III SA/Wa 2096/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Ewa Chojnacka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2004 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. określił M. T. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. od przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia w dniu 28 czerwca 2004 r. niezabudowanej nieruchomości. Organ uznał, iż decyzja powyższa została doręczona Skarżącemu w sposób prawidłowy w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w dniu 28 kwietnia 2009 r. Pismem z dnia 3 lipca 2009 r. nadanym w Urzędzie Pocztowym w dniu 6 lipca 2009 r. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji. Skarżący złożył również wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. A następnie postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego została doręczona Skarżącemu w trybie zastępczym określonym w art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 28 kwietnia 2009 r. W decyzji zawarte było pouczenie o tym, że Skarżącemu przysługuje prawo do wniesienia odwołania w terminie 14 dni od otrzymania decyzji. Organ nadmienił, iż termin do złożenia odwołania upłynął w dniu 12 maja 2009 r. natomiast odwołanie zostało złożone 6 lipca 2009 r. (data stempla pocztowego) zatem z uchybieniem terminu. Organ nadmienił, iż wprawdzie Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, jednak w postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. wniosek ten został rozpatrzony przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. negatywnie. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Postanowieniu zarzucił oparcie podstawy rozstrzygnięcia na niezgodnym z prawem postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego. Ponadto na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozpoznania skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu wskazał na przebieg postępowania w sprawie, nadmienił, iż złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Skarżący podniósł, iż w jego ocenie nie budzi wątpliwości, iż podstawą zaskarżonego postanowienia stanowiło postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2009 r., zatem wobec złożenia skargi na to postanowienie postępowanie w niniejszej sprawie winno być zawieszone do dnia zakończenia wskazanego powyżej postępowania, gdyż od wyniku tego postępowania zależy rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia należy w punkcie wyjścia przypomnieć, iż zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Wniesienie odwołania po wskazanym wyżej terminie skutkować musi więc pozostawieniem go bez rozpoznania, co organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia (art. 228 Ordynacji podatkowej). Zasadnicze znaczenie dla oceny, czy odwołanie od decyzji zostało wniesione w przepisanym terminie ma zatem ustalenie daty jej doręczenia. Sposoby doręczania pism w trakcie postępowania podatkowego, w tym i decyzji, zostały określone w art. 144 - 154 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej, w przypadku niemożności doręczenia pisma adresatowi w jeden ze sposobów wskazanych w art. 148 (w jego mieszkaniu, w pracy lub w każdym innym miejscu) lub w art. 149 (pod czasową nieobecność adresata - pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu) - poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę (§ 1 pkt 1). Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 2). Przepis art. 150 Ordynacji podatkowej stanowi fikcję prawną doręczenia pisma. Ta forma doręczenia stronie pisma może być zastosowania dopiero wtedy, gdy nie ma możliwości dokonania doręczenia w sposób właściwy (art. 148 Ordynacji podatkowej) lub zastępczy (art. 149 Ordynacji podatkowej). Do skutecznego doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 150 Ordynacji podatkowej może dojść tylko wtedy, gdy zostaną spełnione łącznie dwie przesłanki, a mianowicie pismo zostanie złożone na czas wskazany w tym przepisie w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym fakcie umieszczone w miejscu, o którym mowa w § 2 powołanego przepisu. W związku z powyższym dla uznania, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r. została skutecznie doręczona w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej konieczne było wykazanie przez organ, że decyzja została wysłana (wyekspediowana) pod właściwy adres, a urząd pocztowy zawiadomił stronę w sposób prawidłowy o nadejściu pisma i miejscu, gdzie może je odebrać. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, iż powyższą decyzję, Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo wysłał na adres Skarżącego, tj. [...] M., ul. C. [...]. Powyższego nie kwestionuje strona skarżąca. Z chwilą dotarcia przesyłki pod wskazany adres poczta podjęła działania zmierzające do jej doręczenia i rozpoczęły bieg terminy, o których mowa w art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, przesyłka była, wobec niemożności doręczenia jej adresatowi, dwukrotnie awizowana. Awizowania dokonano w dniu 14 i 22 kwietnia 2009 r. powiadamiając adresata o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym. Stosowne powiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłkę wobec nieodebrania zwrócono do nadawcy w dniu 30 kwietnia 2009 r. W tej sytuacji doręczenie uważa się za dokonane, w myśl art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, z upływem 14-dniowego terminu. W rozpoznawanej sprawie termin ten upłynął 28 kwietnia 2009 r. W ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, iż dokonanie doręczenia nastąpiło w tej dacie i od tej daty liczony był termin do wniesienia odwołania. Wobec rzetelnego i prawidłowego wypełnienia zwrotnego potwierdzenia odbioru przez pracowników poczty oraz czytelne oznaczenie dat i miejsca pozostawienia awiza, nie było podstaw by organ kwestionował skuteczność czynności dokonanych przez pocztę. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym sprawy, organ podatkowy, zgodnie z art. 228 §1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zobligowany był stwierdzić uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji z [...] kwietnia 2009 r. oraz pozostawić odwołanie bez rozpatrzenia. Z tych też względów Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, nie dopatrzył się naruszeń w tym zakresie i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.