III SA/Wa 2013/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2016 r. sprawy ze skargi G.N. i W.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2009 r. oddala skargę Prezydent W. (zwany dalej: "organem pierwszej instancji") postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., działając z urzędu wznowił postępowanie podatkowe w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2009 rok za nieruchomość położoną na terenie m. st. W. przy ul.[...], dz. ew. Numer [...], należącej do G. N. oraz W. M. N. (zwanych dalej: "Skarżącymi"). W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano, że ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) – zwana dalej: "O.p.", nakazuje wznowienie postępowania w sytuacji wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. W uzasadnieniu wskazanego postanowienia organ pierwszej instancji stwierdził również, że w wyniku kontroli podatkowej nieruchomości przeprowadzonej w dniach od 31 października 2013 r. do 29 listopada 2013 r. stwierdzono nieprawidłowości dotyczące podstawy opodatkowania. Następnie w dniu [...] marca 2014 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję w sprawie zmiany wysokości podatku od nieruchomości na 2009 rok za nieruchomość położoną na terenie. W. przy ul. [...] dz. ew. Numer [...], którą uchylił w całości ostateczną decyzję tego samego organu z dnia [...] stycznia 2009 r. ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 rok na kwotę 4.010 zł i ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2009 rok w kwocie 5.149 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniach od 31 października 2013 r. do 29 listopada 2013 r. przeprowadzono kontrolę podatkową m.in. nieruchomości położonej na terenie W. w Dzielnicy W. przy ul. [...], dz. ew. Numer [...], w zakresie podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2008 r. do 30 września 2013 r. W oparciu o przedłożoną do kontroli dokumentację, uzupełnioną oświadczeniami i wyjaśnieniami ustalono, że Skarżący w okresie objętym kontrolą byli współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości. Ustalono również, że działka ewidencyjna nr [...] sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów i budynków jako inne tereny zabudowane (Bi) o powierzchni 1.469 m2. W wyniku kontroli stwierdzono nieprawidłowości dotyczące podstawy opodatkowania gruntów, budynków i budowli, która według kontroli wynosi: grunty pod działalność gospodarczą - 1.307,70 m2, grunty pozostałe - 161,30 m2, budynki pod działalność gospodarczą - 200,31 m2 oraz wartość budowli: 8.250 zł. W związku z powyższym organ pierwszej instancji dokonał zmiany kwoty podatku od nieruchomości. Pismem z dnia 14 marca 2014 r. Skarżący wnieśli odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarżący zarzucili w odwołaniu naruszenie następujących przepisów: 1) art. 201 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) – zwanej dalej: "O.p.", poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, 2) art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 2 - 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm.) – zwanej dalej: "u.p.o.l", 3) art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013r., poz. 672 ze zm.) – zwanej dalej: "u.s.p.d.g.", poprzez prowadzenie kontroli podatkowej ponad przewidziany prawem czas, 4) art. 77 ust. 6 u.s.p.d.g. oraz art. 180 § 1 O.p., poprzez oparcie decyzji na dowodach sprzecznych z prawem, 5) art. 122 O.p., poprzez oparcie się na dowodach pośrednich, w sytuacji kiedy możliwe było przeprowadzenie dowodów bezpośrednich, 6) art. 124 O.p., poprzez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załawieniu sprawy, 7) art. 191 O.p., poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego. W uzasadnieniu odwołania Skarżący wskazali, że kontrola podatkowa w ich sprawie trwała ponad przewidziany prawem czas, co w ich ocenie oznacza, że decyzja organu pierwszej instancji oparta została na dowodach sprzecznych z prawem. Zauważono również, że skarżący W. N. w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej zatrudnia nie więcej niż 5 osób, a zatem jest mikroprzedsiębiorcą, co też oznacza że kontrola u tego rodzaju przedsiębiorcy, zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 1 u.s.d.g. mogła trwać nie więcej niż 12 dni. Tymczasem prowadzona kontrola wielokrotnie przekroczyła ten czas, gdyż trwała 30 dni kalendarzowych. Konsekwencje naruszenia przepisów dotyczących postępowania kontrolnego są określone w art. 