III SA/Wa 2106/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Postanowieniem z [...] maja 2011 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) oraz art. 17, art. 18 i art. 54 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn. zm., dalej u.p.e.a.), po rozpoznaniu zażalenia Pana A. S. (Skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. (DIS) z [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie oddaleni skargi na czynności egzekucyjne, Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie to wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S., działając jako organ egzekucyjny, na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Prezydenta Miasta S. obejmującego należność z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania za okres od 17.01.2005 do 07.04.2009 r. prowadził wobec Skarżącego postępowanie egzekucyjne. W toku tegoż postępowania, zawiadomieniem z 10.10.2010 r. dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę Skarżącego w B. Spółka z o.o. Dłużnik zajętej wierzytelności zawiadomienie otrzymał 18.10.2010 r., Skarżący zaś odpis powyższego zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego otrzymał 20.10.2010 r. Pismem z 21.10.2010 r. Skarżący wniósł skargę na czynności egzekucyjne i zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej występując o umorzenie postępowania administracyjnego, zwrócenie wyegzekwowanych kwot, zwrot tytułu wykonawczego do wierzyciela i wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Zarzucił naruszenie art. 33 pkt 1, pkt. 4, pkt. 7, pkt. 10, art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz, w związku z niespełnieniem przez tytuł wykonawczy wymogów wymienionych w art. 27 § 1 tej ustawy, naruszenie art. 29 § 1 i § 2 ustawy a także art. 136 w zw. z art. 144 K.p.a. jak i art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 i art. 77 k.p.a. DIS rozpoznając skargę na czynność egzekucyjną nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia i postanowieniem z dnia [...].12.2010 r. oddalił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że argumenty podniesione przez Skarżącego w piśmie z 21 października 2010 r. stanowią pdostawę zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a. Wobec faktu, że Skarżący w piśmie z 21 października 2010 r. wskazał, że stanowi ono także skargę i wniósł je również do DIS, to jest do organu właściwego do rozpoznania skargi, DIS rozpoznał powyższe pismo jako skargę na czynności egzekucyjne. Po przytoczeniu treści przepisów dotyczących prowadzenia egzekucji z wynagrodzenia za pracę oraz po wskazaniu, że zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia zostało skierowane zarówno do pracodawcy jak i do Skarżącego, przy czym Skarżącemu został również doręczony odpis tytułu wykonawczego DIS wskazał, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Skarżący wniósł od powyższego postanowienia zażalenie, w którym w całości przytoczył treść pisma z 21 października 2010 r. Opisanym na wstępie postanowieniem Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie DIS. Wskazał, że skarga przysługuje jedynie na czynności typu wykonawczego, nie przysługuje natomiast na czynności procesowe, polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, w ramach których organ egzekucyjny rozstrzyga o prawach i obowiązkach uczestników postępowania. Organ nadzoru dokonuje zatem oceny czynności egzekucyjnej badając czy w ramach zastosowanego środka egzekucyjnego organ egzekucyjny wypełnił dyspozycje wynikające z przepisów regulujących procedurę zastosowania tego środka. Po przeanalizowaniu przebiegu zaskarżonych czynności egzekucyjnych polegających na zajęciu wynagrodzenia za pracę Skarżącego Minister Finansów nie stwierdził nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa. Podstawę dokonania zajęcia wynagrodzenia z dnia 10.10.2010 r. stanowił tytuł wykonawczy wystawiony przez Prezydenta Miasta S., którego odpis Skarżący otrzymał 20.10.2010 r. wraz z odpisem ww. zawiadomienia o zajęciu, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Zajęcia wynagrodzenia za pracę dokonano zgodnie z art. 72 u.p.e.a. przez przesłanie zawiadomienia o zajęciu do pracodawcy zobowiązanego, tej części wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Stosownie do treści art. 72 § 2 tejże ustawy, zajęcie wynagrodzenia za pracę stało się skuteczne z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu tj. w dniu 18.10.2010 r. Zajęcie zostało podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego i prawidłowo doręczone zarówno do dłużnika zajętej wierzytelności, jak i Skarżącego, zaś kwota należności wykazana w zawiadomieniu o zajęciu, miała swoje odzwierciedlenie w treści tytułu wykonawczego, przekazanego do organu egzekucyjnego. W przedmiotowej sprawie nie dopatrzono się też uchybień formalnych w zaskarżonych czynnościach organu egzekucyjnego. Zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2001 r. Nr 137, poz. 1541, z późn. zm.). Czynność egzekucyjna została zatem dokonana zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 67 i 72 u.p.e.a. Minister Finansów podkreślił również, że skarga na czynności egzekucyjne nie moeż dotyczyć okoliczności, które mogą być przedmiotem np. zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. W skardze do tutejszego sądu Skarżący w całości podtrzymał stanowisko wyrażone uprzednio w zażaleniu i piśmie z 21 października 2010 r. Wskazał, że Minister Finansów nie odniósł się do wszystkich wniesionych przez niego zarzutów nie zbadał również zasadności podjęcia czynności egzekucyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 § 1 i 2 ustawy 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz.U. Nr 256 poz. 1269). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami, zwana dalej p.p.s.a.) podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem. Przed przystąpieniem do analizy zasadności skargi Sąd wskazuje, że z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd nie jest związany zarzutami i granicami skargi, związany jest jednak zakresem sprawy. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela wyrażane w doktrynie prawa administracyjnego stanowisko, zgodnie z którym o bycie sprawy administracyjnej decyduje ustalenie istnienia normy uprawniającej określony organ do konkretyzacji prawa. Oznacza to, że w pierwszej kolejności organ administracyjny zobowiązany jest do ustalenia czy istnieje norma pozwalająca mu w razie zaistnienia normatywnych elementów stanu faktycznego do podjęcia działań zmierzających do skonkretyzowania prawa. Z treści rozdziału 3 u.p.e.a. wynika, że w toku postępowania egzekucyjnego w razie złożenia przez zobowiązanego określonego środka zaskarżenia, organ zobowiązany jest do pojęcia czynność mających na celu weryfikację prawidłowości zakwestionowanej czynności. W szczególności, art. 54 § 1 u.p.e.a. pozwala organowi nadzorującemu na rozstrzygnięcie co do prawidłowości przeprowadzonej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej. Oznacza to, że w ramach postępowania będącego następstwem złożenia skargi na czynność egzekucyjną organ uprawniony jest jedynie do zbadania prawidłowości przeprowadzonej czynności egzekucyjnej. Prawidłowość powyższego poglądu potwierdza dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych. W tym miejscu tylko tytułem przykładu przytoczyć należy pogląd wyrażony przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 30 stycznia 2008 roku (sygn. akt III S.A./WA 1131/07) w którym wskazano, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym i to tylko takie, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Oznacza to, że w ramach niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego Sąd zobowiązany jest do zbadania prawidłowości dokonanej przez organ egzekucyjny czynności polegającej na zajęciu wynagrodzenia za pracę. Zajęcie wynagrodzenia za pracę jest jednym ze środków egzekucyjnych o których mowa w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Dokonywane jest ono z mocy art. 72 u.p.e.a przez przesłanie przez organ egzekucyjny do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Zajęcie wynagrodzenia za pracę jest dokonane z chwilą doręczenia pracodawcy zawiadomienia o zajęciu. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny winien zawiadomić zobowiązanego o zajęciu jego wynagrodzenia za pracę, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do pracodawcy. W niniejszej sprawie powyższe czynności zostały przeprowadzone. Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 10 października 2010 r. poinformował pracodawcę Skarżącego o zajęciu wynagrodzenia za pracę (karta 6 akt administracyjnych). Jednocześnie zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia doręczone zostało wraz z tytułem egzekucyjnym Skarżącemu (karty 5 i 5a akt administracyjnych). Środek egzekucyjny zastosowany został na podstawie tytułu wykonawczego doręczonego Skarżącemu wraz z zawiadomieniem o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Podnoszone przez Skarżącego konsekwentnie od początku postępowania zarzuty mylenia właściciela pojazdu z kierującym pojazdem, przedawnienia należności publicznoprawnej, wadliwości tytułu wykonawczego, nieprawidłowości w załączniku do uchwały rady Miasta S., nie wyjaśnienia czy parkowany pojazd znajdował się w obszarze strefy płatnego parkowania, wielokrotnego obarczania opłatą dodatkową tego samego dnia nawet w odstępach kilkuminutowych czy podmiotu pobierającego opłaty, mają w charakter zarzutów materialnoprawnych, które nie mogą być podnoszone w ramach skargi na czynność egzekucyjną. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w pełni podziela stanowisko wyrażone przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 30 stycznia 2008 roku sygn. akt. III SA/Wa 1262/07 zgodnie z którym skarga, o której mowa w przepisie art. 54 u.o.p.e.a. przysługuje jedynie na czynności typu wykonawczego, zmierzające dc zastosowania lub zrealizowania zastosowanego środka egzekucyjnego. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. W tym postępowaniu nie można podnosić zarzutów materialnoprawnych dotyczących nieistnienia egzekwowanego obowiązku. Oznacza to, że w trybie skargi uregulowanej w art. 54 § 1 u.o.p.e.a. nie mogą być badane okoliczności związane z nieistnieniem obowiązku skutkujące umorzeniem postępowania egzekucyjnego, czy też inne kwestie związane z ustaleniem stanu prawnego przedmiotowego postępowania egzekucyjnego. Oznacza to, że w trybie postępowania wywołanego skargą na czynność egzekucyjną organ nie miał podstaw do badania zasadności podniesionych przez Skarżącego zarzutów dotyczących m.in. nie istnienia obowiązku czy błędu co do osoby zobowiązanego. Wobec powyższego, podniesiony w skardze zarzut nie rozpoznania przez Ministra Finansów wszystkich zarzutów podniesionych w zażaleniu nie może zostać uznany za uzasadniony, szczególnie z uwagi na fakt, że organ wyjaśnił z jakich powodów zbędne jest ustosunkowywanie się to tych zarzutów w postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi na czynność egzekucyjną. W tym miejscu przypomnieć należy pogląd wyrażony przez tutejszy Sąd w wyroku z dnia 9 lipca 2008 roku. sygn. akt III SA/Wa 644/08 zgodnie z którym skarga uregulowana w art. 54 u.p.e.a. nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżania w stosunku do innych środków prawnych przewidzianych w tejże ustawie, w szczególności do zarzutów, o których mowa w art. 33 u.p.e.a.. Podsumowując wskazać należy, że zarzuty podniesione w skardze okazały się niezasadne zaś zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z mocy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił