III SA/Wa 2171/10
PostanowienieWSA w Warszawie2012-09-12
Skład orzekający: Marcin Piłaszewicz
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy pełnomocnikowi z urzędu przysługują koszty nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie przed sądem pierwszej instancji, jeśli sąd drugiej instancji przyznał mu jedynie koszty postępowania przed sądem drugiej instancji?Ratio decidendi
Pełnomocnikowi z urzędu przysługują koszty nieopłaconej pomocy prawnej za czynności faktycznie podjęte w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, nawet jeśli sąd drugiej instancji przyznał mu koszty jedynie za postępowanie przed sądem drugiej instancji. Wynagrodzenie to powinno zostać określone na podstawie właściwych przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, uwzględniając rodzaj sprawy i faktyczny udział pełnomocnika.Stan faktyczny
Sprawa dotyczy wniosku pełnomocnika z urzędu o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie przed sądem pierwszej instancji. Pełnomocnik został wyznaczony do reprezentowania skarżącej w sprawie dotyczącej odmowy umorzenia zaległości podatkowych. Sąd drugiej instancji (NSA) przyznał pełnomocnikowi koszty postępowania przed NSA, ale nie uwzględnił kosztów za postępowanie przed sądem pierwszej instancji (WSA). Pełnomocnik argumentował, że należą mu się koszty za udział w obu instancjach.Rozstrzygnięcie
Przyznano pełnomocnikowi z urzędu kwotę 240 zł plus 23% VAT (łącznie 295,20 zł) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie przed Sądem I instancji.Pełny tekst orzeczenia
Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Marcin Piłaszewicz na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 września 2012 po rozpoznaniu wniosku adw. M.P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003, 2004, 2005 i 2006 r. postanawia przyznać pełnomocnikowi stron skarżącej – adw. M. P. - kwotę 240,- zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postępowania przed Sądem I instancji, kwotę 23 % podatku VAT w wysokości 55,20,- zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy); łącznie kwotę 295,20,- zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy)
Referendarz sądowy, postanowieniem z 7 grudnia 2010 r. III SA/Wa 2171/10, przyznał A. P. prawo pomocy w zakresie całkowitym.
Okręgowa Rada Adwokacka w W. , pismem z 16 lutego 2012 r., do udzielenia pomocy prawnej skarżącej wyznaczył adw. M. P. .
W protokole rozprawy z 24 maja 2011 r. odnotowano udział pełnomocnika w rozprawie, nadto sporządził on skargę kasacyjną, w której zwróci się o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z 31 maja 2012 r. I FSK 1265/11, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej strony, przyznał pełnomocnikowi z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej wraz z podatkiem VAT w wysokości 221,40 zł.
Adwokat M. P. , pismem z 8 sierpnia 2012 r., zwróci się o zasądzenie kosztów reprezentacji z urzędu należnych na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie .... (Dz.U. Nr 163, poz 1348 ze zm.). Zdaniem pełnomocnika, "mimo zgłoszenia wniosku o zasądzenie kosztów na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku nie zostały one zasądzone pomimo zakończenia postępowania w instancji odwoławczej".
Referendarz sądowy wskazuje, że wyznaczony przez Sąd pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270/ - dalej jako u.p.p.s.a). Do czynności, o których mowa w tym przepisie, należy – m.in. – sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, reprezentowanie przed Sądem II instancji i reprezentowanie przed Sądem I instancji. Niesporne jest też, zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie, że wynagrodzenie należy się za pomoc prawną faktycznie udzieloną. Zdaniem referendarza sądowego, mając na uwadze rodzaj sprawy, wyrazem udzielenia pomocy prawnej w sprawie jest udział pełnomocnika z urzędu w postępowaniu przed Sądem I instancji – co wynika z protokołu rozprawy z 24 maja 2011 r. oraz w postępowaniu przed Sadem II instancji, czego wyrazem może być choćby wniesienie skargi kasacyjnej.
Z oszczędnego uzasadnienia przyczyn i zakresu przyznania wynagrodzenia zawartych w wyroku NSA z 31 maja 2012 r. I FSK 1265/11 wynika, że podstawą przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu był "art. 250 P.p.s.a. i w związku z § 2 ust. 3, § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. b oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.)". Oznacza to, że w przyznanej pełnomocnikowi z urzędu kwocie nie uwzględniono kosztów związanych z postępowaniem przed Sądem I instancji, ponieważ powołana przez Sąd II instancji podstawa prawna dotyczyła jedynie udziału w postępowaniu przed NSA przygotowania skargi kasacyjnej. Zarazem z akt sądowych sprawy nie wynika, by koszty nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie przed Sądem I instancji zostały przyznane.
Mając na uwadze fakt, że w sprawie nie jest przedmiotem zaskarżenia należność pieniężna (lecz rozstrzygniecie w przedmiocie umorzenia zaległości), udział strony w postępowaniu przed Sądem I instancji, złożenie stosowanego wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej już w protokole z 24 maja 2011 r., należało, na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c przywołanego rozporządzenia określić wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu na kwotę 240 zł. Do tej kwoty należy doliczyć kwotę 23 % podatku VAT.
Dlatego, należało, na podstawie art. 250, art. 258 § 2 pkt 8, § 3 u.p.p.s.a., orzec, jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło