III SA/Wa 2013/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Maciej Kurasz po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W. L. (dalej zwany: "Skarżącym"), wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2014r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. W skardze pełnomocnik Skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania, w uzasadnieniu wniosku wskazując, iż Skarżący jest człowiekiem zrujnowanym finansowo w związku z długotrwałą chorobą swojej żony, na której ratowanie przeznaczone zostały znaczne środki finansowe. Nadto, jest osobą w podeszłym wieku, chorą i wypracowanie środków niezbędnych dla zaspokojenia Skarbu Państwa jest dla Skarżącego poważnym problemem. Pismem z dnia 15 lipca 2014 r. Skarżący osobiście złożył wniosek o wstrzymanie wykonania - w zakresie naliczania odsetek - decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z [...] stycznia 2014r., którą ustalono mu zobowiązanie w podatku od spadków i darowizn na kwotę 48.820zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należało wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Na wstępie wyjaśnić należy, że Sąd nie może wstrzymać wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. – jak o to wniósł Skarżący w piśmie z dnia 15 lipca 2014 r. - bowiem decyzja ta nie jest decyzją ostateczną i nie podlega wykonaniu. Sąd nie może też uwzględnić wniosku Skarżącego o wstrzymanie naliczania odsetek. Istota instytucji wstrzymania wykonania decyzji określona w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") sprowadza się bowiem jedynie do niemożności wykonania decyzji w drodze egzekucji. Sąd wziął pod uwagę wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zawarty w skardze, natomiast pismo Skarżącego z dnia 15 lipca 2014 r. potraktował jako pismo uzupełniające do tego wniosku, w szczególności co do jego uzasadnienia. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, wniosek Skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Z przedstawionych danych wynika bowiem, że uiszczenie ustalonej w decyzji kwoty zobowiązania podatkowego spowodowałoby dla Skarżącego "znaczną szkodę". Skarżący przedstawił decyzję z dnia [...] marca 2014 r. z której wynika, iż uzyskuje on emeryturę w wysokości 953 zł. Wskazał, że jest osobą zrujnowaną finansowo w związku z długotrwałą chorobą żony. Obecnie jest osobą samotną, bowiem jego żona zmarła, bezdzietną, w podeszłym wieku – ma 74 lata, schorowaną. Skarżący nie posiada środków na pokrycie jakichkolwiek, poza codzienną egzystencją, obciążeń finansowych. W tych okolicznościach uznać należy, że Skarżący wykazał konieczność udzielenia mu ochrony tymczasowej. Wykonanie decyzji może narazić Skarżącego na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto egzekucja wymienionej kwoty mogłaby wyrządzić Skarżącemu poważną szkodę i doprowadzić do trudnych dla niego następstw. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.