III SA/Wa 2176/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2014 r. postanawia odrzucić skargę. I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. – Skarżąca w niniejszej sprawie, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2014 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że ww. decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. została doręczone pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 31 października 2016 r. (Urzędowe Poświadczenie Doręczenia k. 108 akt administracyjnych). Natomiast skarga na powyższą decyzję, skierowana do tut. Sądu została złożona w urzędzie pocztowym w dniu 23 maja 2017 r. (koperta z odciskiem datownika pocztowej placówki nadawczej k. 16 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona po terminie. Zgodnie z dyspozycją art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 58 § 3 tej ustawy, sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest zatem zachowanie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego zapadłego w sprawie oraz wniesienie skargi za pośrednictwem właściwego organu administracji. Sąd zauważa, iż postępowanie odwoławcze w sprawie zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji prowadzone było za pomocą środków komunikacji elektronicznej poprzez portal e-PUAP. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. wysłana została do Pełnomocnika Spółki na adres elektronicznej skrzynki podawczej znajdującej się na platformie e-PUAP. Z Urzędowego Poświadczenia Odbioru (dalej: UPD) wygenerowanego z tej platformy wynika, iż : • poświadczenie utworzone zostało 2016-10-17 o godz. 14:15:48.235; • pierwsze UPD utworzone zostało 2016-10-17 o godz. 14:15:48.518; • powtórne UPD utworzone zostało 2016-10-25 o godz. 00:02:15.654; • termin doręczenia wyznaczony został 2016-10-31 o godz. 23:59:59.999. UPD zawiera również informację, iż decyzja nie została odebrana przez adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD, co wskazuje na doręczenie zastępcze decyzji organu odwoławczego, ponieważ stosownie do zapisu art.152 a § 3 Ordynacji podatkowej, w przypadku nieodebrania pisma doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni, licząc od dnia przesłania pierwszego zawiadomienia. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie do pierwszego zawiadomienia doszło w dniu 17 października 2016r. i tym samym doręczenie zastępcze nastąpiło w dniu 31 października 2016r., zgodnie terminem wskazanym w UPD. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia - skargi do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu na decyzję doręczoną pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 31 października 2016 r. upłynął z dniem 30 listopada 2016 r. (środa), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i 2 P.p.s.a. Jak wskazano powyżej skarga została wniesiona w dniu 23 maja 2017 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.