III SA/Wa 2067/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 13 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. T. i W. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. T. i W. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lipca 2010 r. Skarżący – G. T. i W. T. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. Skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na słuszny interes strony, jednocześnie nieuzasadniając złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270- ze zm., dalej: p.p.s.a.). po przekazaniu Sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest też spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 (niepublikowane) i sygn. akt FZ 87/04 (niepublikowane) oraz z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 (niepublikowane) podkreślił, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tymczasem Skarżący nie poparli wniosku żadną argumentacją, nie powołali się nawet na żadną z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niedostateczne uzasadnienie wniosku nie może natomiast przekonać Sądu o potrzebie udzielenia stronie ochrony tymczasowej oraz spowodować wydanie orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Stwierdzić też należy, że argumentacja skargi dotyczy zarzutów wysuwanych przez Skarżących przeciwko zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Merytoryczne zarzuty przeciwko decyzji nie mogą jednakże stanowić podstawy do rozstrzygania kwestii wpadkowej, jaką jest wstrzymanie wykonania tej decyzji. Dlatego też Sąd nie mógł kierować się w tym zakresie treścią skargi w części nieodnoszącej się do wniosku o wstrzymanie wykonania. Sąd zauważa też, że niewykonywanie decyzji ostatecznych organów jest stanem niepożądanym i prawo wnoszenia skargi do sądu nie może uniemożliwiać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego (zob. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, wyd. II zmienione, Wydawnictwa Prawnicze PWN, Warszawa 1999, str. 152). Ustawodawca określił wyraźnie w art. 61 § 1 p.p.s.a., że wniesienie skargi nie powoduje wstrzymania aktu lub czynności. Warto także wskazać, że użycie w treści przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. sformułowania "może" świadczy o pozostawieniu uznaniu sądu rozstrzygnięcia tej kwestii, nawet przy założeniu, że strona wykazałaby przesłanki określone w tym unormowaniu. Sąd z powyższych względów uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.