III SA/Wa 2069/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, , po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2015 r. sprawy ze skargi W. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: - sprostować oczywistą omyłkę pisarską w ten sposób, że w wersie 8 na stronie drugiej uzasadnienia postanowienia z 6 marca 2015 r. (sygn. akt III SA/Wa 2069/14) wykreślić słowo "pełnomocnika" - Postanowieniem z 6 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił W. J. (zwanemu dalej "Skarżącym") sprostowania protokołu rozprawy z dnia 18 grudnia 2014 r. W treści uzasadnienia ww. postanowienia wskazano, że "...żądanie pełnomocnika Skarżącego zawarte we wniosku z 23 grudnia 2014 r. o uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 18 grudnia 2014 r. jest bezzasadne...". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze cyt. ustawy). Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła. W uzasadnieniu postanowienia z 6 marca 2015 r. w sprawie III SA/Wa 2069/14 użyto sformułowania "pełnomocnika Skarżącego", gdy w rzeczywistości, co wynika jednoznacznie z akt sprawy, Skarżący występuje w sprawie osobiście i nie korzysta z pomocy pełnomocnika. Wpisanie zaś w uzasadnieniu postanowienia "pełnomocnika Skarżącego" jest oczywistą omyłką pisarską. W związku z powyższym, wobec zaistniałej oczywistej omyłki pisarskiej, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.