III SA/Wa 2098/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Zaorska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak, sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2019 r. sprawy ze skargi C. m.b.H. z siedzibą w A. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 lipca 2018 r. nr 0114-KDIP1-3.4012.202.2018.3.SM w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz C. m.b.H. z siedzibą w A. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1.1. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KIS") z 12 lipca 2018 r. dotycząca podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kasy rejestrującej. 1.2. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej C. m.b.H. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżąca") wskazała, że jest podmiotem zagranicznym, nieposiadającym swojej siedziby ani stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. Swoją siedzibę Wnioskodawca posiada w Austrii. Wnioskodawca specjalizuje się w dostarczaniu kontenerów, które mogą być w różny sposób wykorzystywane w działalności. Wnioskodawca prowadzi na terytorium Polski działalność polegającą na sprzedaży i wynajmie kontenerów. Wszelkie czynności gospodarcze są wykonywane bezpośrednio z Austrii, co oznacza, że w Austrii następuje zawarcie umów (np. poprzez komunikację telefoniczną, pomiędzy polskim klientem, a osobą odpowiedzialną znajdującą się w Austrii). Wnioskodawca nie posiada i nie zamierza posiadać w Polsce personelu ani oddziału lub stałego miejsca prowadzania działalności. Wnioskodawca korzystał ze zwolnienia z obowiązku rejestracji sprzedaży przy zastosowaniu kasy fiskalnej na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z 20 grudnia 2017 r. w sprawie zwolnień z obowiązku prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kas rejestrujących (Dz. U. z 2017 r., poz. 2454 ze zm., dalej: "rozporządzenie"), tj. z uwagi na fakt, że sprzedaż na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej w poprzednim roku podatkowym nie przekroczyła kwoty 20.000 zł. W lutym 2018 r. Wnioskodawca przekroczył wskazany powyżej limit obrotu zrealizowanego na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności, w związku z tym, po upływie dwóch miesięcy straci prawo korzystania ze zwolnienia z ewidencjonowania obrotu przy pomocy kasy rejestrującej. 1.3. W związku z tak przedstawionym stanem faktycznym Skarżąca zapytała: Czy będzie zobowiązana do prowadzenia ewidencji sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej, pomimo prowadzenia działalności bez wykorzystania siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski? Zdaniem Skarżącej, mając na uwadze uwarunkowania prawne i techniczne, jakie musi spełnić podatnik dokonujący ewidencji obrotu za pomocą kasy rejestrującej, obowiązek ten dotyczy wyłącznie podatników obecnych fizycznie na terytorium Polski. Podatnik nie posiadający siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, nie ma faktycznej możliwości wypełnienia obowiązków dotyczących kas rejestrujących. 1.4. Dyrektor KIS przed wydaniem interpretacji wezwał Skarżącą do uzupełnienia stanu faktycznego. W odpowiedzi na wezwanie Wnioskodawca wyjaśnił, że aktywność Wnioskodawcy na rynku polskim obejmuje sprzedaż i wynajem kontenerów. Wszelkie czynności gospodarcze wykonywane są z Austrii co oznacza, że wszelkie transakcje zawierane są w Austrii. Spółka nie posiada w Polsce oddziału/zakładu ani personelu. Organizacja sprzedaży i wynajmu kontenerów przyjmuje 2 warianty: - wariant 1 (stosowany tylko w transakcjach z podatnikami podatku od towarów i usług): kontenery sprzedawane są bezpośrednio z kraju produkcji polskiemu klientowi. Polski klient końcowy otrzymuje fakturę wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Fizycznie kontener transportowany jest samochodem ciężarowym do Polski. Wnioskodawca zleca przedsiębiorstwu transportowemu transport kontenera do miejsca docelowego. Przedsiębiorstwa transportowe nie są powiązane z Wnioskodawcą, Klient kontaktuje się jedynie z Wnioskodawcą w Austrii. - wariant 2 (stosowany między innymi do transakcji z osobami fizycznymi nieprowadzącymi działalności gospodarczej): Wnioskodawca kupuje kontenery od producenta i przewozi towar z kraju produkcji do Polski. Kontener przemieszczany jest do Polski w ramach transakcji wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"). W momencie zakończenia transportu do Polski, klient końcowy nie jest jeszcze znany. Fizycznie towar znajduje się w magazynie i na terenie nienależącym do Wnioskodawcy. Wnioskodawca również nie wynajmuje tego terenu. Z podmiotem prowadzącym magazyn Wnioskodawca ma zawartą umowę o przechowanie. Dzięki działaniom marketingowym Wnioskodawcy, potencjalni polscy klienci dowiadują się o dostępnych