III SA/Wa 2023/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 25 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia Starszego referendarza sądowego z dnia 22 sierpnia 2017 r., III SA/Wa 2023/17 w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie ulgi w podatku rolnym postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie Skarżący – S.K. - pismem z 31 maja 2017 r. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na decyzję z [...] kwietnia 2017 r. W odpowiedzi ma wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi Skarżący, pismem z 30 czerwca 2017 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 10 lipca 2017 r. wezwano Skarżącego do złożenia podpisanego i wypełnionego wniosku o przyznanie prawa na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Przekazano mu zarazem formularz PPF, zaś wezwanie doręczono w dniu 12 lipca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta 15 akt sądowych). Skarżący pismem z 19 lipca 2017 r. wniósł o odroczenie sprawy do końca listopada 2017 r. twierdząc, że jest w fazie przeprowadzki i wszelkie dokumenty i sprzęty domowe są nieuporządkowane. Nie posiada xero ani samochodu. Mieszka na wsi. Nie ma możliwości uzyskania na miejscu porad prawnych. Skarżący ma do wykonania ogrom prac rolniczych i obecnie nie jest w stanie prowadzić sprawy sądowej i samodzielnie odpowiadać na pisma. Starszy referendarz sądowy, zaskarżonym zarządzeniem z 22 sierpnia 2017 r., pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, ponieważ Skarżący, nie bacząc na upływ siedmiu dni, nie dopełnił wymogu złożenia wypełnionego formularza PPF. Skarżący, pismem 4 września 2017 r., złożył sprzeciw od orzeczenia z 22 sierpnia 2017 r. wskazując, że nie nadesłał wypełnionego formularza PPF ponieważ Sąd wymaga złożenia razem z nim szeregu dokumentów, których przygotowanie wymaga bardzo wiele czasu i środków. Skarżący dodał, że jest w trakcie remontu generalnego a niewykonanie go może narazić Stronę na straty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Treść art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 718 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." - wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Sąd wskazuje, że zarządzenie z 22 sierpnia 2017 r. zostało doręczone Skarżącemu w dniu 28 sierpnia 2017 r., zaś formularz PPF nie został złożony nawet na etapie sprzeciwu. Przy czym Skarżący został w zaskarżonym zarządzeniu poinformowany o treści obowiązujących przepisów prawa, zgodnie z którymi brak formularza jest okolicznością uniemożliwiającą podjęcie jakichkolwiek działań w zakresie prawa pomocy. Zdaniem Sadu, ani remont, ani żniwa nie są nadzwyczajnymi, nieprzewidzianymi okolicznościami, które mogłyby usprawiedliwiać niewykonanie doręczonego Skarżącemu zarządzenia. Zdaniem Sądu, Skarżący, w złożonym sprzeciwie nie zawarł jakichkolwiek argumentów, które mogłyby skutkować uwzględnieniem sprzeciwu. Niesporne zatem jest w sprawie, że wezwanie z 10 lipca 2017 r. o przekazanie wypełnionego formularza PPF zostało doręczone Skarżącemu 12 lipca 2017 r., wraz z pouczeniem o terminie i rygorze pozostawienia bez rozpoznania - co Skarżący poświadczył własnoręcznym podpisem (zwrotne potwierdzenie odbioru – k 15 akt sądowych) i że formularz PPF nie został złożony nie tylko do 19 lipca 2017 r. (kiedy upływał termin na jego złożenie), ale również nawet na etapie sprzeciwu. Skoro Skarżący nie przekazał wypełnionego formularza, zobowiązywało to referendarza sądowego do zastosowania art. 257 p.p.s.a. i pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. W związku z powyższym wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a., zaś Sąd jest zobowiązany, na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.