III SA/Wa 2055/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim - Tuchorska, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2011r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca ("Spółka") – N. sp. z o.o. z siedzibą w W., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2016r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2011r. W skardze Skarżąca zawarła ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W osnowie wniosku podniosła, że toczący się od dwóch lat spór z organem podatkowym w istotny sposób ograniczył możliwości zarobkowe Spółki do tego stopnia, że zagrożona jest ona upadłością, co może nastąpić w przypadku dalszej egzekucji decyzji podatkowych. Jest to realne niebezpieczeństwo, którego usunięcie będzie w zasadzie niemożliwe, nawet przy ewentualnym uchyleniu zaskarżonej decyzji przez Sąd. Likwidacja Spółki wiązałaby się z utratą rozpoznawalności na rynku, a co za tym idzie ze stratą realnych przychodów, których nie można odbudować zakładając nową spółkę. Zdaniem Skarżącej egzekucja administracyjna będzie dla niej dotkliwa i będzie się praktycznie wiązać z utratą praw do samej firmy, posiadającej ugruntowaną pozycję na rynku województwa mazowieckiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy również, iż samo powołanie się na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje sądu do poszukiwania takich okoliczności z urzędu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając jednak wnikliwie swojego wniosku. Odniosła się jedynie do wysokości zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją i stwierdziła, że wyegzekwowanie tej kwoty będzie miało dla niej daleko idące konsekwencje natury finansowej, w szczególności może skutkować jej upadłością. Z powyższej okoliczności Spółka wywiodła, że poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzenia znacznej szkody. W ocenie Sądu, Skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych konkretnych okoliczności, które w istocie wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podnoszone przez nią twierdzenie, iż zapłata kwoty zobowiązania podatkowego będzie miała dla niej daleko idące konsekwencje natury finansowej, w szczególności może skutkować jej upadłością, powinno zostać poparte dokumentami, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie pozytywnej dla Skarżącej oceny zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednakże Skarżąca nie zestawiła nawet wielkości posiadanych składników majątku z wysokością wymaganego zobowiązania podatkowego. Nie przedstawiła także żadnych dokumentów, czy choćby oświadczeń, jakie uzyskuje obecnie przychody. Sąd nie stwierdził również, aby znajdujące się w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, dokumenty uprawdopodobniały twierdzenia Skarżącej o grożącym jej niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd nie podzielił także stanowiska Spółki, że wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować jej upadłością. W ocenie Sądu takiej okoliczności Skarżąca bowiem nie uprawdopodobniła. W konkluzji stwierdzić trzeba więc, że Skarżąca nie wykazała zajścia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. i ochrona tymczasowa nie może zostać jej udzielona. Wyjaśnić należy na koniec, że egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji Skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011r. o sygn. akt II GSK 1562/11). Wyjaśnić należy ponadto, że dopiero gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, Sąd może, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., wstrzymać wykonanie także innych decyzji wydanych w granicach tej samej sprawy, w tym również decyzji organu pierwszej instancji (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2012r. o sygn. akt I OSK 2484/12). Należy przy tym stwierdzić także, iż decyzja organu pierwszej instancji co do zasady nie podlega wykonaniu z mocy prawa, gdyż nie jest ostateczna (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2015r. o sygn. akt III SA/Wa 2122/15). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.