III SA/Wa 2023/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, , po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2008r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Ministra Finansów na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2008r., sygn. akt III SA/Wa 2023/07 w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2008r. w sprawie ze skargi na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji indywidualnej w sprawie podatku od towarów i usług - uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 czerwca 2008r. sygn. akt III SA/Wa 2023/07 - Wyrokiem z 13 marca 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił interpretację Ministra Finansów z [...] sierpnia 2007r. Nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji indywidualnej w sprawie podatku od towarów i usług. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi organu w dniu 16 kwietnia 2008r. (k. 77 akt sądowych). Od ww. wyroku pełnomocnik organu radca prawny wniósł 14 maja 2008r. skargę kasacyjną (k. 78 akt sądowych). Postanowieniem z 11 czerwca 2008r. Sąd odrzucił skargę kasacyjna organu, ze względu na nie uiszczenie wpisu stałego przez profesjonalnego pełnomocnika. Z akt sprawy sądowej wynikało, że w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy (k. 83 verte akt sądowych). W dniu 27 czerwca 2008r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło zażalenie organu wskazujące, iż wpis od skargi kasacyjnej został uiszczony. Do zażalenia dołączono uwierzytelnioną kopię potwierdzenia uiszczenia wpisu sądowego za pośrednictwem Poczty Polskiej z datą operacji 15 maja 2008r. z którego wynika, że wpis od skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2023/07 zapłacił nie Minister Finansów lecz E. D., ul. [...] J. (k. 92 akt sądowych). Pełnomocnik organu zarzucił, iż Sąd nie zbadał, czy faktycznie wpis został uiszczony. Wskazano, że dowód wpłaty z oczywistych względów nie mógł być załączony do skargi kasacyjnej złożonej 14 maja 2008r. Tym samym zachowano termin do uiszczenia tego wpisu od skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako "P.p.s.a."), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie zaszła przesłanka opisana we wspomnianym przepisie. Zażalenie okazało się bowiem oczywiście uzasadnione. W dniu wydawania przez Sąd zaskarżonego postanowienia w aktach sprawy nie znajdowało się potwierdzenie dokonania przez organ wpłaty tytułem wpisu od skargi kasacyjnej. Brak potwierdzenia stanowił podstawę wydania zaskarżonego postanowienia, w którym stwierdzono uchybienie obowiązkowi uiszczenia należnego wpisu stałego. Dopiero po wydaniu zaskarżonego postanowienia do akt sądowych włączono potwierdzenie uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w sprawie z datą operacji 15 maja 2008r. Jak wyżej wskazano wpłaty dokonała E. D.. Potwierdzenie to wskazywało, iż wpis od skargi kasacyjnej został uiszczony w terminie. Z materiałów księgowych wynika, że administracja księgowa WSA w Warszawie dysponowała jedynie dokumentem, z którego wynikało, że wpis uiszczono nie w sprawie o sygn. akt "III SA/Wa 2023/07" lecz w sprawie "Wa2023/07" oraz uiścił go nie organ, lecz osoba fizyczna, która nie była stroną w sprawie (k. 94 akt administracyjnych). Zestawienie dokumentu przedstawionego przez organ (pocztowy dowód wpłaty) z sądowym dokumentem księgowym spowodowało, że Sąd uznał zażalenie za oczywiście uzasadnione i zgodnie z art. 195 § 2 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.