III SA/Wa 2159/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi D. S. [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]września 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2001 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz D. S. [...] kwotę 740 zł (słownie: siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2007 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. – po rozpatrzeniu odwołania D. S. prowadzącego P. Z. H. "D." od decyzji Burmistrza Miasta Z. z [...] kwietnia 2007 roku nr [...] orzekającej o ustaleniu podatku od nieruchomości za 2001 rok od gruntów dzierżawionych od Nadleśnictwa D., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie toczące się w pierwszej instancji. Z akt sprawy wynika, że Nadleśnictwo D. w Z. i P. Z. H. "D." D. S. zawarły 1 lutego 1999 roku umowę o odpłatne udostępnienie wyrobiska po eksploatacji kopaliny piasku w celu jego zagospodarowania. W dniu [...] marca 2003 roku Burmistrz Miasta Z. wydał postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata od 1999 do 2003. Decyzją z [...] sierpnia 2003 roku nr [...] Burmistrz ustalił skarżącemu podatek od nieruchomości za lata 1999 - 2003 w łącznej wysokości 244.729,00 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] kwietnia 2004 roku nr [...] po rozpoznaniu odwołania D. S. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, który [...] grudnia 2004 roku wydał decyzję nr [...] ustalającą wymiar podatku od nieruchomości za lata 1999 - 2003 w łącznej kwocie 244.729,00 zł (w tym za 2000 rok w wysokości 47.003,00 zł.). Decyzją z [...] listopada 2006 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ponownie orzekło o uchyleniu decyzji Burmistrza Miasta Z. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W dniu [...] kwietnia 2007 roku organ pierwszej instancji wydał decyzję nr [...] ustalając skarżącemu podatek od nieruchomości za dzierżawione grunty od Nadleśnictwa D. położone w obrębie Z., w oddziale [...] w kwocie 52.643,40 zł za 2001 rok. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy stwierdził, że zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w 2001 roku obowiązek podatkowy ciążył na osobie, która była posiadaczem nieruchomości należących do Skarbu Państwa. W niniejszej sprawie posiadanie wynikało z umowy dzierżawy gruntu podpisanej 1 lutego 1999 roku pomiędzy Nadleśnictwem D. w Z., a P. Z. H. "D." D. S. Organ stwierdził też, że do podatnika nie zastosowano art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.) - dalej u.p.o.l., ponieważ skarżący prowadził działalność gospodarczą (art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podlegały grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym. Za podstawę opodatkowania organ podatkowy przyjął powierzchnię dzierżawionego gruntu (94.006 m. kw.), a stawkę podatku w wysokości 0,56 złotych za metr kwadratowy od gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolnicza i leśna przyjął zgodnie z Uchwałą Rady Miasta Z. nr [...] z dnia [...] grudnia 2000 roku na rok podatkowy 2001. Organ podatkowy uznał, że dokumenty zebrane w toku postępowania wskazywały, iż dzierżawiony grunt nie był terenem leśnym (pismo Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. z [...] sierpnia 1999 roku, znak pisma[...]). Skarżący prowadził na nim działalność zarobkową (zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej nr ew. [...] z [...] listopada 1995 roku, zgodnie z którym osady z oczyszczalni Cz., jak i popioły E. W. są udostępniane odpłatnie celem ich zagospodarowania). Ponadto decyzja o pozwoleniu na budowę z [...] lutego 1999 roku nr [...] wydana została przez Burmistrza Miasta Z. na zagospodarowanie wyrobiska poeksploatacyjnego piasku zgodnie z prawem budowlanym, a nie na rekultywację w myśl prawa o gruntach leśnych i rolnych. Od decyzji powyższej skarżący złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wnosząc o uchylenie decyzji Burmistrza Miasta Z. z [...] kwietnia 2007 roku oraz umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 68 § 1 i 2, art. 21 § 1 pkt 2, art. 120 i 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4, art. 121, 123, 124, 127 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 