III SA/Wa 2156/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, sędzia WSA Beata Sobocha, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z [...] listopada 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. zawiesił postępowanie kontrolne oraz kontrolę podatkową, prowadzone wobec M. W. (dalej zwanego "Skarżącym"). Postępowanie zawieszono na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej zwanej też "O.p."). Następnie postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. podjął z urzędu postępowanie kontrolne z uwagi na ustanie przyczyny uzasadniającej jej zawieszenie, tj. opublikowanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt P 49/13. Jako podstawę prawną w/w postanowienia Dyrektor UKS wskazał art. 205 § 1, art. 205a § 1 pkt 4 i art. 216 O.p. w związku z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. nr 41, poz. 214, dalej zwanej "u.o.k.s."). Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z [...] maja 2015 r. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zażalenie jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych, ponieważ przepisy prawa nie przewidują takiego środka zaskarżenia dla postanowień dotyczących podjęcia zawieszonego postępowania. Przepis art. 236 § 1 O.p. wskazuje, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie tylko wówczas, gdy ustawa tak stanowi. Postanowienie wydane na podstawie art. 205 § 1, art. 205a § 1 pkt 4 O.p. jest zatem niezaskarżalne i może, co przewiduje przepis art. 237 O.p., zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie w danej instancji. Skarżący, nie zgadzając się z powyższym postanowieniem, złożył skargę do Sądu. Postanowieniu zarzucił naruszenie art. 237 O.p. w zw. z art. 31 ust. 1 u.o.k.s., poprzez jego niewłaściwe pominięcie i uznanie niedopuszczalności zażalenia. Skarżący zarzucił również błąd w ustaleniach stanu faktycznego polegającego na uznaniu, że zażalenie na postanowienie w przedmiocie podjęcia z urzędu postępowania kontrolnego, jest niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę Organ powtórzył swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem nieistotnym dla sprawy). Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Z art. 205 § 2 a contrario Ordynacji podatkowej wynika, że postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania nie może być zaskarżone zażaleniem (zaskarżone może być tylko postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania). Tej okoliczności Skarżący, jak się wydaje, nawet nie kwestionuje. Mimo tego wydane postanowienie o podjęciu postępowania zostało przez niego zaskarżone, choć z powołaniem się na art. 237 Ordynacji. W ocenie Sądu Skarżący interpretuje jednak ten przepis nazbyt dosłownie i przesadnie literalnie, nie uwzględnia jego kontekstu normatywnego oraz celu regulacji. Otóż Ustawodawcy chodziło w tym przepisie o to, aby wykluczyć możliwość wnoszenia odrębnego zażalenia od postanowień, na które zażalenie nie służy, a to w tym celu, aby nie wstrzymywać biegu postępowania z powodów błahych, nieistotnych. Nie oznacza to jednak, że jeśli podatnik nie zgadza się z oceną organu podatkowego wyrażoną w takim niezaskarżalnym postanowieniu, nie może zgłaszać swoich argumentów i zarzutów. Owszem, może to zrobić, ale nie w drodze odrębnego zażalenia, lecz może te zarzuty i tę argumentację zawrzeć w odwołaniu. Będą one więc rozpatrzone albo przez organ drugiej instancji, albo nawet przez organ pierwszoinstancyjny, w trybie autokontroli (art. 226 Ordynacji). W niniejszej sprawie wspomniana argumentacja i zarzuty Skarżącego zostały jednak ujęte w formie odrębnego zażalenia, choć zawartego w jednym piśmie procesowym. To wyodrębnienie pozwalało więc uznać, że mamy do czynienia z dwoma procesowymi oświadczeniami woli Skarżącego – jedno stanowi właściwe odwołanie, drugie zaś zażalenie na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2014 r. Takie zażalenie, z powodów przedmiotowych, było niedopuszczalne, toteż Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie stwierdził niedopuszczalność zażalenia, zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji w zw. z art. 31 u.o.k.s. Mimo wydania zaskarżonego postanowienia oczekiwać należy, że stanowisko Skarżącego kwestionujące podjęcie zawieszonego postępowania kontrolnego będzie przedmiotem analizy Organów w prowadzonym wobec niego postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, na postawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Końcowo wyjaśnić należy, że na rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym zezwalał art. 119 pkt 3 P.p.s.a. w brzmieniu od 15 sierpnia 2015 r.