możliwe w przypadku wykazania przez członka zarządu, że: • we właściwym czasie zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości lub spowodował wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego), • niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, • istnieje majątek spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Ciężar dowodu w zakresie przesłanek pozytywnych spoczywa na organie podatkowym, natomiast członek zarządu może wskazać okoliczności uwalniające go od odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki. 6. Organ odwoławczy wykazał, że Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu od 8.11.2005 r. do 15.05.2009 r. (dowód - protokół z Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki H. z dnia [...] .11.2005 r., z którego wynika, że uchwałą Nr 2, z dniem [...] .11.2005 r. S. W. został powołany na stanowisko prezesa zarządu tej Spółki; - w dniu 15.05.2009 r. - uprawomocnił się wyrok z dnia [...] .07.2008 r. sygn. akt [...] Sądu Rejonowego dla W. skazujący Skarżącego za przestępstwo z art. 205 § 1 kodeksu karnego, co zgodnie z art. 18 § 2 i 3 ustawy Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 1030) spowodowało, że z tym dniem Skarżący utracił prawo pełnienia funkcji członka zarządu Spółki H. .). 7. Skarżący mimo składanych oświadczeń nie udowodnił, że w dniu [...] .05.2008 r. złożył skuteczną rezygnację z pełnionej funkcji i w okresie powstania zaległych zobowiązań podatkowych nie pozostawał członkiem zarządu Spółki H. . Zgodzić się należy z organem, ze przedstawiona przez Skarżącego kopia pisma z rezygnacją z dnia [...] .05.2008 r. skierowanego do Zgromadzenia Udziałowców H. Sp. z o.o. nie dowodzi, że pismo to doręczono właściwym organom spółki. Na przywołanym piśmie widnieje potwierdzenie wpływu pisma do E. Sp. z o.o., z siedzibą w W. z nieczytelnym podpisem oraz bez wskazania daty wpływu. Tymczasem skuteczne doręczenie rezygnacji wymagało doręczenia pisma organom H. Sp. z o.o. Ponadto zasadnie wskazuje Dyrektor IS, że przeczy stanowisku Skarżącego o złożeniu rezygnacji 12.05.2008 r. fakt wykonywania przez niego czynności członka zarządu po tej dacie. Rację ma organ odwoławczy podkreślając, że zobowiązania Spółki H. z tytułu podatku od towarów i usług za 04,06,07/2008r. powstały w okresie od kwietnia do lipca 2008 r. a zatem Skarżący, który był w tym czasie członkiem zarządu tej Spółki może odpowiadać za powyższe zaległości. 8. Jak wynika z art. 116 § 1 O.p. warunkiem powstania odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej za zobowiązania podatkowe tej Spółki jest stwierdzenie, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub części bezskuteczna. Bezskuteczność egzekucji oznacza, że organ egzekucyjny wyczerpał wszelkie sposoby egzekucji. Przy czym okoliczność tę organy podatkowe mogą wykazać za pomocą wszelkich dowodów potwierdzających fakt niemożności zaspokojenia całości bądź części konkretnych publicznoprawnych roszczeń Skarbu Państwa. Jak wynika z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ egzekucyjny po wszczęciu postępowania egzekucyjnego bezskutecznie poszukiwał majątku spółki, podejmował liczne, szczegółowo opisane w uzasadnieniu decyzji, czynności egzekucyjne, jednak działania te nie doprowadziły do wyegzekwowania przedmiotowych zaległości i w konsekwencji postępowanie egzekucyjne zostało umorzone. 9. Strona nie wskazała mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odnosząc się natomiast do pozostałych przesłanek, które mogłyby uzasadniać zwolnienie Skarżącego z odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki wskazać należy, że poza sporem jest, iż nie złożył on wniosku o upadłość spółki. Podkreślić należy, iż w takim przypadku organ podatkowy orzekający o odpowiedzialności członka zarządu, jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości. Tylko bowiem niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie przepisu art. 116 § 1 O.p. Do takiego wniosku prowadzi wnioskowanie a contrario: skoro członek zarządu nie odpowiada, jeśli we właściwym czasie zgłoszono upadłość, to odpowiadać może tylko wtedy, kiedy upadłości we właściwym czasie nie zgłoszono. Wobec tego w takiej sytuacji przedmiotem ustaleń faktycznych, niezbędnych do oceny właściwego zastosowania przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w zakresie wprowadzonych w nim przesłanek egzoneracyjnych, powinno być zbadanie, czy w tym czasie, kiedy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu sytuacja finansowa spółki nakazywała ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. 10. Dla ustalenia, czy Spółka H. była niewypłacalna w okresie kiedy Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu, koniecznym jest odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 28.02.2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1112 ze zm.; dalej "p.u.n.")., z których zgodnie z art. 10 p.u.n. wynika, ze upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl art. 11 ust. 1 tej ustawy dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. Natomiast według art. 11 ust. 2 p.u.n., dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Dla stwierdzenia niewypłacalności podmiotu nie jest konieczne stwierdzenie, że zobowiązania znacznie przekraczają majątek Spółki. Wystarczającym jest jedynie stwierdzenie nadwyżki zobowiązań nad majątkiem. Nieistotna też jest wysokość niewykonanych przez dłużnika zobowiązań, bowiem nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza niewypłacalność dłużnika. 11. Organy podatkowe dokonały oceny kondycji finansowej Spółki H. , co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdzono w oparciu o dane zawarte w sprawozdaniu finansowym (na dzień 02.07.2008r.), że zarówno na dzień 1.01.2008 r., jak i na 2.07.2008 r. wysokość zobowiązań Spółki przekraczała wartość jej majątku. Ponadto strata na 01.01.2008 r. wynosiła 1.563.325,26 zł, zaś na dzień 2.07.2008r. - 1.275.025,32 zł, co przy wartości 50% kapitału Spółki (kapitału zapasowego, rezerwowego i zakładowego) - 211.950,59 zł, oznacza, że wysokość niepokrytej straty z lat poprzedzających 2008 r., łącznie z wynikiem finansowym za 2008 r. znacznie przekraczała 50% wartości kapitału zarejestrowanego. Organ pierwszej instancji dokonał wyliczenia podstawowych wskaźników ekonomicznych i stwierdził, że choć poziom wskaźników ekonomicznych dla Spółki H. był w zasadzie na bezpiecznym poziomie, to zadłużenie Spółki H. znajdowało się poniżej bezpiecznej wartości wskaźnika. Z kolei z danych zawartych w bilansie na 01.01.2008 r. i 02.07.2008 r. wynikało, że Spółka posiadała ujemny kapitał własny, który na koniec 2007 r. wynosił - 851.124,15 zł, zaś na dzień 02.07.2008r. już - 1.139.424,9 zł. W takiej sytuacji, zgodnie z art. 233 § 1 ustawy Kodeks spółek handlowych, jeżeli bilans sporządzony przez zarząd wykaże stratę przewyższającą sumę kapitałów zapasowego i rezerwowych oraz połowę kapitału zakładowego, zarząd jest obowiązany niezwłocznie zwołać zgromadzenie wspólników w celu powzięcia uchwały dotyczącej dalszego istnienia spółki. Ponadto na podstawie informacji przekazanych przez ZUS stwierdzono, że Spółka H. zalega z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za pracowników za okresy 07-08/2003 r., 03,12/2005 r., 03-06,09,12/2006 r. i 01-08/2007 r. W świetle powyższego rację ma organ odwoławczy, że Spółka stała się niewypłacalna w okresie kiedy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu, najpóźniej w styczniu 2008 r.; a Skarżący miał świadomość wystąpienia obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Zgodnie bowiem z art. 21 ustawy prawo upadłościowe i naprawcze, w terminie 14 dni od tego momentu, zarząd Spółki zobowiązany jest wystąpić z wnioskiem o upadłość, czego nie uczynił. Spółka zaprzestała regulowania zobowiązań wobec Skarbu Państwa, ZUS i innych kontrahentów. Z zebranego materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że na koniec marca 2008 r. Skarżący posiadał wiedzę o sytuacji finansowej Spółki H. , która była na tyle zła, że Spółka nawet nie dysponowała środkami pieniężnymi na sporządzenie wniosku o upadłość. Podsumowując ustalenia w zakresie zaistnienia przesłanek upadłościowych stwierdzić należy, że w przypadku Spółki H. wystąpiły obydwie przesłanki o których mowa w art. 11 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. W styczniu 2008r. Spółka była nie wypłacalna, ponieważ w tym okresie wartość zobowiązań przekraczała wysokość jej majątku, co wynika wprost ze sprawozdania finansowego. Ponadto Spółka nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań, nie tylko podatkowych, ale również wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i innych kontrahentów, na co wskazuje sam Pan S. W. , jak i informacje dotyczące egzekucji prowadzonych przez Komorników Sądowych. Na dłużniku, zgodnie z art. 21 ust. 1 p.u.n., spoczywa obowiązek, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. W myśl ust. 2 jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami. Jako, że nie zgłoszono wniosku o upadłość ani postępowanie układowe, a przesłanki niewypłacalności wystąpiły w okresie kiedy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu nie można uznać, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. 12. W sprawie organy podatkowe w sposób prawidłowy ustaliły okoliczności faktyczne mające znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe spółki. Dlatego Sąd uznał, że niezasadne były zarzuty podnoszone w zakresie wadliwości ustalenia stanu faktycznego przez organy pierwszej jak i drugiej instancji. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) oddalił skargę