III SA/Wa 2109/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, , po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. spółka z o.o. sp. k. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 31 sierpnia 2016 r. nr IPPB2/4514-355/16-2/MZ w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia odrzucić skargę Skarżąca – E. spółka z o.o. sp. k. z siedzibą w W. – pismem z dnia 12 maja 2017 r. wniosła skargę na interpretację Ministra Finansów z dnia 31 sierpnia 2016 r. w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. Przedmiotowa interpretacja indywidualna wysłana została za pomocą platformy e-puap, na adres pełnomocnika Skarżącej. Pierwsze zawiadomienie o odbiorze pisma (interpretacji) zostało przesłane pełnomocnikowi w dniu 31 sierpnia 2016 r., natomiast drugie w dniu 8 września 2016 r. Zgodnie z art. 152a § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) - dalej "Ordynacja podatkowa" - interpretacja została uznana za doręczoną pełnomocnikowi z dniem 14 września 2016 r. W aktach sprawy znajduje się Urzędowe Poświadczenie Doręczenia interpretacji, Identyfikator Poświadczenia [...] potwierdzające powyższe. Skarżąca pismem z dnia 11 maja 2017 r. wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenie tego wezwania. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 30 maja 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że wezwanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do dokonania tej czynności. Organ podatkowy wskazał, że interpretacja została doręczona w dniu 14 września 2016 r. co wynika z UPD –Urzędowe Poświadczenie Odbioru - oznacza to, że termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa – wynikający z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "P.p.s.a." upłynął z dniem 28 września 2016 r. Wezwanie zostało wniesione do organu w dniu 15 maja 2017 r. (data wynikająca ze stempla pocztowego 11 maja 2017 r.), czyli czynności tej dokonano z uchybieniem terminu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. Dodatkowo organ wskazał, że zgodnie z art. 52 § 3 zdanie drugie Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Tym samym, w ocenie Dyrektora, to do kognicji Sądu należeć będzie ocena, czy pomimo wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa z uchybieniem terminu, skarga będzie mogła być rozpoznana. W dniu 12 maja 2017 r. Skarżąca, zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego interpretację z dnia 31 sierpnia 2016 r., zarzucając jej m.in. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14d § 1 i § 2, art. 14o § 1 w zw. z art. 152 a §1, §2, §3, §4 i §5 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, iż interpretacja indywidualna została wysłana za pomocą platformy e-puap na adres elektroniczny pełnomocnika i została uznana za skutecznie doręczoną z dniem 14 września 2016 r., w sytuacji gdy na adres pełnomocnika nie zostało skutecznie wysłane żadne powiadomienie ani interpretacja. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi lub o jej odrzucenie w sytuacji jeżeli Sąd uzna, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone po terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 53 § 2 zd. 2 P.p.s.a., Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Wskazać należy, że art. 52 § 3 P.p.s.a., określając zasady dopuszczalności skargi na interpretację indywidualną, wymienia dwa warunki jej dopuszczalności tj. skarga może zostać przyjęta przez sąd do merytorycznego rozpoznania, o ile wyczerpany zostanie tok instancji, a więc skarżący wezwie organ, który wydał interpretację do usunięcia naruszenia prawa, a wezwanie to skieruje do organu w określonym w ustawie terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej. Warunki te muszą zostać spełnione łącznie, zaś niespełnienie któregokolwiek z nich czyni skargę niedopuszczalną. Odnosząc się do argumentacji skargi należy stwierdzić, że brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska, że indywidualna interpretację przepisów prawa podatkowego została stronie doręczona skutecznie w trybie art. 152 § 3 Ordynacji podatkowej w dniu 14 września 2016 r. Wynikające z art.152 § 3 Ordynacji podatkowej domniemanie, nie zostało przez Skarżącą podważone. Domniemanie to ma charakter wzruszalny, lecz ciężar obalenia domniemania doręczenia przesyłki ciąży na stronie skarżącej. W związku z powyższym Sąd przyjął, że interpretacja została skutecznie doręczona w dniu 14 września 2016 r., gdyż ze znajdującego się w aktach sprawy Urzędowego Poświadczenia Doręczenia interpretacji, Identyfikator Poświadczenia [...], wynika, iż pierwsze zawiadomienie o odbiorze interpretacji zostało przesłane pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 31 sierpnia 2016 r., natomiast drugie w dniu 8 września 2016 r. Dokument urzędowy, jakim jest Urzędowe Poświadczenie Doręczenia stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Podejmując próbę obalenia domniemania należy mieć na względzie, że na stronie spoczywa obowiązek przedstawienia wiarygodnych środków dowodowych. Skarżąca jednak takich dokumentów nie przedłożyła. Skarżąca co prawda wnosi o dopuszczenie w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. jako dowodu w sprawie wydruków z print screen ze skrzynki email, iż na adres pełnomocnika nie zostało skutecznie wysłane żadne powiadomienie ani interpretacja jednak nie przedkłada takich dokumentów. Skoro Minister Finansów wydał interpretację indywidualną w dniu 31 sierpnia 2016 r., którą skutecznie doręczono Skarżącej w dniu 14 września 2016 r. r. Ten właśnie dzień uznać należy za moment, w którym Skarżąca uzyskała wiadomość o wydaniu interpretacji. W świetle powołanego art. 52 § 3 P.p.s.a. Skarżąca powinna, w terminie czternastu dni od dnia otrzymania interpretacji indywidualnej tj. do dnia 28 września 2017 r., wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca nie spełniła tego warunku, ponieważ wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa dopiero w dniu 11 maja 2017 r. (data stempla pocztowego), a więc z naruszeniem ww. ustawowego terminu. Należy stwierdzić ponadto, że kryterium braku winy, jako przesłanka rozpoznania sprawy przez sąd, mimo uchybienia terminu, o czym stanowi art. 52 § 3 P.p.s.a. wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zatem o braku winy można mówić w sytuacji, gdy skonfrontowanie danej przeszkody z obiektywnymi miernikami staranności doprowadzi do wniosku, że zobowiązany do dokonania określonej czynności postępowania nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu do jej dokonania nawet przy użyciu największego, możliwego w danych warunkach, wysiłku. Innymi słowy, jeżeli przy dochowaniu należytej staranności możliwe było dokonanie czynności w wyznaczonym terminie, to zaniechanie stosownych działań, dzięki którym termin mógłby być zachowany, świadczy o niemożności stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu. W przypadku indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego trzeba mieć na uwadze to, że wszystkie wydane akty są niezwłocznie zamieszczane w Biuletynie Informacji Publicznej. Tak więc nie można mówić o braku zawinienia w dotrzymaniu procesowego terminu wezwania organu do usunięciu naruszenia prawa, z uwagi na brak możliwości zapoznania się z treścią interpretacji, która została wydana wobec Skarżącej. Trzeba przy tym podkreślić, że skarżący, poza kwestionowaniem prawidłowości doręczenia interpretacji, nie przedstawia żadnych innych argumentów na okoliczność braku zawinienia w uchybieniu terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu, z treści art. 52 § 3 P.p.s.a. wywieść należy, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie terminu tam określonego jest bezskuteczne. Wykładnia językowa tego przepisu wskazuje wyraźnie, iż 14-dniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi element konieczny "skuteczności" takiego wezwania. Przy czym skuteczne wezwanie oznacza wezwanie wniesione zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a., a więc wyczerpujące drogę administracyjną poprzedzającą wniesienie skargi sądowo-administracyjnej. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone po upływie ustawowego 14-dniowego terminu, a więc wezwanie bezskuteczne, wyłącza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. W konkluzji Sąd stwierdza, że skarga była niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.