III SA/Wa 2050/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia postanawia: - odmówić przyznania doradcy podatkowemu – K. S. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. Postanowieniem z 23 lipca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącemu K. P. prawo pomocy w zakresie całkowitym. Pełnomocnikiem z urzędu Krajowa Rada Doradców Podatkowych wyznaczyła doradcę podatkowego K. S. Skarżący umocował wyznaczonego pełnomocnika do jego reprezentowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2050/08. Pismem z 8 września 2008 r. pełnomocnik odpowiedziała na odpowiedź na skargę i wniosła o zasądzenie na jej rzecz wynagrodzenia. W dniu 23 grudnia 2008 r. pełnomocnik złożyła skargę kasacyjną od wyroku z 28 października 2008 r., a w dniu 14 stycznia 2009 r. zażalenie na postanowienie z 5 stycznia 2009 r. wydane w przedmiocie sprostowania z urzędu oczywistych błędów pisarskich. W pismach tych wniosła również o zasądzenie wynagrodzenia. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 212, poz. 2075) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Z treści powołanego przepisu wynika, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa. W postanowieniu z dnia 14 października 1998 r. sygn. akt II CKN 687/98, OSNC 1999/3/63 Sąd Najwyższy powiedział: "Wniosek adwokata lub radcy prawnego, ustanowionego dla strony zwolnionej od kosztów sądowych w całości lub w części, o zasądzenie od Skarbu Państwa kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nie zawierający oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, podlega oddaleniu, jako nie uzasadniony". Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu wydanym 28 sierpnia 2008 r, sygn. akt I OZ 615/08 podkreślił, iż brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a. Oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części, jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została już wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 czerwca 2008 roku o sygn. akt I OZ 390/08, również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, LEX nr 242945). Pomimo, że powołane orzeczenia dotyczyły pomocy prawnej świadczonej z urzędu przez adwokatów i radców prawnych, z uwagi na analogiczne uregulowania dotyczące zasad zwrotu kosztów takiej pomocy doradcom podatkowym, właściwe jest powołanie się na to orzecznictwo również w przypadku pomocy prawnej świadczonej z urzędu przez doradców podatkowych. W niniejszej sprawie zgłaszając wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu pełnomocnik skarżącego nie złożyła oświadczenia, o którym mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. W związku z powyższym na podstawie art. 250 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.