z późn. zm.) – dalej "ord. pod.", a także naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 6, art. 6 ust. 1 u.p.o.l. W uzasadnieniu odwołania stwierdził, że w sprawie uznać należało, iż zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2001 rok nie powstało, bowiem decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania nie została skutecznie doręczona do 31 grudnia 2006 roku. Zdaniem skarżącego, organ pierwszej instancji naruszył art. 68 § 1 ord. pod. Skarżący zauważył, że organ podatkowy w tej sprawie, jest tym samym organem, który [...] lutego 1999 roku wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą stronie na realizację inwestycji polegającej na zagospodarowaniu wyrobiska poeksploatacyjnego piasku z wykorzystaniem mieszaniny odpadów paleniskowych z E. "S.", "Z." i "K." oraz osadów ściekowych z oczyszczalni ścieków "Cz.", a więc tej samej nieruchomości, od której ustalono podatek w zaskarżonej decyzji. Od dnia zawiadomienia Burmistrza Miasta Z. jako organu budowlanego o przystąpieniu do wykonania tej decyzji przez stronę, organ podatkowy - również Burmistrz Miasta Z. posiadał wszelkie niezbędne dane do ewentualnego ustalenia podatku od nieruchomości. W ocenie skarżącego składanie deklaracji na podatek od nieruchomości do tego samego organu, który wydał decyzję zatwierdzająca projekt budowlany było z tego powodu zbędne. Ponadto w ocenie skarżącego organ nie odniósł się do zarzutu przedawnienia prawa do ustalenia zobowiązania za 2001 rok, co oznacza, że decyzja narusza art. 121, art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ord. pod. Organ naruszył także art. 127 ord. pod. oparł bowiem rozstrzygnięcie na decyzji organu odwoławczego ustalającej podatek za lata 2004 - 2005, a więc rozstrzygnięcie nie było w pełni samodzielne, a także przepisy prawa materialnego przez ich zastosowane w sprawie, w której zobowiązanie podatkowe - w związku z upływem terminu określonego w art. 68 ord. pod. - nie powstało. Skarżący argumentował również, że w rozpoznawanej sprawie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciążył na Nadleśnictwie D., a więc na zarządcy nieruchomości. W konsekwencji zaskarżona decyzja była nieważna, została bowiem skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nie zaokrąglenie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości do pełnych złotych. Decyzją z [...] września 2007 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie w pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, że termin wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2001 rozpoczął bieg w dniu 1 stycznia 2002 roku i upłynął z dniem 31 grudnia 2006 roku. Fakt, iż organ pierwszej instancji przed upływem terminu przedawnienia to jest [...] sierpnia 2003 roku, a następnie [...] grudnia 2004 roku wydał decyzje ustalające zobowiązanie podatkowe nie miał znaczenia w niniejszej sprawie, albowiem decyzje te zostały w całości uchylone przez organ odwoławczy, a ich uchylenie unicestwiło wszystkie określone lub ustalone w nich zobowiązania podatkowe. Organ odwoławczy powołując przepis art. 68 § 2 ord. pod. stwierdził, iż decyzja z [...] kwietnia 2007 roku wydana została z przekroczeniem pięcioletniego terminu. Na powyższą decyzję D. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej uzasadnienia i podstawy prawnej oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 68 § 1 i 2 oraz art. 21 § 1 pkt 2 ord. pod., art. 6 ust. 1, 3 i u.p.o.l., naruszenie przepisów o postępowaniu, to jest art. 120, 122, 180, 187, 191 i 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 210 § 4, a także art. 121, 123, 124 ord. pod. W uzasadnieniu skargi stwierdził, że nie kwestionuje sposobu rozstrzygnięcia sprawy przez organ podatkowy. Zgodził się z oceną, iż zobowiązanie w podatku od nieruchomości w ogóle nie powstało, bowiem decyzja organu pierwszej instancji została wydana po upływie terminu przedawnienia. Podkreślił, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii ustalenia daty wygaśnięcia prawa do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe przez organ podatkowy pierwszej instancji. Według strony skarżącej organ odwoławczy naruszył art. 68 § 1 