III SA/Wa 2122/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. Spółka z o.o. z siedzibą w G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia pozostawić bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy I. Spółka z o.o. z siedzibą w G., dalej jako "Skarżąca", wnioskiem zawartym w piśmie z 16 sierpnia 2011 r., zwróciła się o zwolnienie skargi od wpisu. Referendarz sądowy, pismem z 6 października 2011 r. zażądał od niej udzielenia dodatkowych informacji o jej kondycji majątkowej oraz nadesłania wypełnionego formularza PPPr – w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania - który z woli ustawodawcy jest niezbędny do rozpoznania wniosku. Skarżąca odebrała wezwanie referendarza w dniu 11 października 2011 r., co wynika z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru, dołączonego do akt sprawy (k. 27 akt sądowych). Referendarz sądowy wskazał, że pomimo upływu wskazanego terminu, strona nie przekazała żądanych dokumentów, w szczególności wypełnionego formularza PPPr. Z tych względów, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 15 listopada 2011 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca pismem z dnia 28 listopada 2011 r. wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia. Stwierdziła, iż wszystkie niezbędne dokumenty znajdują się w aktach sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania. Zgodnie z przepisem art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w tym przypadku PPPr. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 p.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na Sygn. akt III SA/Wa 2122/11 urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPPr. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (k. 27 akt sądowych) Skarżąca otrzymała w dniu 11 października 2011 r. wezwanie do nadesłania wypełnionego formularza PPPr. Skarżąca została pouczona, iż niedokonanie tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jednocześnie doręczono Skarżącej formularz PPPr. Skarżąca jednak w zakreślonym przez referendarza sądowego terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawiła stosownego formularza. Tymczasem dopóki formularz taki nie zostanie złożony, dopóty wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy nie może być rozpoznany. Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 257 w związku z art. 252 p.p.s.a. i art. 260 p.p.s.a. postanowił jak na wstępie.