III SA/Wa 2057/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia - przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych- W skardze z 9 czerwca 2011 r. D. K. (dalej - "Skarżąca" lub "Wnioskodawczyni") zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W odpowiedzi na wezwanie do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF oraz do nadesłania dodatkowych dokumentów, Wnioskodawczyni nadesłała stosowny formularz oraz żądane dokumenty. We wniosku wskazała, iż wnosi o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Podniosła, iż w listopadzie 2010 r. urząd skarbowy zajął środki na jej rachunku bankowym w tym emeryturę, otrzymaną pożyczkę bankową, oszczędności, świadczenie przyznane na Dzień Seniora przez [...] (ok. 5.000 zł). Zajęto jej również mieszkanie oraz zasądzone na jej rzecz koszty sądowe. Wnioskodawczyni wskazała, ze pozbawiono jej dorobku całego życia. Skarżąca ma 73 lata. Od 13 lat jest na emeryturze, która stanowi jej jedyne źródło utrzymania. Po odjęciu kwoty zajmowanej przez urząd skarbowy Skarżąca dysponuje dochodem w wysokości ok. 1.500 zł. Z kolei miesięczne opłaty za mieszkanie i media wynoszą ok. 900 zł (czynsz 366 zł, energia elektryczna 60 zł, gaz 40 zł, telewizja 50 zł, ubezpieczenie na życie 35 zł, pożyczka 250 zł, parking 90 zł, telefon 30 zł, leki ok. 160 zł). Po odjęciu niezbędnych wydatków Wnioskodawczyni dysponuje kwotą 400 zł na wyżywienie, środki czystości oraz inne wydatki. Do swojego majątku Skarżąca zaliczyła jedynie mieszkanie spółdzielcze o pow. 48,75 m². Oświadczyła, że nie posiada żadnych oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Do wniosku Skarżąca załączyła decyzję o waloryzacji emerytury, zeznanie podatkowe za 2010 r., wyciąg z rachunku bankowego oraz zaświadczenie o stanie zdrowia. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym. Sygn. akt III SA/Wa 2057/11 Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych (podkreślenie własne) kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Rozpoznając sprawę należało zatem w pierwszej kolejności odnieść się do argumentacji przedstawionej we wniosku i dokonać analizy sytuacji majątkowej skarżącej oraz jej zdolności płatniczych, w zestawieniu z wysokością należnych kosztów sądowych. Zauważyć należy, iż na dzień rozpoznania wniosku do kosztów sądowych zaliczyć należy wpis od skargi w wysokości 100 zł. Z kolei z oświadczeń Skarżącej wynika, iż utrzymuje się ona jedynie z emerytury w wysokości ok. 1.500 zł netto. Po odjęciu niezbędnych wydatków związanych z opłatami za mieszkanie i media, Skarżąca dysponuje kwotą w wysokości 400 zł. Dorobek jej życia został zajęty w trakcie toczącego się postępowania egzekucyjnego. Wnioskodawczyni nie posiada majątku ani żadnych oszczędności. Zdaniem Referendarza sądowego, zestawienie wysokości dochodu, którym dysponuje Skarżąca na zaspokojenie potrzeb życiowych z wysokością cen artykułów pierwszej potrzeby prowadzi do wniosku, że nie jest ona w stanie z posiadanych środków pieniężnych ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Mając na względzie całość powyższej argumentacji, na podstawie przepisów art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.