III SA/Wa 2039/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Groński (sprawozdawca), Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Maria Nałęcz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi W.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2009 r. oddala skargę Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] listopada 2009r. Nr [...] po przeprowadzeniu postępowania ustalił dla W. M. podatek rolny za 2009r. w kwocie 71 zł. Od powyższej decyzji odwołała się W. M., która zarzuciła, że podatek został określony na niewłaściwej podstawie, gdyż grunty nie wykazują cech klasy IV, w związku z czym nie podlegają opodatkowaniu. W ocenie odwołującej się niewłaściwe określenie wysokości podatku spowodowane jest błędami w dokumentacji geodezyjnej prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w G., zaś nieujawnienie tych błędów spowodowane było bierną postawą Urzędu Gminy. W. M. podniosła również, że dokumentacja geodezyjna dotycząca działki nr 7 z miejscowości R. może być fałszowana. Ponadto w piśmie z dnia 25 stycznia 2009r. skierowanym do Urzędu Gminy w P. W. M. wskazała na fakt niezgodności klasy bonitacyjnej gruntu działki nr 7, co może mieć wpływ na wymiar podatku. W kolejnym piśmie z dnia 16 marca 2009r. skierowanym do Urzędu Gminy w P. W. M. wskazała również na konieczność uzgodnienia bonitacji gruntów, co winna była uczynić Gmina w imieniu wszystkich rolników, kierując stosowny wniosek do Starostwa Powiatowego w G.. Ponadto wskazała na konieczność uzupełnienia dowodów o istotne informacje i wyjaśnienie dlaczego na wypisie z mapy wydanej K. i J. P. widnieje klasa VI odnośnie powierzchni 1,12, zaś w rejestrze gruntów jest klasa IV. Zdaniem Pani W. M. powyższa rozbieżność jest spowodowana błędem pisarskim. Organ pierwszej instancji przekazał pisma W. M. do Starosty G. z wnioskiem o zajęcie stanowiska w sprawie. W piśmie z dnia 29 września 2009r. Starosta G. poinformował, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie kwestionowanej klasyfikacji gruntów, podnosząc, iż klasyfikacje gruntów we wsi R. przeprowadzone na części gruntów melioracji, nie zostały zakwestionowane, zaś przeprowadzenie kolejnej kompleksowej klasyfikacji gruntów możliwe by było jedynie w przypadkach wystąpienia klęsk żywiołowych, degradacji przyrodniczej gleby, rekultywacji gruntów, scalenia i wymiany gruntów oraz modernizacji gruntów dotychczas niezmeliorowanych. Po rozpoznaniu odwołania W. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej: SKO w P.), działając w oparciu o art. 233 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. –Ordynacja podatkowa -t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. (dalej: Ordynacja podatkowa) w związku z art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W ocenie SKO w P. przedstawiony przebieg postępowania nie wskazuje na naruszenie prawa strony do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu oraz obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Dokonując wymiaru podatku organ pierwszej instancji nie mógł pominąć dowodu z klasyfikacji gruntów i był związany tym dowodem. Dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości tym bardziej, że jego treść była weryfikowana w toku czynności, które nie potwierdziły zastrzeżeń zgłaszanych przez W. M.. Wójt Gminy P. nie będąc organem uprawnionym do dokonywania żadnych zmian w ewidencji gruntów, wymierzył podatek zgodnie z ustalonymi faktami i na podstawie przepisów ustawy o podatku rolnym, przy zastosowaniu stawki stymulowanej ceną skupu żyta. Ponadto organ II instancji podkreślił, że podnoszony przez W. M. fakt sfałszowania dokumentów geodezyjnych spowodował zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa Prokuratury Rejonowej w G.. Jednakże decyzją prokuratora, odmówiono wszczęcia postępowania z uwagi na negatywną przesłankę procesową tj. przedawnienie karalności. W skardze na powyższą decyzję SKO w P. W. M. zarzuciła nieuwzględnienie w prowadzonych postępowaniach wniosków dowodowych, bezstronność orzekających w drugiej instancji z uwagi na rzekome pokrewieństwo bądź powinowactwo z innymi osobami, które mogły mieć wpływ na zapadłą decyzję w pierwszej i drugiej instancji. Uzasadniając swoje zarzuty W. M. podniosła rozbieżność pomiędzy danymi z zaświadczenia z ewidencji gruntów, a danymi zamieszczonymi na wypisie mapy wydanej K. i J. P.. Zdaniem skarżącej prawidłowa klasyfikacja gruntów działki nr 7 położonej w miejscowości R. winna być zgodna z danymi zamieszczonymi na wypisie z mapy tj. wskazywać na grunt VI, a nie z danymi wynikającymi z dokumentów i wyjaśnień Starostwa Powiatowego w G.. W odpowiedzi na skargę SKO w S. podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji sąd administracyjny dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania, co oznacza, że kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji uznał, że nie narusza ona przepisów prawa, w związku z czym skarga podlega oddaleniu. Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja wydana w sprawie wymiaru podatku rolnego za 2009 r. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Zasady ustalania podatku określono w rozdziale 2 tej ustawy. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 podstawę opodatkowania podatkiem rolnym stanowi dla gruntów gospodarstw rolnych - liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Jak stanowi art. 6 ww. ustawy podatek rolny za rok podatkowy wynosi od 1 ha przeliczeniowego gruntów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 - równowartość pieniężną 2,5 q żyta, obliczone według średniej ceny skupu żyta za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Średnią cenę skupu ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału (art. 6 ust. 2 ustawy o podatku rolnym). Jednocześnie ustawodawca zadecydował, że rady gmin są uprawnione do obniżenia cen skupu, przyjmowanych jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy. W aktach sprawy znajduje się opis i mapa dotycząca działki nr 7 w miejscowości R., objęta obowiązkiem podatkowym w podatku rolnym oraz wypis z rejestru gruntów, z których wynika, że działka ta składa się z użytków rolnych klasy VI o powierzchni 0,55 ha, łąk o powierzchni 1,12 ha klasy IV oraz pastwisk o powierzchni 0,42 ha klasy V. Wójt Gminy P. w oparciu o przedstawione dane wynikające z rejestru gruntów oraz przepisy art. 6 ust. 1 pkt 1 i art. 6a ust. 4a i ust. 6 ustawy o podatku rolnym prawidłowo ustalił wysokość podatku rolnego według wyliczenia przewidzianego w ww. przepisach ustawowych. Jednocześnie do obliczenia wysokości podatku przyjął przepisy uchwały Nr XV/101/2008 Rady Gminy P. z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta przyjętej jako podstawę obliczenia podatku rolnego na obszarze gminy w roku 2009. Podstawowy zarzut skarżącej, powtarzany zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak również w skardze do Sądu sprowadza się do niewłaściwego określenia wysokości podatku spowodowanego błędami w dokumentacji geodezyjnej, polegającej na niewłaściwym określeniu klasy bonitacyjnej gruntów objętych obowiązkiem podatkowym w podatku rolnym. W szczególności skarżąca podniosła, że grunty wskazane w ewidencji nie wykazują cech klasy IV, w związku z czym nie podlegają opodatkowaniu. Jako dowód na poparcie swojej tezy wskazuje rozbieżność pomiędzy danymi z zaświadczenia z ewidencji gruntów, a danymi zamieszczonymi na wypisie mapy wydanej K. i J. P.. Zdaniem skarżącej prawidłowa klasyfikacja gruntów działki nr 7 położonej w miejscowości R. winna być zgodna z danymi zamieszczonymi na wypisie z mapy tj. wskazywać na grunt VI. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności podkreślić, że organem podatkowym prowadzącym niniejsze postępowanie w pierwszej instancji jest wójt. Jak słusznie zauważyło SKO w P. organ podatkowy nie może pominąć danych zawartych w ewidencji gruntów w postępowaniu dotyczącym ustalenia wysokości podatku rolnego. Zgodnie bowiem z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę m. in. wymiaru podatków i świadczeń. Dane z ewidencji gruntów korzystają z domniemania prawdziwości do czasu ich zmiany dokonanej w trybie przewidzianym przepisami Prawa geodezyjnego i kartograficznego. W rezultacie Wójt Gminy P. nie mógł ustalić wymiaru podatku rolnego w oparciu o inne dane, niż wynikające z rejestru gruntów dotyczące działki nr 7 położonej w miejscowości R.. Zgodzić się należy również z twierdzeniem organu II instancji, że wójt jako organ podatkowy nie ma żadnych kompetencji do dokonywania zmian w ewidencji gruntów. Zgodnie z art. 7 pkt 1 oraz art. 22 Prawa geodezyjnego i kartograficznego prowadzenie powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, w tym ewidencji gruntów i budynków, gleboznawczej klasyfikacji gruntów i geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu należy do zadań starosty, a nie wójta. Ewentualne zmiany w ewidencji gruntów mogą następować w zależności od zmiany danych, które zobowiązane są przekazać staroście właściciele gruntów, właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że Wójt Gminy P. przekazywał do Starosty G. odpowiednie pisma W. M. w sprawie rozbieżności pojawiającej się w dokumentacji geodezyjnej, która mogła wskazywać na ewentualną pomyłkę pisarską w oznaczeniu klasy bonitacyjnej gruntu (tj. klasę IV, zamiast klasy VI niepodlegającej opodatkowaniu). Starosta G. ustosunkował się do wskazanej korespondencji potwierdzając prawidłowość określenia odpowiedniej klasy bonitacyjnej gruntu znajdującego się na działce nr 7 w miejscowości R. (tj. klasy IV), podnosząc jednocześnie, że obecnie brak jest podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie kwestionowanej klasyfikacji gruntów. Starosta poinformował, że klasyfikacje gruntów we wsi R. przeprowadzone na części gruntów w 1961 r. i 1979 r. nie zostały zakwestionowane, zaś przeprowadzenie kolejnej kompleksowej klasyfikacji gruntów byłoby możliwe jedynie w przypadkach wystąpienia klęsk żywiołowych, degradacji przyrodniczej gleby, rekultywacji gruntów, scalenia i wymiany gruntów oraz modernizacji gruntów dotychczas niezmeliorowanych. W świetle tak zgromadzonego materiału dowodowego należało przyjąć, że dane zawarte w ewidencji gruntów są określone w sposób prawidłowy, natomiast rozbieżność pomiędzy danymi z zaświadczenia z ewidencji gruntów, a danymi zamieszczonymi na wypisie mapy wydanej K. i J. P., na którą powołuje się skarżąca, może wskazywać co najwyżej na omyłkę pisarską na wypisie z mapy wskazującej na grunt klasy VI, a nie IV (prawidłowej). Podkreślić w tym miejscu należy, że w piśmie z dnia 18 sierpnia 2009 r. Starosta G. wprost stwierdził, że na wyrysie z mapy ewidencyjnej wsi R., wydanym przez Wojewódzki Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P. Filia w G. z dnia 20 lutego 1998 r. błąd pisarski dotyczy opisu na mapie i zamiast poprawnego zapisu "ŁIV" pomyłkowo wpisano "ŁVI". Skoro zatem organ właściwy do prowadzenia ewidencji gruntów, w tym określenia klas bonitacyjnych gruntów rolnych, podtrzymał stanowisko dotyczące prawidłowości danych zawartych w ewidencji, zgodnie z którą ustalono wymiar podatku rolnego dla W. M., to organ podatkowy nie miał podstaw do ich zakwestionowania. W konsekwencji decyzję Wójta Gminy P. ustalającą podatek rolny za rok 2009 należy uznać za prawidłową. Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących nieuwzględnienia jej wniosków dowodowych należy zauważyć, że Wójt Gminy P. przekazywał odpowiednie pisma dotyczące prawidłowości danych zawartych w ewidencji gruntów do Starosty G., który wyczerpująco informował stronę o zajętym stanowisku. Zarówno organ I, jak i II instancji prowadziły postępowanie zgodnie z regułami procesowymi określonymi w art. 122 i 191 Ordynacji podatkowej, a strona miała zagwarantowane prawo udziału w postępowaniu i do wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego zgodnie z art. 200 powołanej ustawy. Również zarzut dotyczący braku bezstronności pracowników organu II instancji z uwagi na pokrewieństwo bądź powinowactwo z innymi osobami, które mogły mieć wpływ na wydawane decyzje w obu instancjach, nie zasługuje na aprobatę. Wystąpienie tego rodzaju okoliczności, stanowiących jednocześnie podstawę do wyłączenia pracownika lub organu od orzekania w danej sprawie administracyjnej, o czym stanowią art. 130-131 Ordynacji podatkowej, powinno zostać odpowiednio wykazane i poparte dowodami wskazującymi jednoznacznie na wystąpienie przesłanek ustawowych. Gołosłowne i niepoparte żadnymi dowodami twierdzenia strony o braku obiektywizmu w rozpatrywaniu sprawy nie mogą stanowić podstawy do uznania wadliwości prowadzonego postępowania i eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ppsa, należało orzec jak w sentencji wyroku.