III SA/Wa 2152/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hieronim Sęk, , po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. SA z siedzibą w W. na pisemną interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić B. SA z siedzibą w W. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uiszczony wpis sądowy w wysokości 200 zł (słownie: dwieście złotych) Pismem z dnia 4 listopada 2009 r. B. SA z siedzibą w W. wniósł skargę na pisemną interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Skargę w imieniu B. podpisał T. L. – Dyrektor Biura do spraw Podatków Departament Polityki Rachunkowości i Podatków. Do skargi zostało dołączone pełnomocnictwo z dnia 7 lipca 2008 r. udzielone T. L. przez wiceprezesa zarządu spółki - W. Z. między innymi do reprezentowania B. w postępowaniach przed sądami administracyjnymi. Na podstawie dwóch zarządzeń Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 i 10 grudnia 2009 r. T. L. występujący jako pełnomocnik B. został wezwany dwoma pismami z dnia 14 grudnia 2009 r. do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji B. w dacie jego udzielenia (np. wyciąg z rejestru sądowego) oraz do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł. W wezwaniach pouczono, że nieuzupełnienie ww. braku oraz nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwań, spowoduje odrzucenie skargi. W odpowiedzi na wezwania pełnomocnik B. przesłał odpis aktualny z rejestru przedsiębiorców według stanu na dzień 17 grudnia 2009 r. W wyznaczonym terminie uiszczono należny wpis od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Sąd stwierdził bowiem, że pełnomocnik B. nie uzupełnił w terminie braku formalnego skargi, tj. nie nadesłał do Sądu dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie W. Z. do reprezentacji Skarżącej w dacie udzielenia pełnomocnictwa, tj. w dniu 7 lipca 2008 r. Sąd podkreśla, iż za prawidłowe uzupełnienie braku formalnego skargi nie mogło zostać uznane przesłanie przez pełnomocnika Skarżącej odpisu z KRS aktualnego na dzień 17 grudnia 2009 r. Należy bowiem zauważyć, iż na dołączonym do skargi pełnomocnictwie do reprezentowania Skarżącej widnieje data 7 lipca 2008 r. Zatem uprawnienie do jego udzielenia należało wykazać właśnie na tę datę. Tymczasem pełnomocnik Skarżącej wypełniając wezwanie Sądu przesłał odpis z KRS aktualny na dzień 17 grudnia 2009 r., a więc na niecałe półtora roku po udzieleniu pełnomocnictwa. Sąd nie miał więc podstaw do przyjęcia, iż odpis ten potwierdza reprezentację Skarżącej w dniu 7 lipca 2008 r. Od dnia 7 lipca 2008 r. mogło bowiem zajść szereg zmian w zakresie reprezentacji Skarżącej. Z tego właśnie względu konieczne było przedłożenie w Sądzie dokumentu, który wskazywałby na uprawnienie osoby udzielającej pełnomocnictwa do reprezentowania B. w tej dacie. Sąd stwierdza ponadto, iż wystosowane wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi było jasne i nie mogło pozostawiać wątpliwości co do sposobu prawidłowego jego wykonania. Wyraźnie wskazano w nim, iż uzupełnienie braku powinno nastąpić przez złożenie dokumentu, z którego wynikałoby upoważnienie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentacji Skarżącego w dacie jego udzielenia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako "P.p.s.a."). Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi ma formę postanowienia, które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie powołanych wyżej przepisów postanowił jak w sentencji.