III SA/Wa 2085/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na interpretację Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę na interpretację indywidualną Pismem z 11 lipca 2008 r. W. M. - dalej jako Skarżąca - złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie odliczenia zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Z akt sprawy wynika, iż zaskarżona interpretacja została doręczona Skarżącej 7 lipca 2008 r. Doręczając indywidualną interpretację organ pouczył stronę, iż od tego aktu administracyjnego przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako p.p.s.a.) - podkreślenie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego uregulowany został m.in. w art. 52 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Od w/w zasady generalnej ustawodawca przewidział w art. 52 § 3 p.p.s.a. wyjątek określający możliwość wniesienia skargi w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. W myśl powołanego przepisu skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a. (a więc również na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 53 § 2 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W powyższych przepisach ustawodawca określił zatem warunek dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, jakim jest wyczerpanie przysługujących stronie administracyjnych środków zaskarżenia, bądź - w określonych przypadkach - wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji, gdy powyższy warunek nie zostanie spełniony skargę należy uznać za niedopuszczalną. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż interpretacja indywidualna wydana przez Ministra Finansów podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. po spełnieniu warunku określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a., tj. po wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, mimo wyraźnego pouczenia, Skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa od razu decydując się na wniesienia skargi. W opinii Sądu zaistniała zatem przesłanka uznania skargi za niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. W myśl natomiast z art. 58 § 3 p.p.s.a. postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na względzie Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.