III SA/Wa 2041/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach dochodów za 2000 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 1 lipca 2008 r. M. Z. (Skarżąca w niniejszej sprawie) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...]maja 2008 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach dochodów za 2000 r., w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek Skarżąca wskazała na wadliwość zaskarżonej decyzji, jak również na okoliczność pojawienia się nowych dowodów w sprawie, które wcześniej nie były znane organowi albo były przez niego kwestionowane. W konsekwencji, w ocenie Skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania do odwrócenia skutków. Skarżąca odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiodła, że brak bliższego określenia co należy rozumieć przez "szczególnie ważny interes strony" pozwala na "pojemne" traktowanie tego pojęcia. W ocenie Skarżącej, jej szczególnie ważny interes przejawia się w możliwości narażenia jej osoby poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji na niewspółmierne straty, stanowiące o zagrożeniu egzystencji Skarżącej i jej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "ppsa"), Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona wykazała w sposób wyczerpujący i przekonywający, istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa na stronie (por. postanowienia NSA z dnia 25.05.2004 r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 24.05.2004 r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.). Innymi słowy, z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 ppsa (zob. postanowienie NSA z 15.12.2005 r., I FZ 633/05, niepubl.). Sąd zauważa również, że nie można przyjąć, iż udzielenie ochrony tymczasowej Skarżącej w postaci wstrzymania wykonania decyzji, oparte będzie na uzasadnieniu skargi, bowiem Sąd rozpoznając wniosek w tym zakresie nie dokonuje oceny zasadności skargi. Orzeczenie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić swoiście rozumianego rozstrzygnięcia wstępnego, dlatego Sąd nie mógł uwzględnić niniejszego wniosku. Podkreślenia wymaga, że wniosek ten zasadniczo nie został w ogóle uzasadniony. Uzasadnienia takowego nie stanowi bowiem ani opisana w skardze wadliwość zaskarżonej decyzji, sama kwota należności podatkowych objęta zaskarżoną decyzją, jak również nowe dowody, na które powołuje się Skarżąca. Zamierzonego pozytywnego dla Skarżącej skutku w postaci udzielenia ochrony tymczasowej, strona nie mogła także osiągnąć poprzez ogólnikowe i lakoniczne powoływanie się na "jej szczególnie ważny interes". Należy podkreślić, że skoro wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia może wystąpić wskutek czynnego udziału Skarżącej tj. na jej wniosek, to do wnioskodawcy należy wskazanie na wystąpienie, w jego sprawie, którejkolwiek lub obu wskazanych przesłanek z należytym uzasadnieniem (podkreślenie Sądu). Ponadto należy podkreślić, iż ustawodawca posługując się w art. 61 § 3 ppsa zwrotami nieostrymi dla określenia przesłanek w nim zawartych, nałożył na wnioskodawcę obowiązek ich konkretyzacji. Jak już wspomniano, Skarżąca ograniczyła się jedynie do złożenia wniosku, nie wskazując na konkretne okoliczności przemawiające za pozytywnym dla niej rozstrzygnięciem Sądu. W ocenie Sądu ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikają przesłanki do uznania, że wykonanie decyzji będącej przedmiotem skargi mogłoby narazić Skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższą argumentację, działając na podstawie przepisu art. 61 § 3 oraz § 5 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.