III SA/Wa 213/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Sałek (sprawozdawca), sędzia WSA Anna Zaorska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi B. J. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia stwierdzającego nieważność postanowienia w sprawie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę B.J. (dalej też jako "Skarżąca" lub "Strona") pismem z dnia 25 lutego 2016 r. wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] lutego 2016 r., którym to postanowieniem stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego [...]. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca wskazała, że wniosła zażalenie na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] z zachowaniem terminu w dniu 24 grudnia 2015 r., na dowód załączyła korespondencję przesłaną w drodze elektronicznej. Ponadto podniosła, iż jedyną wadą pisma był błąd w dacie - wskazano "2 grudnia 2015 r." zamiast "24 grudnia 2015 r.". Minister Rozwoju i Finansów postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. nr [...] stwierdził nieważność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. Skarżąca, nie godząc się z wydanym w dniu [...] października 2016 roku postanowieniem złożyła do Ministra Rozwoju i Finansów wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła, że zaskarżone postanowienie wydano z naruszeniem art. 6 - 11 i 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, z późn. zm., dalej też jako "k.p.a."), poprzez brak opisu stanu faktycznego sprawy oraz odniesienia się do zarzutu braku wymagalności dochodzonych zaległości. Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Szef Krajowej Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r. Pismem z dnia 1 czerwca 2017 r. Skarżąca wystąpiła do Ministra Rozwoju i Finansów z wnioskiem, w trybie art. 156 k.p.a. oraz Ordynacji podatkowej, o orzeczenie nieważności m.in. postanowienia z dnia [...] maja 2017 r. Jako podstawę prawną swoich żądań, wskazała naruszenie art. 231 oraz art. 238 Kodeksu karnego oraz fakt pogwałcenia zasady bezstronności przy wydawaniu zaskarżonych orzeczeń. W związku z powyższym Szef Krajowej Administracji Skarbowej wezwał Skarżącą do sprecyzowania żądania poprzez wskazanie podstawy prawnej żądania stwierdzenia nieważności. W odpowiedzi na wezwanie wskazała, że podstawą prawną żądania stwierdzenia nieważności ww. postanowienia jest art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. tj. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Skarżącej postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. organ orzekający rażąco naruszył prawo, ponieważ nie zbadał zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie zarzuciła naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez brak możliwości uczestnictwa w toczącym się postępowaniu i brak powiadomienia o zebraniu materiału dowodowego. Ponadto podniosła zarzuty dotyczące nieprawidłowości w wystawionych tytułach wykonawczych. Szef Krajowej Administracji Skarbowej po rozpoznaniu przedmiotowego wniosku postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności postanowienia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r. Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 156 § 1 ust. 2, 3, 6 i 7 k.p.a., postanowienia z dnia [...] maja 2017 r. a także poprzedzających postanowień Urzędu Skarbowego w S. i Izby Skarbowej w G. - z powodu nieuwzględnienia prawomocnych orzeczeń Samorządowego Kolegium Odwoławczego i Sądu Administracyjnego. Strona podniosła, że brak jest podstaw prawnych do prowadzenia egzekucji należności z tytułu podatku od nieruchomości od budynków mieszkalnych i usługowych (o pow. ponad 2 000 m kw.) oraz podatku rolnego od nieruchomości - bowiem ich nie posiada. Zarzuciła Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej, że orzekając w sprawie działał bez dowodów z dokumentów, bez analizy stanu prawnego i bez jej udziału oraz pozbawiła rzetelnego zbadania zarzutu bezpodstawnej egzekucji. Orzekając o słuszności prowadzonej egzekucji, rażąco naruszył prawo i jej dobra osobiste. Strona uważała, że prowadzona egzekucja administracyjna jest bezpodstawna, gdyż decyzje podatkowe są nieprawomocne, a Szef Krajowej Administracji Skarbowej w żaden sposób się do tego nie odniósł. Zdaniem Strony zgromadzony materiał dowodowy był niepełny, w związku z czym zażądała przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wezwania Wójta Gminy S. do złożenia oświadczenia o stanie prawnym oraz przedłożenia dokumentów gminnych