III SA/Wa 2035/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz – Szyjko po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "R." Sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2008 r. Nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2) zwrócić "R." Sp. z o.o. z/s w W. kwotę 204 zł (słownie: dwieście cztery złote) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z dnia 10 lipca 2008 r. pełnomocnik "R." Sp. z o.o. z/s w W. (dalej "Skarżąca") zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2008 r. Uiścił przy tym wpis od skargi w kwocie 204 zł. W dniu 30 lipca 2008 r. Sąd powiadomiony został o wypowiedzeniu pełnomocnictwa procesowego w rozpatrywanej sprawie. W dniu 14 sierpnia 2008 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo z oświadczeniem Skarżącej o cofnięciu powyższej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - dalej powoływana jako "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd może uznać je za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie natomiast z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Oceniając dopuszczalność cofnięcia skargi w rozpatrywanej sprawie Sąd uznał, iż nie zmierza ono do obejścia prawa i nie powoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 oraz art. 60 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji. O zwrocie wpisu od cofniętej skargi Sąd postanowił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a) i § 2 p.p.s.a.