III SA/Wa 2155/10

Referendarz Sądowy Marcin Piłaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 13 października 2010 r.. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. p o s t a n a w i a przyznać skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych albo ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów utrzymania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego. M. B., dalej jako skarżący, wnioskiem zawartym w skardze z 6 sierpnia 2010 r., zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Następnie, w wykonaniu wezwania referendarza sądowego z 2 września 2010 r., nadesłał wypełniony formularz PPF oraz zaświadczenie z ZUS z [...] października 2010 r. o przysługującej mu kwocie "do wypłaty" 349,57 zł, tytułem renty z powodu niezdolności do pracy. Skarżący, w uzasadnieniu wniosku wskazał, że od września 2009 r. jest osobą bezdomną – na skutego "wielkiego zaufania do żony (...) został pozbawiony jedynego dobra, jakie posiadał, tj. mieszkania". Skarżący wskazał, ze podejmuje starania, by odzyskać choć część majątku. Poinformował ponadto, że utrzymuje się z renty w wysokości 330,- zł i nie posiada informacji o miejscu pobytu żony. Wpis od skargi w wysokości 500,- zł jest jedynym kosztem sądowym wymaganym w sprawie na obecnym etapie postępowania. W ocenie referendarza, strona skarżąca rzetelnie przedstawiła swoją sytuację majątkową i jej twierdzenia zasługują na wiarę. Referendarz sądowy wskazuje zarazem na fakt, że sytuacja życiowa strony wynika z treści akt administracyjnych, z których wynika brak mieszkania, świadczenie pracy w ośrodku na M. jedynie za wyżywienie i nocleg, fakt pozostawania w sporze z żoną oraz wielkość posiadanych zasobów finansowych. Referendarz sądowy, mając na uwadze treść oświadczeń strony, podziela jej pogląd o braku wolnych środków na potrzeby postępowania sądowego, a w konsekwencji o skutku uiszczenia kwoty wpisu w sprawie na możliwość znaczącego pogorszenia sytuacji bytowej strony, co wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. Z zestawienia wysokości zadeklarowanych miesięcznych dochodów strony skarżącej z renty i pracy, braku poczynionych przez niego oszczędności - z wysokością kosztów sądowych wymagalnych w sprawie wynika, że strona skarżącą nie jest w stanie uiścić wymagalnych kosztów sądowych w pełnej wysokości, bez uszczerbku dla utrzymania, bądź uszczerbku dla zdrowia. W szczególności pełna wysokość kwoty wpisu sądowego jest nie tylko wyższa od wysokości renty skarżącego, lecz przekracza środki, które strona jest w stanie zgromadzić. Mając na uwadze brak stałego adresu zamieszkania skarżącego i jego sytuację osobistą, jak też sposób funkcjonowania w społeczeństwie, referendarz sądowy odstąpił od badania terminowości wykonania zarządzenia z 2 września 2010 r., ponieważ zachowanie terminu mogłoby nie zależeć od woli skarżącego. Z tych powodów referendarz sądowy odstąpił od przypisania konsekwencji prawnych pierwszemu doręczeniu (zastępczemu) w ośrodku [...], zwłaszcza, że na kopercie brak jest wzmianki o podwójnym awizowaniu. Z tych powodów referendarz sądowy, uznał, na podstawie art.243 § 1, art. 245 § 1 i § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. i orzekł, jak w sentencji.