poświadczających posiadanie przez nią we wsi K. budynków z lokalami mieszkalnymi i usługowymi. W ocenie Skarżącej żaden z jej zarzutów nie został rozpatrzony na żadnym etapie postępowania i nie poinformowano jej o zakończeniu postępowania w maju 2017 roku. Podtrzymała wszystkie zarzuty rażącego naruszenia prawa oraz zasad pogwałcenia bezstronności, jawności i rzetelności wynikających z k.p.a. przez niewykonanie czynności dowodowych wynikających z Ordynacji podatkowej i K.p.a. Dodatkowo podniosła zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. gdyż postanowienie z dnia [...] sierpnia 2017 r. jak i postanowienie z dnia [...] maja 2017 r. zostały wydane przez tego samego urzędnika. Dalej Strona wywiodła, że wszystkie postępowania i czynności egzekucyjne dotyczą bezprawności przypisania jej podatku od nieistniejących obiektów mieszkaniowych i usługowych oraz podatku rolnego od jej nieruchomości w K., która nie posiada żadnych funkcji użytkowych. Skarżąca podkreśliła, że decyzja Wójta Gminy S. ustalająca podatek od nieruchomości za rok 2015 została prawomocnie uchylona przez SKO w G. Kolegium w uzasadnieniu decyzji uchylającej wskazało na rażące naruszenie praw Strony przez brak postępowania podatkowego i brak jej udziału. W 2015 r. Kolegium uchyliło także decyzję Wójta o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskodawczym uważa, że Wójt nie ujawnił tych orzeczeń przed Urzędem Skarbowym w S. i Izbą Skarbową w G. oraz nie ujawnił faktu zaskarżenia decyzji podatkowych do Sądu, co w ocenie Strony uprawnia do nie prowadzenia egzekucji. Szef Krajowej Administracji Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Szef Krajowej Administracji Skarbowej podkreślił, że organ administracji publicznej orzekający w nadzwyczajnym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzoru, dokonując oceny czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a., uwzględnia stan faktyczny i prawny z daty wydania kontrolowanej decyzji. Postępowanie nadzwyczajne nie jest trzecią instancją odwoławczą. W postępowaniu tym organ nie zbiera nowych dowodów i nie rozstrzyga o nowych okolicznościach ponad materiał zgromadzony już w aktach sprawy. W związku z powyższym za nieuzasadnione uznał zarzuty orzekł uprzednio, bez dowodów z dokumentów i bez analizy stanu prawnego, a także bez udziału strony, o słuszności prowadzonych egzekucji oraz tego, że egzekucja administracyjna jest prowadzona bez podstawy prawnej ze względu na brak obowiązku podatkowego. Z tych samych powodów, zdaniem organu, nie mógł być też uwzględniony wniosek Strony o wezwanie Wójta Gminy S. do złożenia oświadczenia o stanie prawnym oraz przedłożenia dokumentów podanych przez Stronę. Szef Krajowej Administracji Skarbowej nie podzielił stanowiska Strony, iż Dyrektor Izby Skarbowej w G. i Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w swych postanowieniach winni orzekać co do działań będących w kompetencji wierzyciela w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym. Wykracza to bowiem nie tylko poza ich właściwość, ale również poza granice przedmiotowej sprawy prowadzonej w postępowaniu nadzwyczajnym. Organ podniósł, że rozstrzygnięcia te zapadły w toku postępowania egzekucyjnego, które jest postępowaniem wykonawczym mającym na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku ustalonego w innym postępowaniu. Dalej Szef KAS podkreślił, że w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznego postanowienia, organ nie ma uprawnień do rozstrzygania w zakresie tego, czy decyzja będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego była zasadna i wymagalna. Szef Krajowej Administracji Skarbowej nie dopatrzył się także w sprawie naruszenia art. 156 § 1 pkt 2, 3, 6 i 7 k.p.a. Na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając orzekanie bez dokumentów merytorycznych podatkowych gminy i bez akt nieruchomości. Nadto wskazała na posługiwanie się fałszywymi oświadczeniami i danymi Wójta Gminy S. w sprawie rzekomo należnego podatku od nieruchomości i podatku rolnego, ponieważ nie posiada ma terenie gminy żadnych nieruchomości mieszkalnych i produkcyjnych ani gospodarstwa rolnego. W ocenie Skarżącej organ zaniechał także merytorycznego ustosunkowania się do zarzutu braku podstaw do naliczenia podatku i zarzutu braku podstaw do egzekucji. W odpowiedzi na skargę Szef Krajowej Administracji Skarbowej uznał ją za bezzasadną i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało podjęte w postępowaniu