ord. pod. przez jego niezastosowanie oraz art. 68 § 2 ord. pod. przez jego niewłaściwe zastosowanie. Naruszył także przepisy o postępowaniu, tj. art. 120, 122, 180, 187, 191 i 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz art. 210 § 4 a także art. 121, 123, 124 ord. pod., poprzez brak uzasadnienia niezastosowania krótszego terminu przedawnienia. Organ odwoławczy nie ustosunkował się także do twierdzeń strony skarżącej, że Burmistrz Miasta Z. jest tym samym organem, który w dniu [...] lutego 1999 roku wydał decyzję nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i zezwalającą stronie na realizację inwestycji polegającej na zagospodarowaniu wyrobiska poeksploatacyjnego piasku, a więc tej samej nieruchomości, od której ustalono podatek od nieruchomości, pomimo przedawnienia. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że skarżący przedłożył umowę dzierżawy, z której jednoznacznie wynika powierzchnia nieruchomości, a więc jedyny parametr, który jest potrzebny organowi do ustalenia podatku od nieruchomości. Zdaniem skarżącego, przedstawiając umowę poinformował organ o posiadanych nieruchomościach, a ten uwzględnił informację uzyskaną od strony w decyzji wydanej [...] lutego 1999 roku, wpisując w treść jej uzasadnienia i rozstrzygnięcia umowę o odpłatne udostępnienie nieruchomości, na którą następnie powoływał się w postępowaniu podatkowym. Oznacza to, że od dnia złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę oraz po zawiadomieniu organu budowlanego o przystąpieniu do wykonania tej decyzji przez stronę, organ podatkowy posiadał wszelkie niezbędne dane do ewentualnego ustalenia podatku. Składanie dodatkowej informacji lub deklaracji, z której wynikałyby dane już przekazane było zbędne. Co więcej, obowiązek taki nie wynikał z przepisów wskazanych w zaskarżonej decyzji, bowiem dotyczyły one sytuacji, kiedy w trakcie roku podatkowego wystąpiły zmiany mające wpływ na wysokość opodatkowania. Strona nie informowała organu o żadnych zmianach, bowiem nie miały one miejsca. Skarżący stwierdził też, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku i niezależnie od tego, czy przesłanki uzasadniające jego powstanie zostaną ujawnione organowi w złożonej informacji. Przyjmując, że obowiązek podatkowy powstał 1 marca 1999 roku to jest pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zawarta została umowa z Nadleśnictwem D., to organ podatkowy wiedział o tych okolicznościach najpóźniej w dniu 2 lutego 1999 roku. Skarżący zmieścił się zatem z przekazaniem takiej informacji w terminie 14-dniowym, bowiem informację o okolicznościach uzasadniających powstanie obowiązku w podatku od nieruchomości przekazał już w dniu powstania takich okoliczności. Istotne jest również, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2001 roku nie zawierała wzoru formularza, ani też nie zawierała upoważnienia dla rady gminy do ustalenia takiego wzoru. Nawet ustalenie takiego wzoru przez radę gminy w 2001 roku powodowałoby, że podatnicy podatku od nieruchomości nie byliby obowiązani do składania informacji wyłącznie na formularzu ustalonym uchwałą, gdyż jego ustalenie, wobec braku wyraźnego upoważnienia ustawowego do takiego działania, odbyłoby się z naruszeniem ustawy. Ustawa nie delegowała także uprawnienia do ustalenia takiego wzoru na inny organ, co oznacza, iż zamiarem ustawodawcy było ustalenie wzoru w ustawie. Skoro wzór nie został ustalony w ustawie, to należy przyjąć, iż żaden organ nie był uprawniony (aż do 1 stycznia 2003 roku) do ustalenia powszechnie obowiązującego wzoru formularza. Przepis art. 6 ust. 13 u.p.o.l. upoważniający radę gminy do stanowienia wzorów formularzy został dodany przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. (Dz.U. Nr 200, poz. 1683), zmieniającej ustawę dopiero z dniem 30 listopada 2002 roku. Przepis ten zgodnie z zasadą nieretroakcji nie obowiązuje wstecz. Skoro w 2000 roku nie obowiązywał jednolity wzór "wykazu nieruchomości", to nie można twierdzić, że strona takiego "wykazu" nie złożyła organowi podatkowemu. "Wykaz", o którym mowa w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. jest jedynie informacją o posiadanych nieruchomościach. Jeżeli zatem podatnik informował organ o posiadanych nieruchomościach w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, to zastosowania nie znajduje art. 68 § 2 ord. pod., ale art. 68 § 1 ord. pod. Oznacza to, że skoro decyzje ustalające zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości zostały doręczone stronie po upływie 3 lat licząc od końca roku podatkowego, w którym taki obowiązek powstał (tj. 1 marzec 1999 roku) to zgodnie z tym przepisem zobowiązanie w tym podatku nie powstało. Obowiązek, o którym mowa w art. 6 ust. 6 u.p.o.l. mógł być wykonany przez podatnika w dowolny sposób, który pozwalał organowi na uzyskanie informacji o nieruchomościach. Także jako załącznik do wniosku w innym postępowaniu prowadzonym przez organ będący równocześnie organem podatkowym. Ponadto skarżący stwierdził, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku i brak jest przepisu, z którego wynikałoby, że obowiązek taki miałby powstawać wielokrotnie, w kolejnych latach. Jednocześnie z art. 6 ust. 4 u.p.o.l. wynika, że obowiązek podatkowy wygasa z upływem miesiąca, w którym ustały okoliczności uzasadniające ten obowiązek, co w ocenie skarżącego oznacza, że obowiązek w podatku od nieruchomości istnieje przez okres istnienia okoliczności uzasadniających jego powstanie w przeszłości. Zważywszy, że obowiązek w podatku od nieruchomości powstaje od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających jego powstanie - a taka okoliczność miała miejsce tylko raz (zawarcie umowy z Nadleśnictwem) można przyjąć, że skoro art. 68 § 1 (oraz 68 § 2) ord. pod. wskazują jako początek biegu terminu przedawnienia do wydania decyzji ustalającej zobowiązanie w tym podatku koniec roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (w stanie sprawy - koniec 1999 rok) - to obecnie nie tylko nie można wydać decyzji za 2001 rok, ale także za każdy następny rok podatkowy przypadający po upływie 3 lat od dnia powstania obowiązku w podatku od nieruchomości. Przepis ten odsyła bowiem do dnia powstania obowiązku podatkowego, a okres dalszego istnienia tego obowiązku pozostaje bez znaczenia z punktu widzenia analizowanej normy prawnej. Dla ustalenia początkowego terminu biegu przedawnienia istotne znaczenie ma wyłącznie powstanie obowiązku, a nie jego trwanie. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że skarżący nigdy nie złożył informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Z informacją taką nie można utożsamiać umowy dzierżawy, którą skarżący przedłożył w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Fakt, iż organ podatkowy posiadał pewną wiedzę na temat nieruchomości podatnika (np. w związku z prowadzeniem innego postępowania administracyjnego) nie zwolnił skarżącego z obowiązku złożenia informacji. W konsekwencji w niniejszej sprawie należało zastosować art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej. Po zapoznaniu się z całością sprawy organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonej decyzji, którą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta Z. ustalającą podatek od nieruchomości za 2001 rok i umorzyło postępowanie toczące się w pierwszej instancji, prowadzi do wniosku, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na uwzględnienie zasługują te zarzuty skargi, które dotyczą naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Organy podatkowe nie dokonały bowiem zasadniczych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, naruszając tym samym przepisy art. 122, art. 180, art. 187 ord. pod. i wydały decyzję, której uzasadnienie nie odpowiada warunkom wskazanym w art. 210§4 ord.pod. i nie poddaje się kontroli sądu. W rozpatrywanej sprawie, organ II-ej instancji, na podstawie art. 68§2 pkt 2 ord.pod. umorzył postępowanie uznając, że upłynął 5-letni termin od powstania obowiązku podatkowego, co sprawiło, że niemożliwym stało się wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości. W ocenie Sądu orzeczenie przedawnienia prawa do wydania decyzji (art. 68§2 ord.pod.) musi być poprzedzone ustaleniem, podmiotu, do którego adresowana będzie decyzja ( podatnika) i momentu powstania obowiązku podatkowego. W rozpatrywanej sprawie organ II-ej instancji, wyżej wskazanych elementów stosunku prawnopodatkowego nie zbadał, mimo, że były one sporne. Skarżący w odwołaniu od decyzji organu I-ej instancji wskazał, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości ciążył na Nadleśnictwie D., a nie na nim. Skarżący powołał się na treść art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w stanie prawnym dotyczącym niniejszej sprawy), który stanowił, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych oraz jednostkach organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, które są posiadaczami nieruchomości albo obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub innego tytułu prawnego, a także umowy zawartej z Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa albo z ustanowionego zarządu. Nawiązał także do art. 2 ust. 2 u.p.o.l., który stanowił, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości lub obiektów budowlanych nie złączonych trwale z gruntem, pozostających w zarządzie Lasów Państwowych oraz wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, nie objętych obowiązkiem podatkowym na podstawie ust. 1 pkt 3, ciąży odpowiednio na nadleśnictwach i na jednostkach organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, faktycznie władających nieruchomościami i obiektami budowlanymi nie złączonymi trwale z gruntem. Organ podatkowy drugiej instancji uchylając decyzję wydaną w pierwszej instancji nie ustosunkował się do zarzutów odwołania. i pominął milczeniem twierdzenie Skarżącego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest ogólnikowe i nie spełnia wymagań wskazanych w art. 210§4 ord.pod. Pierwsza jego część zawiera rys historyczny i opisuje kolejne decyzje wydawane w sprawie, część druga natomiast przytacza brzmienie przepisów art.6 ust. 2 u.p.o.l. i art. 68 §1 i §2 ord. pod. Na stronie 3 –ej uzasadnienia decyzji jest jedno zdanie odnoszące się wprost do sprawy " w warunkach badanej sprawy termin wydania decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2001 rozpoczął bieg w dniu 1 stycznia 2002 r. i upłynął z dniem 31 grudnia 2006 r." Należy zatem stwierdzić, że organ II-ej instancji umorzył postępowanie powołując się na przedawnienie, w sytuacji gdy nie zbadał, kto jest stroną postępowania, a w konsekwencji, czy jego wszczęcie wobec skarżącego było zasadne. Sąd dostrzega, że decyzja organu I-ej instancji zawierała znacznie szerszą argumentację, jednakże w sytuacji, gdy została wyeliminowana z obrotu prawnego, nie może być punktem odniesienia dla oceny decyzji organu odwoławczego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien wypełnić dyspozycję art. 122 ord. pod. i podjąć w toku postępowania podatkowego wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Wyrazem prawidłowo przeprowadzonego postępowania powinno być uzasadnienie rozstrzygnięcia, które stosownie do art. 210 § 4 ord. pod. winno wskazywać fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody którym dał wiarę, oraz przyczyny dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Zgodnie z powołanym art. 210 § 4 ord. pod. uzasadnienie prawne decyzji winno zawierać wyjaśnienie jej podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. W zaskarżonej decyzji organ powołał przepisy prawa, ale nie wyjaśnił dlaczego znalazły one zastosowanie w niniejszej sprawie, co oznacza, że organ nie wyjaśnił podstawy prawnej podjętego rozstrzygnięcia. Zastrzeżenie to w szczególności odnieść należy do przepisów dotyczących obowiązku podatkowego strony postępowania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja narusza wskazane w skardze przepisy postępowania podatkowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ podatkowy będzie zobowiązany ocenić wszechstronnie materiał dowodowy i ustalić, czy zasadne jest twierdzenia skarżącego, iż nie podlega obowiązkowi podatkowemu w podatku od nieruchomości, czy - a jeżeli tak, to kiedy - powstał obowiązek podatkowy. Dopiero ustalenie tych elementów pozwoli rozważyć, czy rzeczywiście prawo do wydania decyzji uległo przedawnieniu i w związku z tym konieczne jest umorzenie postępowania w sprawie. Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., Sąd zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.