77 ust. 6 u.s.d.g., który stanowi o tym, że dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu m.in. w żadnym postępowaniu podatkowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy. Tym samym w ocenie Skarżących zaistniała konieczność pominięcia zgromadzonych po tym czasie dowodów podczas rozstrzygania sprawy. Skarżący zauważyli też, że organ pierwszej instancji oparł się na dowodach pośrednich, tj. protokołach, w sytuacji gdy możliwe było przeprowadzenie dowodu bezpośredniego. Ponadto Skarżący zarzucili, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił, iż w jednym z budynków jest powierzchnia mieszkalna (na drugiej kondygnacji), zaś wpisy w rejestrze gruntów są w tym zakresie błędne, co oznacza że do tej powierzchni nie powinna znaleźć zastosowania stawka podatku przewidziana dla budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (zwane dalej: "organem odwoławczym"), po analizie akt sprawy oraz zarzutów zawartych w powyższym odwołaniu, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Przytaczając motywy swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił na wstępie charakterystykę instytucji wznowienia postępowania podatkowego, wskazując następnie, że z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji wynika, iż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, a tym samym spełniona została przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Okolicznościami tymi są ustalenia dokonane w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniach od 31 października 2013 r. do 29 listopada 2013 r. w zakresie nieruchomości położonej w Dzielnicy W. przy [...], w trakcie której stwierdzono nieprawidłowości dotyczące podstawy opodatkowania. Organ odwoławczy uznał również, że wbrew zarzutom i argumentom odwołania, ustalenia poczynione w trakcie kontroli podatkowej nieruchomości oraz protokół z tej kontroli mogą stanowić dowód w niniejszym postępowaniu podatkowym. Jak wynika bowiem z treści protokołu kontroli podatkowej, postępowanie kontrolne prowadzone w dniach od 31 października 2013 r. do 29 listopada 2013 r., nie było prowadzone w stosunku do przedsiębiorcy, ale w stosunku do kontrolowanej – skarżącej G. N., która zgodnie z jej oświadczeniem z dnia 31 października 2013 r. nie prowadziła działalności gospodarczej i nie była przedsiębiorcą w okresie trwania kontroli podatkowej. Natomiast skarżący W. N. – jako współwłaściciel nieruchomości, prowadzący działalność gospodarczą, był jedynie upoważniony przez G. N. do jej reprezentowania w tym postępowaniu kontrolnym. Organ odwoławczy odnotował również w tym miejscu, że zgodnie z art. 291c O.p., przepisy rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, w tym przywołane w odwołaniu przepisy art. 83 i art. 77 u.s.d.g., stosuje się do kontroli działalności gospodarczej podatnika będącego przedsiębiorcą. Natomiast w niniejszej sprawie zakres kontroli nie obejmował działalności gospodarczej, lecz miał na celu ustalenie stanu nieruchomości dla celów podatku od nieruchomości w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 30 września 2013 r. Organ odwoławczy odnosząc się następnie do podniesionej w odwołaniu Skarżących kwestii znajdowania się powierzchni mieszkalnej w jednym z budynków handlowo-usługowych i błędnego opodatkowania tej powierzchni stawką przewidzianą dla budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą, zauważył że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez pojęcie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l., chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Powyższe oznacza zdaniem organu odwoławczego, że co do zasady wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyłączeniem wyjątku wskazanego w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l., są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Organ odwoławczy zauważył również, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., co oznacza że stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone, zaś organ podatkowy nie jest uprawniony do pomijania tych danych w toku postępowania podatkowego. Natomiast z ustaleń kontroli podatkowej, jak i z danych z ewidencji budynków nieruchomości znajdującej się w Dzielnicy W. przy ul. W., wynika że nie ma ona charakteru mieszkalnego w żadnej z jej części. Z ewidencji wynika zaś, że znajdują się na tej nieruchomości budynki usługowo – handlowe. Współwłaścicielem nieruchomości, na której nie ma budynków mieszkalnych, jest skarżący