nadzwyczajnym, tj. w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r., utrzymującego w mocy Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r. stwierdzające nieważność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji. Należy zauważyć, że instytucja stwierdzenia nieważności postanowienia jest instytucją procesową tworzącą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego postanowień dotkniętych jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.. Przy czym zaznaczyć wypada, że jeśli zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. organ nadzoru - niezależnie od tego, czy postępowanie nadzorcze zostało wszczęte na żądanie strony, czy z urzędu - jest obowiązany wydać postanowienie stwierdzające nieważność wadliwego postanowienia lub stwierdzające, że zostało ono wydane z naruszeniem prawa, ze wskazaniem okoliczności, z powodu których nie stwierdził jego nieważności. Tak więc organ nadzoru stwierdza nieważność postanowienia lub wydanie jego z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.) w takim zakresie, w jakim ustalił występowanie wady określonej w art. 156 § 1 k.p.a., bez względu na granice żądania zgłoszonego przez stronę żądającą wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia. Zgodnie zaś z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W rozpoznawanej sprawie w uzupełnieniu wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Szef Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r. B.J. wskazała, że podstawą prawną przedmiotowego żądania jest art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. tj. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Przejawia się ono, zdaniem Skarżącej w pominięciu przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oceny zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nadto Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez brak możliwości uczestnictwa w toczącym się postępowaniu i brak powiadomienia o zebraniu materiału dowodowego oraz podniosła zarzuty dotyczące nieprawidłowości w wystawionych tytułach wykonawczych. W ocenie Sądu powołane przez Skarżącą argumenty nie stanowią podstawy do przyjęcia, że postanowienie z dnia [...] maja 2017 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, jak również, że dotknięte jest którąkolwiek z pozostałych statuowanych w art. 156 k.p.a. przesłanek nieważnościowych. Podkreślić w tym miejscu należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności jest postępowaniem szczególnym, gdyż jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 ust. 1 k.p.a. zasadzie trwałości aktu administracyjnego, można wzruszyć ostateczne postanowienie. Skoro stwierdzenie nieważności ostatecznego postanowienia jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji wynikającej z art. 16 k.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy postanowienie dotknięte jest w sposób niewątpliwy (oczywisty) przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.. Oczywistość naruszenia prawa polega zaś na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Odnosząc tę oczywistość do przesłanki rażącego naruszenia prawa (będącej podstawą żądania stwierdzenia nieważności w rozpoznawanej sprawie), wskazać trzeba, że treść postanowienia pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że postanowienie takie nie może być zaakceptowane, jako akt wydany przez organ praworządnego państwa, i powinno ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego, chodzi przy tym o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Dla stwierdzenia nieważności postanowienia z powodu rażącego naruszenia prawa nie wystarczy jednak sama "oczywistość" naruszenia, lecz należy również wykazać "rażący" charakter tego naruszenia, dokonując oceny rażącego charakteru naruszenia przede wszystkim przez pryzmat skutków prawnych wywołanych przez postanowienie, przy czym skutki, które wywołuje postanowienie uznane za rażąco naruszające prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie postanowienia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Naruszenia prawa mają charakter rażący w takim przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania aktu administracyjnego oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu nie do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowanych w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy. Istotne jest również, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. O rażącym naruszeniu prawa można zatem mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, tj. takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, tj. takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. Przenosząc powyższe na grunt niniejszego postępowania w pierwszej kolejności zauważyć należy, że Skarżąca swym wnioskiem z dnia 1 czerwca 2017 roku domagała się w istocie stwierdzenia nieważności postanowienia, które uwzględniło jej własny wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] lutego 2016 r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia przez Skarżącą zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] grudnia 2015 r. Minister Rozwoju i Finansów, podzielił przy tym argumentację Skarżącej odnośnie zachowania przez nią terminu do złożenia przedmiotowego zażalenia (drogą elektroniczną) z zachowaniem ustawowego terminu, tj. w dniu 24 grudnia 2015 r. Tym samym organ otworzył Skarżącej drogę do rozpoznania przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. jej zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. To w ramach tego właśnie postępowania ocenie poddane zostaną okoliczności dotyczące zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnoszone przez Skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r., a także w skardze na postanowienie tego organu z dnia [...] października 2017 roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ww. postanowienia. Argumentacja dotycząca zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, czy też prawidłowości wystawienia tytułów wykonawczych, nie podlegała natomiast w żaden sposób rozpoznaniu w ramach postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] lutego 2016 r. Sprowadzało się ono bowiem jedynie do oceny, czy stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, organ ten naruszył art. 156 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się przy tym w rozstrzygnięciu w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] lutego 2016 r. jakichkolwiek wad uzasadniających stwierdzenie jego nieważności, czego domagała się Skarżąca. Pamiętać należy, że postanowienie w tym przedmiocie zapadło w ramach konkretnego wniosku zakreślającego granice rozpoznania sprawy, a więc dotyczyło rozstrzygnięcia, czy Dyrektor Izby Skarbowej w G. nie dopuścił się rażącego naruszenia prawa stwierdzając, że zażalenie Skarżącej na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. wniesione zostało z uchybieniem terminu. Minister Rozwoju i Finansów nie podzielił powyższej argumentacji Dyrektora Izby Skarbowej w G., wskazując na błędną ocenę dotyczącą zakwestionowania prawidłowości wniesienia zażalenia w terminie drogą elektroniczną. Skarżąca, wnosząc o stwierdzenie nieważności postanowienia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2017 r., utrzymującego w mocy postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r. nie wskazała przy tym na żadną z wynikających z art. 156 k.p.a. przesłanek. Argumentacja Skarżącej, jak wyżej wskazano, koncentrowała się bowiem jedynie na błędach popełnionych, w jej ocenie, w toku postępowania egzekucyjnego, jak posługiwanie się fałszywymi oświadczeniami i danymi Wójta Gminy S. Skarżąca nie wskazała natomiast, jakie okoliczności, w świetle brzmienia art. 156 k.p.a., przemawiają za nieważnością postanowienia, które, przychylając się do jej wniosku, stwierdziło nieważność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] lutego 2016 r., otwierając zarazem Skarżącej drogę do merytorycznego rozpoznania przez organ odwoławczy wniesionego przez nią zażalenia. W ocenie Sądu, Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w skarżonym postanowieniu w sposób prawidłowy poddał również ocenie postanowienie z dnia [...] maja 2017 r. pod względem pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności. Jak słusznie zauważył Szef Krajowej Administracji Skarbowej, z pewnością w ramach badania wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] lutego 2016 r., nie był on uprawniony do oceny prawidłowości decyzji stanowiących podstawę prawną wystawienia tytułów wykonawczych. W konsekwencji, również odnośnie zarzutów skargi, wskazać należy, że nie mają one żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem odnoszą się nie do treści zaskarżonego postanowienia a do wad (w ocenie Skarżącej) postępowania egzekucyjnego, które jednak nie stanowiło przedmiotu kontroli w niniejszej sprawie. Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł uwzględnić skargi i wobec tego oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.