III SA/Wa 212/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz, po rozpoznaniu w dniu 9 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. GmbH z siedzibą w Niemczech na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za okres od maja do grudnia 2004 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe; 2) zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz G. GmbH z siedzibą w Niemczech kwotę 500 zł (słownie pięćset złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego Skarżąca – G. GmbH z siedzibą w Niemczech, pismem z dnia 14 grudnia 2011 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za okres od maja do grudnia 2004 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Pismem datowanym na 1 października 2012 r. Skarżąca wniosła na podstawie art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 oraz art. 232 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej: "p.p.s.a.") o umorzenie postępowania oraz o zwrot wpisu sądowego od skargi w wysokości 500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, który jednakże uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w powyższym przepisie. Skuteczne cofnięcie skargi obliguje Sąd do umorzenia postępowania (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 60 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w/w ustawy.