W. N. - przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, a przy tym nie występują względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie tych przedmiotów opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., do opodatkowania budynków w całości musiała znaleźć zastosowanie stawka taka jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty odwołania nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach, zaś organ pierwszej instancji zasadnie wydał zaskarżoną decyzję po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu podatkowym, w którym zapewniono stronom czynny udział, zaś zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie i prawidłowo wylicza wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok. Skarżący zaskarżyli następnie powyższą decyzję organu odwoławczego wnosząc skargę w piśmie z dnia 17 czerwca 2015 r., w której zarzucili jej naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj.: - art. 210 § 4 O.p., poprzez oparcie uzasadnienia decyzji o wadliwie zgromadzony przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy, tj. zgromadzony w trakcie czynności kontrolnych z naruszeniem art. 83 ust. 1 pkt 2 u.s.d.g., - art. 124 O.p., poprzez brak wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy, - art. 123 O.p., poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału, np. brak odpowiedzi na pismo z dnia 3 września 2014 r. z wnioskiem o udzielenie informacji o stanie sprawy co doprowadziło do niewiedzy podatnika o przysługujących stronie środkach prawnych na tym etapie postępowania, - art. 191 O.p., poprzez dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, - art. 244 i art. 245 O.p., poprzez kwalifikowanie postępowania odwoławczego toczącego się przed organem odwoławczym jako postępowania wznowieniowego, - art. 139 § 3 O.p., poprzez prowadzenie postępowania odwoławczego przez okres ponad 13 miesięcy (24.04.2014r.-08.05.2015r.), podczas gdy najdłuższy możliwy termin przewidziany dla postępowań, w których odbyła się rozprawa podatkowa to 3 miesiące; 2) przepisów prawa materialnego, tj.: art. 1a ust. 1 pkt 3 i art. 2 - 6 u.p.o.l., poprzez ich nieprawidłową wykładnię mającą charakter wykładni pro fisci. Wskazując na powyższe zarzuty Skarżący wnieśli w swojej skardze o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu przedmiotowej skargi Skarżący wskazali, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego nie może być uznana za prawidłową w świetle treści art. 139 § 3 O.p., z uwagi na prowadzenie postępowania odwoławczego przez okres ponad 13 miesięcy, tj. od dnia 24 kwietnia 2014 r. do dnia 8 maja 2015 r., podczas gdy najdłuższy możliwy termin przewidziany dla postępowań odwoławczych, w których odbyła się rozprawa podatkowa to 3 miesiące. W tym czasie Skarżący wielokrotnie próbowali skontaktować się z organem odwoławczym celem złożenia ewentualnych wyjaśnień oraz przyspieszenia postępowania. Skarżący nawiązując następnie do kwestii długości okresu czasu, w którym była u nich prowadzona kontrola podatkowa przez organ pierwszej instancji zauważyli, że skarżący W. N. prowadzi działalność gospodarczą, w której zatrudnia nie więcej niż 5 osób, dlatego należy kwalifikować go jako mikroprzedsiębiorcę. Zgodnie natomiast z art. 83 ust. 1 pkt 1 u.s.d.g., kontrola u tego rodzaju przedsiębiorcy mogła trwać co najwyżej 12 dni. Zdaniem Skarżących, organ podatkowy świadomie wielokrotnie przekroczył limit czasowy kontroli określony w art. 83 u.s.d.g., który biorąc pod uwagę zasadę racjonalności ustawodawcy, należy uznawać jako jako ciąg kolejnych dni roboczych, a nie jedynie dni, kiedy organ prowadził kontrolę w siedzibie organu. Skarżący wskazali również, że podatnik nie może odpowiadać za niewłaściwą organizację pracy organu podatkowego, zaś konsekwencją naruszenia przepisów dotyczących dopuszczalnego czasu trwania postępowania kontrolnego jest zgodnie z art. 77 ust. 6 u.s.d.g. brak możliwości powołania się przez organ podatkowy w dalszym toku postępowania na dowody zgromadzone po przekroczeniu dopuszczalnego czasu trwania kontroli. Oznacza to, że sankcją za przewlekłość kontroli jest konieczność pominięcia podczas rozstrzygania sprawy dowodów zgromadzonych po tym czasie. Skarżący wskazali też, że ich zdaniem przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w zakresie kontroli przedsiębiorcy odnoszą się jedynie do kontroli działalności przedsiębiorcy. Przepisy te dotyczą podmiotu, nie zaś przedmiotu wykonywanych czynności. Dlatego