III SA/Wa 2019/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia P. L. z dnia 27 października 2015 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2019/15, z dnia 13 października 2015 r. w sprawie ze skargi P.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenie w podatku od towarów i usług prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z 13 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. L. (dalej "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] maja 2015 r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. Skarżący pismem z 27 października 2015 r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z 10 grudnia 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący pismem z 29 grudnia 2015 r. wniósł sprzeciw od ww. postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 stycznia 2016 r. odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia Skarżącego, postanowieniem z 25 maja 2016 r. utrzymał w mocy ww. postanowienie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 15 czerwca 2016 r., przy piśmie z 16 czerwca 2016 r. wezwano Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł. W wezwaniu pouczono, że nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie zażalenia. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania wynika, że zostało ono skutecznie doręczone Skarżącemu 20 czerwca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k.118 aktach sądowych). Skarżący przy piśmie z 20 czerwca 2016 r. (data nadania w urzędzie pocztowym 20 czerwca 2016 r.) załączył znaki opłaty sądowej na kwotę 100 zł. Skarżący do 4 lipca 2016 r. nie uiścił należnego wpisu od zażalenia, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa Oddziału Finansowo-Budżetowego z 6 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zażalenie należało odrzucić. Zgodnie z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Jednocześnie na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia został doręczony Skarżącemu 20 czerwca 2016 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 118 akt sądowych), a więc termin do wykonania czynności określonej tym pismem upłynął 27 czerwca 2016 r. Zważywszy, że w terminie tym wpis nie został uiszczony (vide: notatka służbowa Oddziału Finansowo-Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 lipca 2016 r. – karta nr 124 akt sądowych verte), w ocenie Sądu została spełniona przesłanka odrzucenia zażalenia, o której mowa w art. 220 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że przepisy procedury sądowoadministracyjnej nie przewidują możliwości uiszczenia wpisu sądowego znakami opłaty sądowej, jak to uczynił Skarżący. Przepis art. 219 § 2 p.p.s.a. stanowi bowiem wyraźnie, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu, o czym Skarżący został pouczony przy doręczeniu wezwania do uiszczenia wpisu sądowego. W związku z tym nie ma możliwości skutecznego uiszczania wpisu znakami opłaty sądowej, tak jak przed sądami powszechnymi. Zatem naklejenie przez Skarżącego na pismo procesowe z 20 czerwca 2016 r. znaków opłaty sądowej w kwocie 100 zł nie może być prawnie skuteczne. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia