III SA/Wa 204/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, sędzia WSA Anna Sękowska, Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2007 r. oddala skargę Prezydent W. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. ustalił J. S. (dalej "Skarżący") wysokość podatku na rok 2007, od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], w wysokości 1671 zł. Organ I instancji wydał ww. decyzję na podstawie art. 207 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i art. 3 – 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1992 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm., dalej zwanej też "ustawą" lub "upol") oraz właściwej uchwały W. w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2007 r. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż na najemcach lokali użytkowych stanowiących własność jednostki samorządu terytorialnego, zgodnie z przepisami o podatkach i opłatach lokalnych, ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Od powyższej decyzji Skarżący złożył odwołanie podnosząc naruszenie przepisów art. 121 § 1 i 2 oraz art. 122 Ordynacji podatkowej, a także naruszenie art. 6 ust. 7 ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (SKO) decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu powołano treść art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 7 upol oraz art. 336 Kodeksu cywilnego. SKO wyjaśniło, iż podatnikiem jest tylko i wyłącznie podmiot wskazany w punkcie 4 art. 3 ustawy, tj. posiadacz. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego, posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). W ocenie SKO w przedmiotowej sprawie Organ I instancji prawidłowo przyjął, iż posiadaczem zależnym, a co za tym idzie podatnikiem podatku od nieruchomości, jest Skarżący, który faktycznie włada lokalem użytkowym jako posiadacz zależny (najemca). Wynika to z umowy najmu lokalu użytkowego, zawartej pomiędzy Zakładem Gospodarowania Nieruchomościami miasta W, a Skarżącym. Spełnione zostały więc wszystkie przesłanki, od których zależy wystąpienie obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Wskazane w odwołaniu zarzuty nie mogły mieć wpływu na zobowiązania podatkowe wynikające z ustawy. O obowiązku podatkowym organ podatkowy nie informuje podatnika, zaś, zgodnie z art. 6 ust. 6 upol, osoby fizyczne są zobowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie lub wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości. Obowiązek podatkowy powstał z chwilą zawarcia umowy najmu lokalu użytkowego. W związku z powyższym Organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 120 Ordynacji podatkowej, przez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem przepisów prawa; - art. 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej z uwagi na prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do obywateli oraz nieudzielenie wszelkich informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania; 3) art. 210 § 4 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, poprzez niezawarcie w uzasadnieniu decyzji wskazania faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, w tym nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Organu I instancji; 4) art. 6 ust. 7 ustawy, przez jego niezastosowanie, tj. nieuwzględnienie w decyzji obowiązku rozłożenia podatku od nieruchomości na raty, wynikającego wprost z brzmienia przywołanego przepisu. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, iż wydając zaskarżoną decyzję Organ podatkowy nie określił możliwości uiszczania podatku w ratach, jak miało to miejsce w sprawie za 2011 r. W świetle powyższego uznał, iż Organy działały z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący podniósł, iż w przedmiotowej sprawie Organ podatkowy i właściciel nieruchomości są formalnie tym samym podmiotem, co z kolei pozwala uznać, że Organ podatkowy z urzędu posiadał informacje o stanie prawnym i zobowiązaniach dotyczących przedmiotowej nieruchomości (jej części). Zaznaczył, iż nie miał świadomości, że ma obowiązek, jako najemca, uiszczać podatek od wynajmowanej nieruchomości, w szczególności, że umowa najmu, podpisana z Prezydentem, będącym jednocześnie organem podatkowym, nie informowała go o tym. Zdaniem Skarżącego w przedmiotowej sprawie Organ, posiadając informacje o lokalu (W. jest właścicielem), powinien z urzędu wszcząć postępowanie. Jednakże, pomimo zawierania kolejnych umów najmu, Organ takiego postępowania nie wszczynał. Nie wydając decyzji na dany rok podatkowy, a następnie wydając kilka decyzji wstecz, Organ I instancji naraził Skarżącego na straty wynikające m.in. z tego powodu, że Skarżący musi uiścić skumulowany podatek. W zaistniałej sytuacji Organ powinien co najmniej rozważyć możliwość umorzenia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości. W realiach przedmiotowej sprawy Skarżący miał bowiem prawo oczekiwać, jako osoba nie posiadająca odpowiedniego wykształcenia prawniczego, że Organ podatkowy w toczącym się postępowaniu podatkowym z urzędu uwzględni posiadaną przez siebie wiedzę odnośnie do lokalu użytkowego należącego do W.. W ocenie Skarżącego zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zawiera ona bowiem wyłącznie lakoniczne przytoczenie przepisów prawa, bez wskazania, z jakich względów mają one zastosowanie do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Zdaniem Skarżącego Organ odwoławczy nie dokonał przy tym ustaleń co do stanu faktycznego, jak również nie dokonał w żadnym stopniu oceny materiału dowodowego. Ponadto SKO nie ustosunkowało się do zarzutu dotyczącego zwlekania przez Organ podatkowy ze wszczęciem postępowania przez 5 lat, pomimo posiadanej wiedzy o umowach najmu zawartych ze Skarżącym. Skarżący podniósł, iż w niniejszej sprawie wydając decyzję wymierzającą podatek Organ podatkowy nie określił możliwości uiszczania podatku w ratach, wskazując jedynie 14- dniowy termin płatności podatku. Tym samym działał niezgodnie z dyspozycją przepisu art. 6 ust. 7 upol. SKO rozpatrując sprawę nie odniosło się do tej okoliczności, powołując się jedynie na art. 47 § 2 Ordynacji podatkowej, który, w ocenie Skarżącego, nie zwalnia organów podatkowych z bezpośredniego stosowania art. 6 ust. 7 ustawy. W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W skardze sformułowano zarzuty o charakterze procesowym, jak i materialnym. Pierwsze z nich wynikają z przekonania Skarżącego, iż Organy podatkowe miały pewien szczególny obowiązek informowania go obowiązkach jako podatnika, zaś uzasadniając swoje rozstrzygnięcia powinny odnieść się do każdej kwestii przez niego postawionej w toku postępowania. Otóż Sąd zauważa, że jakkolwiek Organy, stosownie do art. 121 Ordynacji podatkowej, powinny były prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie, a nadto powinny były udzielać Skarżącemu koniecznych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego, to jednak te obowiązki konkretyzują się we wszczętym, konkretnym postępowaniu podatkowym. O tym, że na Skarżącym ciążył obowiązek podatkowy z racji wynajmowania od W. lokalu użytkowego przy ul. [...] w W., powinien wiedzieć on sam, gdyż, jak wynika już choćby z art. 84 Konstytucji, każdy ma obowiązek ponosić ciężary i świadczenia publiczne, w tym podatki. Przyjmuje się domniemanie powszechnej znajomości prawa, w tym prawa nakładającego wspomniane ciężary i świadczenia publiczne. Okoliczność, że właścicielem przedmiotu najmu jest W., nie zmieniała niczego w obowiązku Skarżącego samodzielnego, niezależnego od żadnego wezwania, terminowego zadeklarowania przedmiotu opodatkowania. Co więcej – nie można zgodzić się z jego poglądem, że właściciel i organ podatkowy (Prezydent W.) to w niniejszej sprawie ten sam podmiot, przez co miał on z urzędu wiedzę o obowiązku podatkowym Skarżącego. Otóż podmiotem prawa własności jest W., zaś organem podatkowym I instancji – Prezydent W.. Pierwszy z tych podmiotów działa w sferze dominium publicznego, w ramach którego zawiera np. cywilnoprawne umowy najmu majątku gminy W., zaś drugi działa w sferze imperium, w ramach którego ustala wysokość zobowiązań podatkowych podatników podatków lokalnych. Oczywiście w praktyce Prezydent rzeczywiście z urzędu mógł dysponować wiedzą co do obowiązku podatkowego Skarżącego (ten sam Prezydent jest organem osoby prawnej – Gminy W., jak i organem podatkowej administracji publicznej), co do pewnego stopnia zasadnym czyni zarzut Skarżącego, iż przez kilka lat Organ ten niezasadnie zwlekał ze wszczęciem postępowania podatkowego. W efekcie Skarżący rzeczywiście uiścić musi obecnie "skumulowany podatek" ale – powtórzmy – niczego nie zmieniało to w obowiązku samodzielnego zadeklarowania podatku przez samego Skarżącego. Powinien on liczyć się z tym obowiązkiem od samego początku trwania umowy najmu, i to niezależnie od tego, że w zawieranych umowach W. nie informowało go o tych obowiązkach jako podatnika. Obowiązek podatkowy wynika bowiem z prawa publicznego, jest niezależny od tego, czy strony umowy wspomną o nim w samej umowie i w jaki sposób rozłożą ekonomiczny ciężar podatku. W świetle prawa podatkowego, jak wynika z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy, podatnikiem podatku od wynajmowanego od W. lokalu był Skarżący. Ewentualne uzgodnienia stron umowy niczego nie zmieniałyby w tym zakresie. W pierwszym zdaniu uzasadnienia skargi Skarżący przyznaje niesporną, oczywistą okoliczność faktyczną sprawy, że wynajmował od W. lokal przy ul. [...] w W.. Jest to w istocie jedyna, istotna okoliczność faktyczna sprawy. Ustalono ją zatem prawidłowo. Zarzut wadliwego uzasadnienia decyzji jest więc chybiony, gdyż w wydanych decyzjach Organy powinny dokonać jedynie prostego aktu subsumcji obowiązujących przepisów do tak ustalonego, niespornego stanu faktycznego. Z tego obowiązku Organy obydwu instancji wywiązały się prawidłowo. Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia prawa materialnego (art. 6 ust. 7 zdanie drugie ustawy), poprzez nierozłożenie podatku na raty. Otóż ustalony w decyzji podatek podlega rozłożeniu na raty wówczas, kiedy decyzja ustalająca zostanie doręczona co najmniej 14 dni przed terminem płatności pierwszej raty. W niniejszej sprawie natomiast podatek dotyczy roku 2007, podczas gdy decyzja Prezydenta została wydana i doręczona dopiero w roku 2011. Niezrozumiałe i bezcelowe byłoby zatem rozkładanie podatku na raty, skoro, zgodnie ze szczególnym przepisem art. 47 § 2 w zw. z § 1 Ordynacji podatkowej, termin płatności podatku wynosił 14 dni od doręczenia decyzji. Odrębną kwestią, poruszoną w skardze, jest niewątpliwa uciążliwość obowiązków podatkowych Skarżącego, wynikająca z tego, że jednocześnie, w jednym roku podatkowym, bez rozkładania obowiązków na raty, zobowiązany on jest do - jak to ujął w skardze – zapłaty "skumulowanego podatku" (Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, że tego samego dnia Prezydent wydał decyzje za 6 lat podatkowych). Prezydent rzeczywiście, z niezrozumiałych względów, zwlekał ze wszczęciem postępowania podatkowego za poszczególne lata, ale tej kwestii nie można analizować w niniejszym postępowaniu sądowym. O ile wspomniana uciążliwość jest nadmierna, Skarżącemu przysługuje prawo do złożenia wniosku o ulgę podatkową, która polegać może np. na rozłożeniu zaległości na raty. Taki wniosek będzie rozpatrzony w odrębnym postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.