też, niezależnie od zakresu czynności kontrolnych limit dni roboczych, w których może być w ciągu roku prowadzona kontrola u przedsiębiorcy wynosi - odpowiednio - 12 dni (mikroprzedsiębiorcy), 18 dni - mali przedsiębiorcy, 24 dni robocze - średni przedsiębiorcy oraz 48 dni roboczych - pozostali. Skarżący zarzucili też organom podatkowym obu instancji oparcie się na dowodach pośrednich w postaci protokołów przesłuchania świadków, w sytuacji gdy możliwe było przeprowadzenie dowodu bezpośredniego z zeznań tychże świadków. W ocenie Skarżących, nieprzeprowadzenie dowodów bezpośrednich w sytuacji, kiedy była taka możliwość, stanowi naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 O.p. Doświadczenie życiowe i zasady logiki wskazują bowiem, że dowody bezpośrednie mogą w sposób pełniejszy oddać rzeczywisty stan faktyczny niż dowody pośrednie. Z uwagi na powyższe, dowodem podstawowym są oświadczenia stron złożone w toku postępowania, które korzystają z domniemania wiarygodności. Skarżący wskazali również, że nabyta w 1997 roku nieruchomość położona przy ul. [...] w W. posiada część mieszkalną o powierzchni użytkowej 46,45 m2 oraz powierzchnię pomocniczą 47,60 m2, co potwierdza dokumentacja projektowa i pozwolenie na budowę oraz protokół oględzin z dnia 7 listopada 2013 r. Zdaniem Skarżących, ustalenia faktyczne ujęte na str. 6 protokołu kontroli, z których wynika, że wg informacji z rejestru gruntów w wykazie budynków położonych na tej działce, nie uwzględniono pomieszczeń mieszkalnych – są niezgodne z dokumentacją i pozwoleniem na budowę oraz świadczą o błędnym wpisie do rejestru gruntów i z tego względu nie powinny być brane pod uwagę. W tej sytuacji organy podatkowe nie powinny bezkrytycznie przyjmować treści dokumentów urzędowych w postaci danych z ewidencji gruntów i budynków oraz stosownie do treści art. 194 § 3 O.p. organ podatkowy winien przeprowadzić przeciwdowód, celem ustalenia rzeczywistego sposobu wykorzystania danej części nieruchomości. Końcowo Skarżący wskazali na nieprawidłowość twierdzenia organu odwoławczego zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że do postępowania tego organu należy używać określenia "postępowanie wznowieniowe". Zdaniem Skarżących, postępowanie które zakończyło się przed organem odwoławczym jest postępowaniem odwoławczym i nie może być mylone z postępowaniem wznowieniowym. W piśmie z dnia 8 lipca 2015 r. stanowiącym odpowiedź na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. - Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwaną dalej "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów Sąd uznał, że odpowiada ona prawu i dlatego skarga podlega oddaleniu. Nie można zgodzić się z argumentacją Skarżących, że organ wydający decyzję, sporządził jej uzasadnienie w oparciu o wadliwie zgromadzony materiał dowodowy. Skarżący zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 210 § 4 O.p., wskazują, że wadliwość ta, wynika z faktu zgromadzenia dowodów w postępowaniu kontrolnym, prowadzonym wobec podatnika, w toku którego, przekroczone zostały ustawowe terminy określone w art. 83 ust. 1 pkt. 2 u.s.d.g. Wada postępowania w postaci przekroczenia jego terminu, dyskwalifikuje zdaniem Skarżących, zebrany na tym etapie sprawy materiał dowodowy. Zgodnie z treścią art. 291 c O.p., do kontroli działalności gospodarczej podatnika będącego przedsiębiorcą, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 672 z późn. zm.), a więc także przywołane przez Skarżących art. 83 i art. 77 u.s.d.g. Art. 83 u.s.d.g. Przepisy te jednak dotyczą kontroli działalności gospodarczej, zaś prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie, nie pozostawało w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez jednego z małżonków. Postępowanie kontrolne, przeprowadzone w dniach od 31 października 2013 r. do 29 listopada 2013 r., było prowadzone w stosunku do G. N., która zgodnie z jej oświadczeniem, nie prowadziła działalności gospodarczej. Nie było więc prowadzone w stosunku do przedsiębiorcy. Z kolei W. N. (współwłaściciel nieruchomości prowadzący działalność gospodarczą) był jedynie upoważniony przez kontrolowaną do jej reprezentowania w tym postępowaniu kontrolnym. W niniejszej sprawie zakres kontroli nie obejmował jednak działalności gospodarczej, ale miał na celu wyłącznie ustalenie stanu nieruchomości dla celów podatku od nieruchomości w okresie 01.01.2008 r. - 30.09.2013 r. Fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez jednego z małżonków nie przekształcał przeprowadzanej kontroli w kontrolę działalności gospodarczej. Nie było więc także potrzeby wskazywania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czy kontrola dotyczyła jedynie części nieruchomości przysługującej G. N., czy też części, której współwłaścicielem jest przedsiębiorca W. N.. Z tych względów nie doszło do naruszenia dyspozycji art. 83 ust. 1 pkt. 1 u.s.d.g. oraz art. 77 u.s.d.g. Nie doszło także do naruszenia art. 180 § 1 O.p., ponieważ nie było przeszkód do wykorzystania dowodów zebranych w postępowaniu kontrolnym. Nie naruszono także w toku postępowania przed organem odwoławczym zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu wyrażonej w art. 123 O.p. Organ drugiej instancji przesłał bowiem pełnomocnikowi zawiadomienie o przysługującym Skarżącym prawie do wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a także poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Nie można więc podzielić stanowiska Skarżących, że działanie organu doprowadziło Skarżących do niewiedzy o przysługujących im na tym etapie postępowania środkach prawnych. Skarżący podnieśli, że podstawą opodatkowania, są budynki związane jedynie z prowadzeniem działalności gospodarczej, natomiast organ nie uwzględnił, że w jednym z budynków handlowo – usługowych, znajdują się powierzchnie mieszkalne. Wynika to z treści aktu notarialnego, projektu budowlanego, pozwolenia na budowę, protokołu oględzin oraz informacji udzielonych przez G. N.. W ocenie Sądu, nie spowodowało to wydania błędnej decyzji. Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej w skrócie: u.p.o.l.; tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r. poz. 849 z późn. zm.) przez pojęcie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. B ( pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Powyższe oznacza zatem, iż co do zasady wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyłączeniem wskazanego wyżej wyjątku, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Taka sytuacja w odniesieniu do nieruchomości Skarżących, nie występuje. Wskazać także należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym traktuje art. 194 O.p. W świetle tego przepisu stanowią więc dowód tego co zostało w nich stwierdzone, a organ podatkowy nie jest uprawniony do pomijania tych danych w toku postępowania podatkowego. Jak wynika z ustaleń kontroli podatkowej, a także danych z ewidencji budynków - nieruchomości przy ul [...] nie mają charakteru mieszkalnego w żadnej z ich części. Z ewidencji wynika, że są to budynki usługowo - handlowe, natomiast z ustaleń kontroli podatkowej nie wynika, że w budynkach znajdują się części, które można zakwalifikować jako mieszkalne. Współwłaścicielem nieruchomości, na której nie ma budynków mieszkalnych, jest W. N. - przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą, a przy tym nie występują względy techniczne uniemożliwiające wykorzystywanie tych przedmiotów opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej, a zatem zgodnie z przytoczoną wyżej definicją z art. la ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l., do opodatkowania budynków w całości musiała znaleźć zastosowanie stawka jak od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 244 i 245 O.p. poprzez kwalifikowanie postępowania odwoławczego toczącego się przed SKO w W., jako postępowania wznowieniowego. Wznowienie postępowania, nastąpiło bowiem postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2014 r. z uwagi na nowe okoliczności faktyczne w postaci stwierdzonych nieprawidłowości dotyczących podstawy opodatkowania kontrolowanych gruntów i budynków. Były to nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy. Nie naruszono przepisów dotyczących formy wznowienia postępowania, a także właściwości organów orzekających w przedmiocie wznowienia postępowania. W sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt. 5 O.p., ponieważ wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z wyżej wskazanych powodów, nie ma podstaw, by uznać postępowanie toczące się przed organem drugiej instancji za postępowanie wznowieniowe. Organ wyjaśnił także w uzasadnieniu przesłanki, jakimi kierował się wydając zaskarżoną decyzję, zaś dokonana przez organ ocena dowodów, nie nosi cech dowolności. Decyzja zawiera prawidłowe uzasadnienie i prawidłowo wylicza wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 rok. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.