III SA/Wa 2094/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2012 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji S.K. (dalej zwany "Skarżącym"), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2012 r. W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody jak i ważny interes publiczny. Zwracając uwagę, iż na mocy dwóch decyzji organów podatkowych został zobowiązany do zapłaty łącznie kwoty 12.976.350,06 zł, za trudne do odwrócenia uznał konsekwencje egzekucji tak wysokiej kwoty. W jego ocenie późniejszy zwrot ww. kwoty, ze względu na okres na jaki zostanie on jej pozbawiony, może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Skarżący zaznaczył, iż zobowiązany jest do ponoszenia na rzecz ojca alimentów w wysokości 3.000 zł miesięcznie. Wskazał, iż jedynym źródłem jego dochodów jest indywidualna działalność gospodarcza, która w 2016 r. wygenerowała stratę w wysokości 179.003,78 zł. W zakresie prowadzonej działalności gospodarczej związany jest szeregiem umów leasingowych regularnie spłacając wynikające z nich raty. Podniósł, iż w celu finansowania potrzeb działalności zaciągnął szereg pożyczek na łączną kwotę 600.000 zł. Zaznaczył przy tym, iż niespłacenie zaciągniętych pożyczek doprowadzić może do wypowiedzenia umów i postawienia ich w stan natychmiastowej wykonalności. Podobny skutek, w tym wypowiedzenie umów wystąpi w przypadku zagrożenia upadłością. Zdaniem Skarżącego egzekucja zobowiązania podatkowego pozbawi go płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością oraz spłatą rat kredytowych oraz leasingowych. W jego przekonaniu doprowadzić może do utraty posiadanych koncesji na obrót paliwem, niemożliwych do odzyskania z uwagi na przesłanki zawarte w art. 33 ust. 3 ustawy Prawo Energetyczne, a niechybnie koniecznością złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości i zaprzestaniem jej prowadzenia. Skarżący ponadto jako nieunikniony skutek wykonalności decyzji uznał odebranie mu przedmiotu leasingu, za pomocą których realizuje zamówienia publiczne do szeregu instytucji publicznych. Reasumując stanął na stanowisku, iż powyższe okoliczności potwierdzają istnienie obiektywnych przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji, jako że ich wykonanie spowoduje wystąpienie znacznej szkody oraz trudne do odwrócenia skutki. Skarżący do wniosku załączył szereg umów leasingu i pożyczek, a także informacje dodatkowe do sprawozdania finansowego wraz z rachunkiem zysków i strat oraz bilansem, umowy na dostawę oleju lekkiego do budynków użyteczności publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącego we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku, Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę fakt, iż Skarżący, nie dysponuje w chwili obecnej kwotą pieniędzy umożliwiającą dokonanie zapłaty należnego zobowiązania bez uszczerbku dla bieżącego funkcjonowania oraz prowadzonej działalności gospodarczej. Wprawdzie nałożony na Skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne to w ocenie Sądu, skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie pozbawienia możliwości pokrywania przez Skarżącego bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością oraz spłatą rat kredytowych oraz leasingowych, a w konsekwencji koniecznością zakończenia przez Skarżącego prowadzenia działalności gospodarczej. W ocenie Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem Skarżącego, iż wszczęcie przez organ czynności egzekucyjnych wobec spornego podatku VAT może w rezultacie skutkować postawieniem go w stan upadłości. Z zestawienia kwoty wymaganego zobowiązania podatkowego Skarżącego z jego ogólną sytuacją majątkową, w tym wysokością środków finansowych, którymi może dysponować, wynika, że wykonanie zaskarżonej decyzji, zanim zostanie zbadana jej legalność, doprowadzić może do faktycznego unicestwienia prowadzonej przez niego działalności. Zwrócić należy uwagę, że wysokość uzyskiwanych przychodów, jak i majątek Skarżącego są wyraźnie niższe niż kwoty określone w dołączonym, do złożonego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, zawiadomieniu o zajęciu egzekucyjnym. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności stanowią podstawę do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla Skarżącego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tym samym uznać należało, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez pod kątem zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.