kontenerach i chcą je nabyć drogą kupna. Klient dzwoni do Wnioskodawcy, a pracownik w Austrii przyjmuje rozmowę. Ustalane są szczegóły i zawierana jest umowa według prawa austriackiego. Klient nabywa kontener z określonym numerem seryjnym, który tymczasowo znajduje się w magazynie na terenie Polski. Wnioskodawca zleca przedsiębiorstwu transportowemu odbiór kontenera z magazynu i dostarczenie go do klienta. Jednocześnie Wnioskodawca zleca podmiotowi prowadzącemu magazyn przekazanie kontenera firmie transportowej. Wnioskodawca korzysta z usług (np. transport) innych partnerów handlowych. Firmy te pracują na własny rachunek i z własnymi pracownikami. Wnioskodawca nie posiada wynajętych lokali w Polsce, a cały personel firmy znajduje się w Austrii. Płatności z faktury wystawione przez Wnioskodawcę regulowane są w formie przelewu bankowego. Czynności dokumentowane są fakturą, jako sprzedaż krajowa. 1.5. Dyrektor KIS uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W pierwszej kolejności organ interpretacyjny wskazał, że zarówno przepisy ustawy o VAT, jak również przepisy wykonawcze do niej, które nakładają na podatników dokonujących sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej obowiązek ewidencji tej sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej, skierowane są co do zasady do podmiotów posiadających siedzibę lub stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium Polski. Powyższe wynika z faktu, że przepisy te wymagają, aby podatnicy zobowiązani do prowadzenia ewidencji przy zastosowaniu kasy rejestrującej wykonywali szereg czynności technicznych wymienionych zarówno w przepisach ustawy, jak również w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2013 r., poz. 363 ze zm.). Niemniej jednak, zdaniem Dyrektora KIS, wbrew twierdzeniom Skarżącej, posiada ona stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Miejsce to cechuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, a kryterium stałości (rozumiane jako fakt, że podmiot posiadający takie miejsce ma zamiar prowadzenia działalności z tego miejsca w sposób permanentny) wynika, m.in. z faktu, że Wnioskodawca prowadzi na terytorium Polski sprzedaż i wynajem kontenerów na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej od lutego 2016 r. do chwili obecnej. Zdaniem Dyrektora KIS z opisu sprawy wynika, że działalność Wnioskodawcy w Polsce obejmuje czynności wykonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Jednocześnie, Wnioskodawca przy wykonywaniu wskazanych czynności dysponuje w Polsce odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego świadczącą o posiadaniu przez Wnioskodawcę stałego miejsca prowadzenia działalności. Spółka posiada faktyczne władztwo nad zapleczem technicznym i personalnym, bowiem jest w stanie odpowiednio wykorzystywać je przy świadczeniu ww. usług. W niniejszej sprawie bez znaczenia pozostaje natomiast okoliczność, że Wnioskodawca na terenie kraju nie będzie posiadał stale obecnego zaplecza technicznego, oraz że Spółka nie zatrudnia bezpośrednio w Polsce stałego personelu. Organ wskazał, że do przyjęcia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w danym państwie nie jest konieczne posiadanie własnego zaplecza personalnego i technicznego, o ile dostępność innego zaplecza jest porównywalna do dostępności zaplecza własnego – podatnikowi musi przysługiwać porównywalna kontrola nad zapleczem personalnym i technicznym. Istotne jest w tym przypadku ekonomiczne wykorzystanie ludzi i sprzętu. W konsekwencji, zdaniem organu interpretacyjnego, w opisanym zdarzeniu przyszłym błędnie wskazano, że Skarżący nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, skutkiem czego, Skarżący będzie obowiązany do prowadzenia ewidencji obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kasy rejestrującej. 3. Na powyższą interpretację Skarżąca wniosła skargę, zarzucając organowi interpretacyjnemu naruszenie: Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 14b § 1, § 2 i § 3 oraz art. 14c § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej: "O.p."), poprzez wydanie przez interpretacji indywidualnej nie w oparciu o zdarzenie przyszłe opisane przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji, lecz w oparciu zdarzenie przyszłe wykreowane przez organ interpretacyjny, podczas gdy rolą organu interpretacyjnego jest ocenić stanowisko wnioskodawcy w kontekście przedstawionego zdarzenia przyszłego jako prawidłowe albo nieprawidłowe oraz udzielić podatnikowi informacji w zakresie zastosowania i wykładni prawa podatkowego; Przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: b) art. 111 ust. 1 oraz ust. 3a ustawy o VAT w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 oraz § 5 rozporządzenia oraz § 14 ust. 5 i 6, § 18 ust. 1, § 31 ust. 1, § 32 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie kas rejestrujących, poprzez uznanie, że Skarżąca jest zobowiązana do ewidencjonowania sprzedaży na rzecz osób fizycznych za pomocą kasy fiskalnej, po przekroczeniu limitu obrotu zrealizowanego na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych, uprawniającego do zwolnienia w tym zakresie, podczas gdy Skarżąca nie może wywiązać się z obowiązków przewidzianych przepisami prawa dla podmiotów ewidencjonujących sprzedaż za pomocą kasy fiskalnej, ponieważ jest on podmiotem zagranicznym, nieposiadającym swojej siedziby, ani stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski; c) art. 11 ust. 1 Rozporządzenia Rady (UE) nr 282/2011 z 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L z 2011 r. Nr 77, str. 1 z późn. zm.), poprzez stwierdzenie, że Skarżąca posiada na terytorium Polski stale miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, podczas gdy Skarżąca nie wypełnia przesłanek przewidzianych w powyższym przepisie, których spełnienie konieczne jest dla uznania posiadania przez Skarżącą stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. W uzasadnieniu skargi Skarżąca argumentowała przede wszystkim, że jej pytanie nie dotyczyło posiadania, czy też nieposiadania przez nią stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Skarżąca we wniosku sama wskazała, że nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium Polski. Zdaniem Skarżącej, Dyrektor KIS wykroczył poza zakres postawionego przez Skarżącą pytania i opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego. Organ skoncentrował się bowiem na badaniu, czy Skarżąca posiada na terytorium Polski stałe miejsce prowadzenia działalności, pomimo że był on związany opisem zdarzenia przyszłego, zawartym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, który jednoznacznie wskazywał, że Skarżąca nie posiada i nie zamierza posiadać w Polsce stałego miejsca prowadzania działalności. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS podtrzymał swoją argumentację wyrażoną w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 5.1. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takiej kontroli, stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej – P.p.s.a. ), podlegają m.in. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Stosownie do art. 57a zdanie pierwsze P.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. W tej kategorii spraw sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, o czym stanowi zdanie drugie art. 57a P.p.s.a. 5.2. Dokonując oceny legalności zaskarżonej interpretacji według przywołanych wyżej zasad, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. 5.3. Zasady okazał się bowiem podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. zarzut naruszenia art. 14b § 1, § 2 i § 3 oraz art. 14c § 1 O.p., poprzez wydanie przez Dyrektora KIS interpretacji indywidualnej nie w oparciu o zdarzenie przyszłe opisane przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji, lecz w oparciu zdarzenie przyszłe wykreowane przez organ interpretacyjny. Skarżąca w zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku o interpretację jednoznacznie wskazała, że nie ma i nie zamierza mieć w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej oraz zadała pytanie, czy będzie zobowiązana do prowadzenia ewidencji sprzedaży przy użyciu kasy rejestrującej, pomimo prowadzenia działalności bez wykorzystania siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. Dyrektor KIS natomiast, po wezwaniu Skarżącej do uzupełnienia wniosku, dokonał wykładni przepisów prawa materialnego przyjmując, że Skarżąca posiada w Polsce stale miejsce prowadzenia działalności. 5.4. Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna zawiera, stosownie do art. 14c § 1 i § 2 O.p., ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 1), a w przypadku uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe – wskazanie stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). W postępowaniu w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, zgodnie z art. 14h O.p., ma zastosowanie art. 169 § 1 i § 2 O.p. Z powołanych przepisów wynika, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną, uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Wezwanie wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku organ wydający interpretację indywidualną zobowiązany jest ograniczyć do takich danych, które są niezbędne do oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Podkreślić również należy, że to stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres (samej) udzielonej interpretacji. Organ interpretacyjny ocenia bowiem możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę, stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonuje także operatywnej wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcję rozważa (zob. J. Brolik – Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, LexisNexis, Warszawa 2010, s.73 i n.). Innymi słowy, stan faktyczny wskazany we wniosku stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji, a tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne. Związanie organu podanym we wniosku stanem faktycznym powoduje, że nie może on przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 3 O.p., nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o interpretację. Specyfika postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej polega m.in. na tym, że organ podatkowy "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. W postępowaniu tym nie może toczyć się spór o rzetelność relacji zaistniałego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe (por. wyroki NSA z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt I FSK 1860/15, z 14 września 2016 r. sygn. akt I FSK 1195/16). O ile w ramach zwykłego postępowania podatkowego, prowadzonego na podstawie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest do ustalenia wszystkich okoliczności faktycznych rzeczywiście zaistniałych (zgodnie z art. 122 O.p.), o tyle zadanie organu interpretacyjnego zawężone jest do analizy okoliczności podanych we wniosku (por. wyrok NSA z 14 września 2016 r., sygn. akt I FSK 1195/16). Przepis art. 14h O.p. nie daje podstaw organom interpretacyjnym do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego przedstawionego we wniosku. Ponownie więc zauważyć należy, że we wniosku o interpretację Skarżącą wyraźnie wskazała, że nie ma i nie zamierza mieć w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca oczekiwała odpowiedzi na pytanie, czy nie mając stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce będzie obwiązana do ewidencjonowania obrotu na rzecz osób fizycznych za pomocą kasy rejestrującej. W ocenie Sądu, mając na uwadze tak przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe zasadne było oczekiwanie Skarżącej na zajęcie merytorycznego stanowiska przez organ interpretacyjny, co do obowiązku stosowania kasy rejestrującej w takiej właśnie sytuacji. W ślad za tym nie było podstaw do wzywania i uzupełniania tak przedstawionego stanu faktycznego w celu identyfikacji zagadnienia związanego ze stałym miejscem prowadzenia działalności. Kwestia, czy w istocie Skarżąca ma miejsce stałego prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce mogłaby podlegać weryfikacji w ramach ewentualnego postępowania podatkowego. Jak już wyżej wskazywano, w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że organ interpretacyjny jest związany opisem stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i w ramach postępowania interpretacyjnego nie bada czy stan faktyczny jest zgodny z rzeczywistością. Z kolei podstawę do kierowania wezwania o uzupełnienie stanu faktycznego wniosku (art. 169 § 1 O.p. w związku z art. 14h) są braki w przedstawionym stanie faktycznym, które uniemożliwią zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie. Z taką sytuacją nie mieliśmy w sprawie do czynienia. W konsekwencji, w ocenie Sądu, nieuprawnione były działania organu interpretacyjnego, zbliżone do postępowania dowodowego, mające na celu weryfikację twierdzeń Skarżącej, co do posiadania przez nią w Polsce miejsca stałego prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym w ramach postępowania interpretacyjnego Skarżąca w istocie nie uzyskała odpowiedzi na zadane pytanie, a Dyrektor KIS wypowiedział się jedynie co do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, które sam wykreował. 5.5. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego Sąd zauważa, że są one pochodną wypowiedzi organu w kwestii posiadania przez Skarżącą stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce, mimo braku podstaw do formułowania takich ocen w ramach zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku o interpretację. W konsekwencji uznania przez Sąd zasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wypowiedź w kwestii wykładni przepisów prawa materialnego, jako odwołująca się do stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego odmiennego niż podany przez Wnioskodawcę, pozostaje poza rozważaniami Sądu. 5.6. Rozpoznając ponownie sprawę Dyrektor KIS uwzględni powyższe stanowisko Sądu. 5.7. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i § 4 P.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu – Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153). Koszty te stanowiły w sprawie wpis sądowy w wysokości 200 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł.