III SA/Wa 2161/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Protokolant st. sekr. sąd. Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO) utrzymało w mocy decyzję Burmistrz Miasta P. dnia [...] stycznia 2010 r. ustalającą S. S. (dalej: "Skarżący") podatek od nieruchomości na 2010 r. w wysokości 306 zł dla nieruchomości położonej w miejscowości przy ul. S. [...] w P.. Za podstawę opodatkowania przyjęto grunty o powierzchni 595 m² oraz komórki o powierzchni 32 m². Organ I instancji wskazał, iż podatek ustalono w oparciu o informację w sprawie podatku od nieruchomości z dnia 15 kwietnia 2008 r. oraz danych z ewidencji gruntów i budynków według następującego wyliczenia: grunty 595 m² według stawki 0.38 zł daje kwotę 226,10 zł, komórki 32 m² według stawki 2.50 zł co dało kwotę 80,00 zł. Skarżący w odwołaniu od ww. decyzji zarzucił organowi pierwszej instancji że wymiar podatku naliczony został nieprawidłowo, jako że wysokość podatku ustalona została na podstawie informacji z roku 1999 i nieaktualnych danych z ewidencji gruntów. Podniósł, że dane z ewidencji gruntów nie odpowiadają prawdzie, jako że nie zostało jeszcze zakończone postępowanie wyjaśniające w Wydziale Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami w P.. Pismem z dnia 18 maja 2010 r. Skarżący przedłożył do akt sprawy odpisy i kserokopie posiadanych dokumentów w zakresie prowadzonego postępowania sądowego ze wskazaniem na fałszowanie dokumentów urzędowych, jak również szeroko opisał działania własne mające na celu ustalenie prawdziwych danych w zbiorze dokumentów wieczysto-księgowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO) decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu, powołując się na treść art. 3 ust. 1 - 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust. 1 i 2, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst. jedn. Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84 z późn. zm.) –zwanej dalej "u.p.o.l"organ odwoławczy wskazał, że z wypisu z rejestru gruntów z dnia 8 kwietnia 2010 r., właścicielami działki nr [...] w P. przy ul. S. o powierzchni 0,0595 ha, użytku Bp (Id działki: [...] - jednostka rejestrowa: G. [...]) są S. i T. S.. Zdaniem SKO, wymiar podatku odpowiada prawu, gdyż przy jego ustalaniu uwzględniono dane znajdujące się w posiadaniu organu podatkowego, a dla ustalenia wysokości podatku od nieruchomości zastosowano stawki ustalone Uchwalą Rady Miejskiej w P. nr LVIII/276/2009 z dnia 24 listopada 2009 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2010. SKO wyjaśniło, że dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa jest w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm., dalej: O.p) i stanowią dowód tego co zostało w nich stwierdzone. Ponadto pouczono, iż zasadą jest w przypadku kwestionowania przez podatnika prawidłowości danych z ewidencji gruntów i budynków powinien wszcząć procedurę ich zmiany na podstawie odrębnych postępowań uregulowanych przepisami prawa. Strona, w skardze do Sądu wniosła o uchylenie i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Podnieśli szereg okoliczności związanych - ich zdaniem - z szeregiem nieprawidłowości jakie mają miejsce w odniesieniu do opodatkowanej nieruchomości, "fałszerstw i oszustw" popełnionych celowo przez Burmistrza oraz Starostę p., ściśle związanych z toczącym się postępowaniem sądowym w wydziale cywilnym w sprawie o sygn. akt [...] w przedmiocie zniesienia współwłasności. W obszernym uzasadnieniu skargi Skarżący nawiązali do licznych nielegalnych procederów w ramach spraw toczących się przed Sądem Rejonowym w P.. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Przy piśmie procesowym z dnia 22 września 2010 r. oraz 15 marca 2011 r. przekazali odpisy dokumentów skierowanych do Burmistrza Miasta P. oraz Sądu Rejonowego w P. dotyczące przedmiotowych nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie dotyczył zasadności opodatkowania nieruchomości położonej w P. przy ul. S. [...]. Rozstrzygając ten spór Sąd przyznał rację organom podatkowym, podzielając pogląd zawarty w zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim Sąd zauważa, iż wskazanie wprost na dane w ewidencji gruntów i budynków koresponduje z regulacjami zawartymi w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. z 2005 r. Dz. U. nr 240, poz. 2027 ze zm. dalej zwane "P.g.k."). W art. 21 tej ustawy przewidziano, że podstawę między innymi wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Należy podzielić pogląd, że przepis art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie pozostawia wątpliwości, iż w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości wiążąca dla organów podatkowych jest klasyfikacja gruntów wynikająca z wyżej wskazanej ewidencji. Ponadto, dodać trzeba, iż dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p i stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Co prawda, jak się podkreśla w doktrynie, pojęcie dokumentu urzędowego nie zostało jednoznacznie zdefiniowane, niemniej z art. 194 § 1 O.p. można wyprowadzić wniosek, że dokumentem urzędowym jest dokument spełniający łącznie następujące przesłanki: został sporządzony w formie określonej przepisami prawa oraz sporządziły go powołane do tego organy władzy publicznej. Nie ulega wątpliwości, że dokumentem urzędowym w rozumieniu komentowanego przepisu są ewidencje gruntów i budynków. Natomiast szczegółowe zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków uregulowane zostały w rozporządzeniu w sprawie ewidencji gruntów i budynków, które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 26 ust. 2 P.g.k. Otóż, w myśl § 52 ust. 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, komputerowe wydruki i wyrysy (...) uwierzytelnia starosta przez opatrzenie odpowiednią klauzulą, natomiast według § 52 ust. 2 ww. rozporządzenia treść i formę wypisów oraz wyrysów, a także treść zamieszczanych na nich klauzul określa załącznik nr 5 do rozporządzenia określający treść i formę wypisu oraz wyrysu z operatu ewidencyjnego oraz klauzul związanych z ich uwierzytelnieniem (dalej: załącznik nr 5). Stosownie zaś do ust. 1 pkt 18, 19 i 20 załącznika nr 5, treść wypisu z rejestru gruntów stanowią m.in. nazwisko i imię osoby, która wykonała dokument, oraz jej podpis, pieczęć urzędową organu, a także podpis osoby reprezentującej organ lub osoby upoważnionej przez ten organ oraz datę złożenia podpisu. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznanej sprawy, Sąd stwierdził, że znajdujący się w aktach podatkowych wypis z ewidencji gruntów z dnia 8 kwietnia 2010 r. zawiera powyższe dane, zatem odpowiada prawu. Ponadto, w przypadku zmiany ewidencji gruntów w związku z prowadzonymi przez skarżącego wieloma postępowaniami administracyjnymi i sądowymi, skarżącemu przysługuje prawo złożenia wniosku, w oparciu o przesłankę lub przesłanki, zawarte w art. 240 § 1 O.p. Do czasu zmiany ewidencji gruntów wiążą organy obowiązujące w niej zapisy. Z kolei pozostałe argumenty i zarzuty zawarte w skardze i pismach procesowych nie miały żadnego wpływu na zaskarżoną decyzję. Z tych względów, Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.