III SA/Wa 2154/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Nasierowska, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (spr.), , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2010 r. sprawy ze skargi PPH "M." Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. i styczeń 2000r. p o s t a n o w i ł wystąpić do Ministra Finansów z sygnalizacją wobec stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa. Dyrektor Izby Skarbowej w W., zaskarżoną decyzją, po trzykrotnym uprzednim zbadaniu sprawy przez Sąd, utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 1999 r. i styczeń 2000 r. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż, co prawda istniały przesłanki do wznowienia, lecz zauważa jednocześnie, że zachodzi jedna z przesłanek negatywnych uniemożliwiających uchylenie decyzji art. 245 § 1 pkt 3) Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz 60 ze zm). W ocenie Dyrektora, zaistniała wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Organ odwoławczy przytoczył cały przebieg postępowania dowodowego wraz z jego oceną i wskazaniem przepisów prawa materialnego, które zostały naruszone przez skarżącą spółkę w kontrolowanych miesiącach. PPH M. sp. z o.o., pismem z 3 listopada 2009 r., zaskarżyła tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd, mając na uwadze treść art. 155 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm, dalej jako u.p.p.s.a.), informuje Ministra Finansów, jako organ zwierzchni, o istotnych naruszeniach prawa przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w toku rozstrzygania sprawy PPH M. Sp. z o.o. o podatek od towarów i usług za wskazany powyżej okres. Sąd wskazuje, ze w sprawie zapadły już wcześniej prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - z dnia 11 grudnia 2008 r. sygn. akt. III SA/Wa 1994/08, 10 grudnia 2007 r. III SA/Wa 1317/07, 8 listopada 2006 r. III SA/Wa 2066/06 – a organy podatkowe, z mocy art. 153 u.p.p.s.a., są związane oceną prawną i wskazaniem, co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniach sądu. Sąd wskazuje, że organ podatkowy wykonał wyrok tylko częściowo uwzględniając zalecenia Sądu odnośnie treści rozstrzygnięcia wyroku. Nie wykonał zaleceń zawartych w ocenie prawnej, co do pozostałych kwestii, co zostało wyłożone w uzasadnieniu wyroku z 2 września 2010 r. III SA/Wa 2154/09. W szczególności nie zostały wykonane wskazania z wyroku z dnia 11 grudnia 2008 r. WSA w Warszawie o konieczności przeprowadzenia prawidłowego postępowania dowodowego przez organ I instancji, bez udziału osób podlegających wyłączeniu, który to udział jest przyczyną obowiązku zastosowania w administracyjnym toku instancji art. 233 § 2 Ordynacji. Skoro organ podatkowy I instancji był niewłaściwy do przeprowadzenia całego postępowania dowodowego, co jest bezsporne w niniejszej sprawie, to dowody pozyskane w trakcie tego postępowania przez ten organ i ustalenia w tym zakresie nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji. Nie można tego zmienić przez ponowną ocenę materiału dowodowego przez organ prowadzący postępowanie w przedmiocie wznowienia. W żadnym natomiast wypadku, co wynika z oceny prawnej z wyroku III SA/Wa 1994/08, decyzja organu odwoławczego nie może utrzymać w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie większym, niż uzupełniającym. Sąd zaznacza zarazem, że w aktach administracyjnych są dołączone: wyrok SO Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z [...] maja 2003 r. [...] oddalający odwołanie H. W. (małżonki Naczelnika Urzędu Skarbowego) o ustalenie podlegania ubezpieczeniu społecznemu, z którego wynika, że nie świadczyła pracy na rzecz M. M. oraz dokumenty z których wynika fakt prowadzenia postępowania karnego przeciwko Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. Stąd organom podatkowym znane były fakty, których zaistnienie zobowiązywało je do podjęcia przewidzianych w przepisach działań. Z tych powodów, Sąd postanowił zwrócić się do Ministra Finansów w celu zapobieżenie występowania wskazanych błędów w stosowaniu art. 233 § 2 Ordynacji i art. 153 u.p.p.s.a., w przyszłości. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 155 § 2 u.p.p.s.a. organ, który otrzymał postanowienie, zobowiązany jest rozpatrzyć je i powiadomić Sąd, w terminie trzydziestu dni, o zajętym stanowisku.