III SA/Wa 2111/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2005 r. sprawy ze skargi Arkadiusza B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 9 września 2004 r. (...) w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oraz orzeczenia o odpowiedzialności wspólnika - oddala skargę. W grudniu 1998 r. spółka cywilna /"Spółka"/ dokonywała sprzedaży towarów, które - jej zdaniem - stanowiły sprzęt rehabilitacyjny. W związku z powyższą klasyfikacją, Spółka stosowała zerową stawkę VAT. Organy podatkowe uznały natomiast, że sprzedawane towary należało klasyfikować jako sprzęt sportowy opodatkowany stawką podstawową 22 procent. W konsekwencji, Naczelnik Urzędu Skarbowego -już po rozwiązaniu Spółki - określił jednemu ze Wspólników zaległość podatkową oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe, zaś Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika. Wspólnik zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej do WSA. W skardze zarzucił m.in. naruszenie przepisu par. 65 rozporządzenia w sprawie VAT z 1997 r., przewidującego, iż stawka w podatku VAT na sprzęt rehabilitacyjny wynosi "0" procent. Na poparcie swojego stanowiska Wspólnik przedstawił opinię klasyfikacyjną Centralnego Ośrodka Techniki Medycznej, zgodnie z którą towary sprzedawane przez Spółkę były sprzętem rehabilitacyjnym. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że opinie klasyfikacyjne nie są wiążące dla organów podatkowych: są wyłącznie jednym z dowodów w postępowaniu i podlegają swobodnej ocenie organu podatkowego. Podkreślił również, że inne dowody /m.in. zdjęcia/ świadczyły o tym, że sprzedawane towary były sprzętem sportowym. Zdaniem Dyrektora, istotnym argumentem przemawiającym za stanowiskiem organów podatkowych jest fakt, że Spółka nabywała sporne towary od kontrahentów stosujących stawkę podstawową, a następnie sprzedawała je bez dokonywania żadnych przeróbek. WSA oddalił skargę Wspólnika. W ustnym uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził, że w aktach sprawy znajdują się szczegółowe opisy, zdjęcia oraz reklamy towarów sprzedawanych przez Spółkę. Wynika z nich, że były to wyroby sportowe, a nie sprzęt rehabilitacyjny. Zdaniem sądu, opinia jednostki autorskiej /np. Centralnego Ośrodka Techniki Medycznej/, jak również Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego albo Głównego Urzędu Statystycznego ma charakter dowodu, który podlega swobodnej ocenie przez organ podatkowy. Opinia taka nie ma charakteru przesądzającego wynik sprawy. W ustnym uzasadnieniu podkreślono, że w odniesieniu do mocy dowodowej opinii statystycznych, orzecznictwo sądów administracyjnych jest obecnie jednolite. Odnosząc powyższe uwagi do rozpatrywanej sprawy, sąd stwierdził, że organy podatkowe zebrały i oceniły wszystkie istotne dowody i na tej podstawie doszły do wniosku, że spółka dokonywała sprzedaży sprzętu sportowego. Sąd zwrócił również uwagę, że zgodnie z obowiązującą w przepisach statystycznych zasadą jednoznaczności, zakresy poszczególnych grupowań nie mogą na siebie zachodzić. Oznacza to, że ten sam towar nie może być jednocześnie klasyfikowany jako sprzęt sportowy i rehabilitacyjny. Spółka mogłaby stosować zerową stawkę podatku jedynie po przerobieniu sprzętu sportowego, zakupionego ze stawką 22 procent, na sprzęt rehabilitacyjny. Ponadto, zgodnie z zasadą przeznaczenia, przy klasyfikacji wyrobów decydujące znaczenie ma kryterium przeznaczenia towarów /według zamysłu projektodawców i producentów/. Nawiązując do tej myśli, sąd stwierdził, że tkanina zasłonowa pozostanie tkaniną zasłonową, nawet jeśli uszyje się z niej sukienki. Zdaniem WSA, to samo dotyczy sprzętu sportowego. Sprzęt, który zgodnie z zamysłem producentów jest sprzętem sportowym, utrzyma taki charakter niezależnie od opinii statystycznej, która klasyfikowałaby go jako sprzęt rehabilitacyjny.